of 63372 LinkedIn

Gemeenten moeten ‘nee’ leren zeggen

Gemeenten kunnen niet alle problemen van inwoners oplossen. Zij oeten op zoek naar een ‘houdbare balans’ om de tekorten in het sociaal domein in de perken te houden. Dat stelt de visitatiecommissie financiële houdbaarheid sociaal domein in haar vierde tussenrapportage.

Niet alle problemen van inwoners kunnen door gemeenten worden opgelost. Gemeenten moeten op zoek naar een ‘houdbare balans’ om de tekorten in het sociaal domein in de perken te houden. Zij moeten hun kerntaken meer bescheiden en realistischer invullen.

Worstelen

‘Veel gemeenten willen veel zaken oppakken om inwoners zoveel mogelijk te ondersteunen en allerlei soorten problematiek op te lossen. Dit is een mooi streven, maar een streven dat niet lijkt te lukken binnen de financiële mogelijkheden van de gemeente.’ Dat stelt de visitatiecommissie financiële houdbaarheid sociaal domein in haar vierde tussenrapportage. Vooral bij de jeugdzorg worstelen gemeenten met hun verantwoordelijkheid en die van de ouders en hun directe omgeving. Die zoektocht naar een houdbare balans en verdelen van verantwoordelijkheden moeten gemeenten samen met ouders en de samenleving oppakken.

 

Lastige keuzes

Een heldere focus op een beperkt aantal activiteiten is daarnaast belangrijk. Als die ontbreekt, is de kans groot dat beoogde resultaten op zowel maatschappelijk als financieel vlak niet worden bereikt. Er moeten dus (lastige) keuzes worden gemaakt. Op gezette tijden moeten op bestuurlijk niveau de koppen bij elkaar worden gestoken om te bepalen hoe de schaarse middelen het beste kunnen worden ingezet. ‘Wanneer is ‘goed’ ook goed genoeg? In hoeverre accepteren we het risico op klachten? Wanneer is het op scherp zetten van de relatie met inwoners of aanbieders van de gemeente gerechtvaardigd?’ Antwoorden op dergelijke vragen zouden bij voorkeur in gemeentelijke visies moeten zijn/worden vastgelegd. ‘Het gaat niet alleen om dingen die je wél doet, maar ook om dingen die je niet doet.’

 

Verdeling middelen

Gemeenten doen er goed aan een afwegingskader te maken, waaruit duidelijk wordt wat voor soort gemeenten ze willen zijn, in het licht van de verdeling van beperkte budgetten. Duidelijk moet worden welke kwetsbare burgers altijd hulp zullen krijgen en welke hulp en ondersteuning niet meer via de gemeente wordt betaald.

De visitatiecommissie heeft inmiddels 23 gemeenten, op eigen verzoek, gevisiteerd. Er volgen dit jaar nog zeven visitaties. Daarna volgt een eindrapportage. De bedoeling van de visitaties is dat gemeenten meer grip op de financiën in het sociaal domein krijgen en houden.

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door nanno ymus (schrijfster bevriend met Bram of met een autist) op
Sommige gemeenten voorkomen ten alle tijden dat burgers gebruik (kunnen) maken van voorzieningen in het sociaal domein door de verordeningen en beleid onwettig in te zetten...daarbij komt strafrecht ; familierecht; sociaal recht; bestuursrecht; participatiewetgeving en WMO en jeugdwet etc. overtredingen schering en inslag voor! Silent detail is dat burgers zelfs gedwongen worden om de wet te overtreden opdat ze zo pas voor een voorziening in aanmerking zouden kunnen komen.( meestal alsnog afgewezen) Bezwarencommissies kijken in dat geval alleen naar of de besluiten wel aan de verordening voldoet ...maar niet aan de wet. Zeer schrijnende gevallen worden op deze manier veroorzaakt bij juist minima, gehandicapten en chronisch zieken en zwakkeren in deze gemeentes. Burgemeester en wethouders en gemeenteambtenaren worden kwaad als je de Nationale Ombudsman of de rechtbank inschakelt.
Voorbeeld 27 wetsovertredingen in het WMO beleidsstuk 2019 en daaropvolgende stukken. Bijzondere Bijstand waar men simpel weg zegt; "wij geven géén bijzondere bijstand, ook al is allang bewezen dat de kosten noodzakelijk zijn en op géén enkele andere wijze vergoedt kan worden door een andere instantie...iedereen heeft een ziektekostenverzekering en die is altijd adequate en volledig voorliggend.
P.s. Zie Kempengemeenten

Door Spijker (n.v.t.) op
WMO- en Jeugdwetgeving is bedoeld voor iedereen en behoort dus inkomstens onafhankelijk te zijn. Voor inkomenspolitiek hebben we al een belastingstelsel naar draagkracht.
Door Petra op
Ik herinner me nog een actie in 2019(?) van de gemeente Assen die een inkomenscheck wilde doen voordat men een beroep kan doen op WMO en Jeugd-hulp. Was dat geen poging om tot een 'houdbare balans' te komen? Deze actie is op straffe van een korting op een heel ander dossier door het ministerie getorpedeerd.
Door Toine Goossens op
Nogmaals

Gemeenten dienen het beleidsdenken in nota's vaarwel te zeggen en in business cases te gaan denken.
Door Fred Rovers (Consultant/business controller) op
De aanbevelingen van de visitatiecommissie zijn zo gek nog niet. De uitdaging om binnen de financiële kaders te blijven is enorm dus reden temeer om keuzes te maken die voor de burger duidelijk zijn en hun basis vinden in een gemeentelijke visie. Het is aan de ambtenaren en gemeentebesturen om hun raden in staat te stellen te kiezen...
Door maud arkesteijn (bestuurder) op
Gemeenten moeten vooral nee zeggen tegen het Rijk. die kiepert onder het mom dat de gemeenten het beter kunnen dan zij alles over de schutting maar zonder het noodzakelijke geld erbij, dus nee tenzij het duidelijk is dat het kan en dat de financien die daar bij horen er ook komen. De VNG moet van een mak schaap veranderen in een leeuw!!!!.
Door Toine Goossens (Toezichthouder gedrag en moraal) op
Wat gemeenten maar niet willen leren dat iedere Rijksopdracht feitelijk een businesscase is.

Dat houdt in dat je een SWOT analyse doet. Waar zijn we sterk en waar zijn we zwak in? Welke mogelijkheden en welke dreigingen brengt het nieuwe taken pakket met zich mee?

Welke zijn de zwaktes en de sterktes van de partners waarmee we als gemeente in zee gaan? Wat is hun belang? Pikken zij de krenten uit de pap om zelf winst te maken, of doe zij ook het werk waar ze verlies op leiden?

Wie beslist wat? Dat is niet duidelijk, iedereen heeft een eigen verantwoordelijkheid. Dat betekent raamcontracten waarin aanbieders van zorg zich op prestaties en doelen vastleggen.
Wie bewaakt de niet productieve uren? Zitten er weer eens 9 professionals om tafel om het dossier van 1 'geval' te bespreken. Waarom is dat niet in die raamcontracten vastgelegd? U krijgt op iedere 5 makkelijke klanten, 2 moeilijke. Zorg dat dat via 1 op 1 contacten loopt tussen mensen die elkaar kennen.

Het zijn zo maar wat waarnemingen van iemand die 450 bedrijfsplannen heeft beoordeeld en van commentaar heeft voorzien.

De belangrijkste les? Het vat water loopt leeg tot aan het onderste gat. Dicht dat en dicht dan het daarop volgende. Bovenaan beginnen levert niets op.
Door Spijker (n.v.t.) op
De bandbreedte van de wetgeving in het Sociaal Domein moet niet door gemeenten worden bepaald, maar vanwege de noodzaak van landelijk uniforme dienstverlening door het Rijk. Niet landelijk functionerende dienstverlening werkt namelijk ongewenste sociale mobiliteit in de hand.