of 59123 LinkedIn

Burgemeester slaat alarm over gestoorden

Burgemeester Tjeerd van der Zwan (PvdA) van Heerenveen wordt zo langzamerhand gek van de overlast die mensen met een psychische stoornis veroorzaken, maar hij kan geen kant op. ‘GGZ-instellingen hebben steeds minder plaatsen. Het beleid is erop gericht om mensen vooral ambulant te behandelen.'

Mensen met een psychische stoornis vormen een toenemend risico voor de veiligheid van bewoners. De burgemeester van Heerenveen luidt de noodklok.

Burgemeester Tjeerd van der Zwan (PvdA) van Heerenveen wordt zo langzamerhand gek van de overlast die mensen met een psychische stoornis veroorzaken, maar hij kan geen kant op. ‘GGZ-instellingen hebben steeds minder plaatsen. Het beleid is erop gericht om mensen vooral ambulant te behandelen. Ik houd mijn hart vast. Vooral als het mensen betreft met een combinatie van een psychische stoornis en zeer agressief gedrag. Die zijn echt een risico voor de veiligheid van mijn inwoners ’, aldus Van der Zwan.

Moeizaam
‘Het probleem wordt met de dag groter’, zegt Van der Zwan. Hij heeft OM, politie en GGZ bij elkaar geroepen om afspraken te maken over de aanpak van deze gestoorde mensen. ‘Dat gaat enorm moeizaam. De overigens zeer behulpzame officier van justitie zegt: “Tja, hier werkt het strafrecht niet.” De GGZ zegt: “Niet altijd gestoord genoeg  om op te nemen.”

Bijpassen door gemeente
Gedwongen opvangen in een inrichting waar ze geholpen worden, gaat niet zomaar. Het dagtarief is 255 euro hoger dan wat de GGZ van de verzekering vergoed krijgt. ‘Of wij maar willen bijpassen. Wij gaan nu proberen om in het Veiligheidshuis Fryslân afspraken te maken over de financiering van deze gevallen.’

Aparte opvang
Op het Haagse hoofdbureau van politie is niet zonder reden vorig jaar een aparte opvang voor verwarde mensen ingericht. Volgens burgemeester Jozias van Aartsen (VVD) snijdt de opvang door politie, GGZ, OM en gemeente aan twee kanten: verwarde mensen krijgen direct hulp, en ‘het is goed voor de veiligheid op straat, omdat de politie zich meer op haar kerntaken kan richten.’

Straten en woonbuurten
Agenten worden namelijk steeds vaker op mensen afgestuurd met psychische problemen. In 2011 40.500 keer, in 2013 52.000 keer. Onderzoeksbureau DSP heeft berekend dat een agent per week bijna een hele werkdag kwijt is aan het opvangen, kalmeren en vervoeren van verwarde personen. ‘Het probleem heeft zich verplaatst naar de straten en woonbuurten. De politie moet hiermee omgaan, maar is daar niet voor’, aldus de voorzitter van de christelijke politievakbond Van de Kamp tegen het ANP. De chef van de regionale eenheid Amsterdam van de Nationale Politie Aalberberg weet het goed gemaakt: elke buurt met vijfduizend inwoners moet naast de wijkagent ook een ‘partner’ van de GGZ krijgen om de politie te ontlasten.

Psycholance
Er zijn in de grote steden ‘redelijk werkende’ samenwerkingsmodellen tussen politie en GGZ-instellingen tot stand gekomen, aldus GGZ Nederland-voorzitter Jacobine Geel. ‘We zijn al op veel plekken en op allerlei manieren partner van politie en gemeente. Dat moet overal zo zijn. In Eindhoven rijdt een psycholance. Als de politie denkt: dit is iemand die niet via de weg van straf/boete naar de samenleving terug moet maar via de zorg, dan kan de psycholance hem meenemen en opnemen.’

Sociale wijkteams
Een nieuw ‘probleem’ met de overgang van de zorg naar de gemeenten is volgengs GGZ Nederland dat op sommige plekken in het land ambulante teams worden afgebouwd. Geel: ‘In gemeenten worden wijkteams ingericht, die óók zijn toegerust om GGZ-problemen te signaleren. Die teams staan nog in de kinderschoenen. Alles moet ingeregeld worden en daarbij kunnen problemen te laat of onvoldoende worden gezien.’

Lees het hele artikel in Binnenlands Bestuur nr. 6 van deze week. (inlog)

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door TIP! (PR-/Imagospecialist) op
Moet het eerst "echt" misgaan voordat er actie wordt ondernomen; is het pas echt een item wanneer niet de "gewone" burger hiermee wordt geconfronteerd, maar een BN'er? Iedereen kan op een ongelukkig moment zo iemand tegen het lijf lopen en dan is het maar hopen dat die persoon er niets aan overhoudt/het overleeft? WORDT WAKKER, het gaat hier het welbevinden en veiligheid van ONZE MAATSCHAPPIJ aan!
Door J.H. van der Schaaf op
Dit was en blijft een probleem. Zie hiervoor mijn artikel in MGV 3 van 1982 (!): De wijkagent, probleemagent.
Zolang er geen professionele eerstelijns mix mogelijk is van hulpverlenen en kader stellen blijft het behelpen.
Slecht voor betreffende patiënt en slecht voor de samenleving als geheel. En de kosten zijn giga.
Door Laura (naaste van psychiatrich patient ) op
De zieke mens moet terug de maatschappij in. Na diverse opnames van onze schoondochter, diverse keren vrijwillig, omgezet in IBS vanwege haar agressieve gedrag, werd ze vijf maanden na een opname ambulant thuis verzorgd. Het gezin bestond uit drie kinderen, de oudste uit een eerdere relatie en twee kleintjes van onze zoon. Acht jaar lang heeft hij drie kleine kinderen buiten de psychoses van hun moeder kunnen houden, na de ergste nood kon zij onder medicatie weer naar huis waar zij verder herstelde. Onder ambulante zorg zag hij het niet zitten en is uit veiligheid voor hem en de kinderen met de kinderen het huis ontvlucht. Vier maanden lang heeft een patiënt het huis bezet gehouden, de kinderen onder toezicht van het ambulant team de moeder laten bezoeken. Het ambulant team dacht dat het goed ging met moeder totdat onze zoon met haar ging praten en zij haar wanen aan hem wel vertelde. Hij zou een kogel krijgen, de kinderen vonden ook de dood en daar had zij al een begraafplek voor bedacht vlak bij hun huis. Kotsmisselijk stond hij weer buiten en lichtte het ambulant team in die hun oren niet konden geloven. Een psychiater op afstand vond haar nog niet slecht genoeg liet het ambulant team weten. In de rapportage van nieuwsuur 27-03-2015 werd ook het ambulant team uitgelaten door een patiënt. Ze vertelde dat het goed met haar ging en geen stemmen meer hoorde, wij als naaste weten hoe manipulatief deze mensen zijn en dat ze niets liever willen dan terug in hun cocon, geen bemoeienissen van buitenaf. Mijn zoon heeft door de uitbreiding van ambulante hulp in plaats van opname zijn relatie beëindigd met de moeder van de kinderen. Om de kinderen en hun jeugd niet op te offeren aan de ziekte van hun moeder, hoe hard het ook moge zijn. Nu kunnen zij alleen tijdens goede momenten bij hun moeder zijn zodat zij de mooie herinneringen hebben en niet inktzwarte periodes die deze mensen moeten doorstaan. De consequenties van het terugdraaien van het aantal bedden, lijkt een bezuiniging, maar het zal de maatschappij duur komen te staan. Ik heb de brief aan de tweede kamer van mw. Schippers gelezen en besefte dat dit soort reacties nooit van naaste van patiënten komt, maar van bureaucraten. Arme politiemensen, dat ze er mee te maken krijgen is logisch, maar dat het zoveel tijd in beslag gaat nemen van hun is niet verantwoord.