of 58952 LinkedIn

Minister wil af van Open House in jeugdzorg

Minister De Jonge van VWS wil af van Open House constructie bij de jeugdzorg. Hij is voorstander van langdurige contracten met lokale en regionale aanbieders, waaraan omzetgarantie wordt geboden.

Minister De Jonge van VWS laakt – opnieuw – de Open House constructie bij de jeugdzorg. Door het ‘ontzagwekkend groot aantal gecontracteerde aanbieders’ is het voor gemeenten ondoenlijk om de transformatiedoelen te bereiken. Gemeenten vullen bij een dergelijke constructie hun rol als opdrachtgever veel te beperkt in. De minister is voorstander van langdurige contracten met lokale en regionale aanbieders, waaraan omzetgarantie wordt geboden.

Lastig

Dat stelt De Jonge in een beschouwing over de inkoop van jeugdzorg. Gemeenten hoeven voor een Open House geen aanbestedingsprocedure te doorlopen. Met elke aanbieder die voldoet aan de gestelde prijs- en kwaliteitsvoorwaarden kan een overeenkomst worden gesloten. Er kleven te veel nadelen aan een Open House constructie, vindt de minister. Naast de grote hoeveelheid gecontracteerde aanbieders, wordt het wijkteam de mogelijkheid ontnomen om regie te voeren en te sturen op integrale hulpverlening. ‘Bij open house kiest immers de cliënt welke aanbieder de hulp gaat verlenen’, aldus de minister. Door de vele aanbieders overzien ouders en jongeren het zorglandschap bovendien onvoldoende, waardoor het lastig is de beste aanbieder te kiezen.

 

Geen omzetgarantie

Zorgelijk vindt De Jonge dat de constructie leidt tot financiële onzekerheid voor aanbieders, omdat het geen omzetgarantie biedt. ‘Het vraagt om flexibel op- en afschalen van personeel en vastgoed. Dat heeft vanzelfsprekend een negatief effect op de prijskwaliteit verhouding en het flexibel inzetten van personeel is problematisch in een krappe arbeidsmarkt.’ Het gebrek aan omzetgarantie leidt bovendien tot continue concurrentie. ‘Dat zet de relatie tussen aanbieders onderling zeer onder druk, terwijl samenwerking in het sociaal domein juist noodzakelijk is’, aldus de minister.

 

Geen touwtjes in handen

Een aantal nadelen kunnen worden ondervangen door bijvoorbeeld aanvullende voorwaarden in een raamovereenkomst, ‘maar dat laat onverlet dat een keuze voor een pure open house constructie principieel kwestieus is’, zo betoogt de minister in zijn beschouwing. Gemeenten die voor een Open House constructie kiezen, vullen hun rol als opdrachtgever veel te beperkt in. ‘Je neemt dan niet de touwtjes in de handen, maar legt ze volledig in handen van de individuele hulpvragers en aanbieders.’

 

Omzetgarantie

Gemeenten moeten hun visie en transformatiedoelen vertalen en inbedden in contracten met lokale en regionale jeugdaanbieders. Het moet daarbij gaan om langdurige contracten. Samen met de aanbieders moet aan de verwezenlijking van de visie worden gewerkt, vindt de minister. ‘Daarvoor is onder meer nodig dat zij (aanbieders, red.) ervan op aan kunnen dat zij degene zijn die de hulp mogen gaan verlenen, zodat omzetgarantie ontstaat.’

 

Aanbestedingsplicht

De Jonge blijft zich in Brussel inzetten voor het schrappen van de aanbestedingsplicht in het sociaal domein. ‘Onder het huidige recht zal je die Europees moeten aanbesteden. Maar zorg en jeugdhulp is geen markt en al helemaal geen Europese markt.’

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Keijzer op
ZorgStaat versus ZorgStraat (laatste)

LUIK C (in verlengde van B)
Dat is een aanbod van een collectief pakket aan vaste lasten die mensen in de regel hebben: verzekeringen, gas, elektriciteit, internet, telefoon. Eventueel vanuit een poot van een SIB. Als het doenlijk is eventueel een A, B, of C pakket. In een keer te betalen op het moment dat inkomen gestort wordt. Bij een landelijk systeem moeten mensen met laagste/lagere inkomens, wat meer geld overhouden.
Wat daar toegevoegd aan kan worden zoals huur en gemeentelijke heffingen is dan voor later.

De verleiding om rekeningen te laten liggen is er dan niet, met incassokosten als gevolg en waardoor het finaal kan ontsporen gaan uiteindelijk.
Dat verleiden aan de deur, of anderszins, om steeds maar over te stappen naar een andere provider, gelokt met cadeaus, perk je ook in. Ze hebben al de beste deal.

Het versnipperde en bureaucratische systeem is allemaal al lastig voor de bestaande bevolking, laat staan voor de nieuwe asielmigranten en Schengenmigranten. De bestaande schulden van particulieren zie je ook niet onderverdeeld, bij welke groepen de meeste schulden zich voordoen. Als het zo zou zijn, dat nieuwkomers inkomen ontvangen in het hier bestaande ingewikkelde systeem en die na een jaar al hevig met schulden zitten daardoor, zou je toch ook moeten overwegen, dit in de eerste 2 jaar anders aan te pakken! De genoemde hervormingen zouden daar al een heel goede rol in vervullen!

LUIK D
Kleinschalige wooneenheden (8 of 10) in de wijk voor ouderen en gehandicapten, die klokje rond toch iemand in de buurt nodig hebben. Mensen kunnen in de wijk blijven wonen. Eventueel kinderdagverblijf ernaast. Voor mijn part een hondenopvang. Kan eveneens hulp aanbod bieden t.b.v. ouderen en gehandicapten in de straat/wijk zelf. Huisarts, zorg coördinator, wijkverpleging en een zorgaanbieder zijn daar de verantwoordelijken.

Verder kunnen beschikbare familieleden, buren, vrienden, vrijwilligers, hulp bieden.

Ik denk dat je met die 4 luiken een evenwichtige balans hebben in de Verzorgingsstraat en Verzorgingstaat en al het vrijwilligerswerk en mantelzorg daar goed in kunnen integreren en het voor alle betrokkenen een stuk minder stressvol zal zijn en veel fijner wonen en werken. Plus een stuk bijdraagt aan cohesie in wijk, woonplaats en land zelf. Met werkende ouders ligt burn-out snel op de loer als er intensieve mantelzorg nodig is. De participatiesamenleving bestond allang, maar er waren uitwassen, waar nu de meest hulpbehoevenden de dupe van zijn geraakt, door alle bezuinigingen en decentralisatie. Regels golden teveel algemeen en calculerende burgers maakten daar grif gebruik van, die het vaak niet nodig hadden en waar het strikt genomen ook niet voor was bedoeld.
Door Keijzer op
ZorgStaat versus ZorgStraat (4)

Luik b
Een tweede luik, een eveneens landelijk systeem van een sociaal incasso buro (SIB) zou een en ander al aardig een heel eind verbeteren en efficiënt maken in de zorg. Met 3 poten:
-vrijwillig budgetbeheer
-verplicht budgetbeheer bij schulden en niet meewerken (bij wet) en via rechter bij onvermogen. Dit wettelijk mogelijk maken om rechtbanken te ontlasten en sneller te kunnen handelen vooral!
-sociale leningen

Dit kan natuurlijk met hulp van geschikte mensen in netwerk van cliënt. Een SIB heeft ook inkomsten.
Op dit terrein moet men toch ook eens pragmatisch zijn wil je nodige draagvlak krijgen.
De PR hieromtrent rijmt niet altijd met wat burgers zelf zien om hen heen. Er zijn uiteraard verschillende type cliënten. Grote groep mensen met een onvermogen om zichzelf te redden (en het vaak eerst moet ontsporen);
asociale mensen, die moeilijk te sturen zijn; mensen die buiten hun schuld ineens fors in inkomen dalen en mensen die fraude plegen, mensen die heel erg pech ondervinden etc.

Elk jaar moet er geld bij m.b.t. schuldhulpverlening. Dan doet men toch iets niet goed. Tevens niet of nauwelijks toegang zonder schulden, tot budgetbeheer.
Schulden achterlaten met plotseling verhuizen wordt met landelijks systeem lastiger.

Vooralsnog lijkt iedereen er niet zo mee te zitten, dat de mega incasso industrie eerst de botjes afkluift voor zover aanwezig, voordat die over de schutting worden gegooid naar de plaatselijke overheid en het gelijkheidsbeginsel van artikel 1 van de grondwet daar, door mits-wetten, ontkracht wordt.

Als SIB een systeem wordt in een regio zijn verhuurders en andere urgente partijen daar positief over, heb ik, lange tijd terug al weer, gemerkt. Je kunt dit uitventen wat je wilt, maar men vertikt het hier wat mee te doen. Doorprutsen met steeds meer inkomen-groepen, die nauwelijks nog ruimte hebben tussen inkomen en woonlasten en ook die dus werken!

Ik lees net vanuit de consumentenbond dat incasso bureaus angst zaaien met stokoude vorderingen. De overheid - en al wie hier een rol in spelen - gooien mensen als vogels voor de kat, richting dit soort praktijken. Linkerkant politiek, die zichzelf zo geweldig sociaal vindt, doet hier dus niets aan! Zijn liever bezig met hun bekende verschillende stokpaardjes.
Door Keijzer op
ZorgStaat versus ZorgStraat (3)

WMO betaalt in feite coaches (met tekort tijd), die nodig zijn voor de gemeentelijke bureaucratie m.b.t. WMO en Bijzondere Bijstand. Dus komen die begeleiders niet toe aan voor cliënten hun rechten te claimen bij Gemeente. Dit is pervers te noemen. Als begeleiders wel de strijd aangaan, riskeert hun organisatie ook nog buiten de boot te vallen, zodra contracten moeten worden vernieuwd.

Aanvragen die dan toch nog worden gedaan door cliënten zelf, mantelzorgers of professionele begeleiders, duren ontzettend lang en niets mag worden voorgeschoten uit reserves t.b.v. vaste lasten, of door diaconie, of een familielid. Er wordt bij een aanvraag gebeld. Meestal de mededeling dat de vraag toch niet gehonoreerd wordt en of men dan graag die intrekt. Alles is gericht op een ontmoedigingsbeleid dus. Hoe perverser kan het nog?

De mensen in het stadhuis, die hiermee worden opgezadeld vanuit manager niveau, kunnen ook nog in die logica van deze werkcultuur meegaan. Wie zo niet kan werken, zal naar ander werk uitkijken als die kans voorhanden is. Het risico is dus een heel nare cultuur te ontwikkelen in het stadhuis richting de mensen die een beroep daarop doen.

Den Haag is met valse voorstellingen naar buiten gekomen, dat de Gemeente het dichtste bij de burger staat en dit werk dus het beste kan uitvoeren! Dat houdt men nog keihard vol ook tot nu toe!

Wie toch nog wat spaart voor vervanging noodzakelijke spullen, mist vrijstelling gemeentelijke belastingen. Wie niet spaart houdt dus het meeste over. Een visueel gehandicapte ,die duurder uit is met PC, tandem, inductie e.a., moet dit zelf aanschaffen, omdat het algemene gebruiksartikelen plots zijn geworden. De aanvraag gaat dan om het verschil tussen wat kan voor een niet-gehandicapte en wat nodig is in geval van een handicap. Spaar je dit beetje bij beetje, ben je 400 Euro of zo al afgeroomd per jaar, vanwege opgeheven vrijstelling gemeentelijke heffingen, op grond van “vermogen” en spaar je feitelijk voor gemeentelijke begroting.

Er worden laakbare rekensommetjes toegepast t.a.v. inkomen en de vaste woonlasten, om aanvragen te kunnen afwijzen, op grond van voldoende ruimte om alles zelf te betalen, waarbij de context van een gehandicapte persoon en andersoortige vaste kosten, totaal buiten beschouwing worden gelaten en die groep gelijk wordt gesteld met een niet-gehandicapt persoon in feite, of iemand die geen netwerk heeft om nodige klussen te doen. Gehandicaptenbeleid dus steeds verder wordt uitgehold.

De Gemeente is dus verre van een partner voor de burger en het beste geplaatst om zorg op maat te bieden, zoals Den Haag die decentralisatie verkocht.
De aanbieders/opdrachtgever (gemeente dus) zorgen voor een race naar de bodem. De uitvoerder moeten zelf uitkomen en dus is de zorg nog erger aanbodgericht als voorheen, i.p.v. vraaggericht. Een punt waar Fortuyn zich al rot aan ergerde.
Nu is het gemeentehuis beoordelaar en uitvoerder en behartigt klachten, met juridische medewerkers tegenover vaak kwetsbare burgers! De kwaliteit van bestuur is te verschillend en de voorzieningen per gemeente eveneens.
In een postzegelland moet het aanbod geen verschil maken, waar je ook woont.
Door Keijzer op
ZorgStaat versus ZorgStraat (2)

De hervormingen zouden de volgende luiken kunnen omvatten:
1. Onafhankelijk zorg coördinator naast de huisarts.
2. Onafhankelijk Sociaal Incasso Bureau, landelijk uitgerold (SIB).
3. In verlengde van b. Een collectief pakket m.b.t. vaste lasten.
4. Kleinschalige wooneenheden (8 of 10) in de wijk voor ouderen en gehandicapten die klokje rond toch iemand in de buurt nodig hebben.

Luik a
Een onafhankelijke zorg coördinator naast de huisarts, die indiceert, verwijst, controleert op kwaliteit en duur, en zo al het marktaanbod in de zorg de kwalitatieve kant op stuurt.

Een en ander in samenspraak met de huisarts en met geldschieters in het stadhuis (of Rijk) en de verzekeraars. Dit past perfect in de Verzorgingsstraat (wijk) in de Verzorgingsstaat. Laagdrempelig, dichtbij (letterlijk en figuurlijk) en Landelijk systeem, zodat artikel 1 van de grondwet ook inhoud krijgt in dit opzicht.

De marktwerking werkt dan wel, want wie niet zich aanpast, krijgt geen opdrachten meer. Daarbij moet vanzelfsprekend redelijke honorering staan en medewerkers op een verantwoorde manier hun werk kunnen doen. De resultaten, die deze nieuwe beroepsgroep naast de huisarts waarneemt, zijn openbaar. Dus weinig of geen ruimte voor toedekken van problemen. Uitstekend geschikt beroep voor mensen uit de wijkverpleging, voor wie het fysieke werk te zwaar wordt.

Uiteraard biedt dit systeem veel meer privacy. Nu krijgen veel te veel ogen in- en buiten het gemeentehuis ter plekke privé informatie. Die mensen kunnen in je buren zijn. Je hebt WMO, Wijkteam, Hoofdaannemer inzake de zorguitbesteding en onderaannemers. Tel daar alle vervangers bij op en de vele wisselingen onder begeleiders. Die hoofd- en onderaannemers neigen allemaal hun eigen protocollen te volgen op hun eigen eilandjes. De Gemeente geeft nu een te krap budget aan hoofdaannemer. Die geeft weer een krap budget aan onderaannemer.
Het is met al het beschikbare geld en al die instellingen, ondoenlijk om snel budgetbeheer te vinden op vrijwillige basis. Er zijn heel veel mensen die een onvermogen hebben om goed te budgetteren. Laat staan hoe het gaat in de schuldhulpverlening in deze tijd dat de rek eruit is waarop kan worden bespaard. Met hulp verkrijgen gaan maanden mee heen en dus stijgt het water boven de lippen in die wachttijd.
Door Keijzer op
ZorgStaat versus ZorgStraat

Er is buiten de cliënt geen probleemeigenaar. Dat is het kernprobleem! Alles lijkt in Nederland (en EU) zo geregeld te zijn, dat stomweg niemand aan te wijzen is als probleemeigenaar en die de rekening bij schuldig verzuim ontvangt. Dan kun je, tot het geld op is, lang doorprutsen.

Van bovenaf hervormen gaat het niet lukken. Teveel belangen t.a.v. eigen Koninkrijkje, of carrière en eigen protocollen, die niet configureren met andere Koninkrijkjes, die ook bij een patiënt/cliënt betrokken zijn. Wielen die opnieuw moeten worden uitgevonden etc. Kortom kapitaalverspilling en onveiligheidsgevoel bij cliënten / patiënten, of daadwerkelijke onveilige situatie bij die mensen.

Er moeten op diverse terreinen, essentiële hervormingen plaatsvinden in Zorgland en waar elke burger in Nederland een beroep op kan doen, indien zij dit nodig hebben. O.a. de kwetsbare ouderen en jongeren vormen een grote zorg. Het is weer typisch en kenmerkend voor het gevoerde beleid: verzorgingshuizen gaan dicht en andere instellingen. We gooien meteen het roer om en zien dan wel op welke (voorspelbare) problemen niet vooraf is geanticipeerd. Dit ten koste van mensen in kwetsbare omstandigheden vaak! Elk praktijk-mens had dit vooraf kunnen voorspellen aan de ontwerpers van al die plannen. Veldwerkers, patiënten en mantelzorgers, komen domweg niet aan bod blijkbaar, zodra overheid iets anders wil. Dit lijkt op een grote werkverschaffing voor het managers niveau en holle PR voor eveneens politici, bestuurders etc.
Door Tim Robbe (Advocaat en Bestuurskundig adviseur) op
De kop moet eigenlijk luiden: de minister wil dat gemeenten en bestaande grote aanbieders de dienst gaan uitmaken ten koste van ouders, jeugdigen en kleine innovatieve aanbieders. Door de aanbestedingsregels op te ruimen, kunnen we dan terug naar het corporatisme waar het CDA ooit groot mee is geworden. De opstelling van de minister op dit punt begint vermoeiend te worden, temeer dat hij zich blijkbaar niets aantrekt van onderzoek door zijn eigen ministerie en geluiden van mensen die verstand van het onderwerp hebben. Er is zoveel mis met deze laatste brief en dat is nu al zo vaak door zoveel mensen aangekaart, dat ik alleen twee verwijzingen geef naar bronnen elders: https://www.sociaalweb.nl/blogs/politieke-zorghy … en https://beroepseer.nl/blogs/alarm-in-de-jeugdzor …

Het wordt ook een keer tijd dat Binnenlands Bestuur grond onderzoek gaat doen en gaat rapporteren over deze tegengeluiden.