of 59250 LinkedIn

Marian heeft een indicatie op zak, nu nog het perspectief

Eigenlijk zijn er zoveel mogelijkheden, dat maatwerk altijd binnen handbereik lijkt te liggen. Er is geen objectieve reden dat iemand niet geholpen kan worden. Maar sluiten de mogelijkheden van de systeemwereld wel altijd aan bij die van de werkzoekende? Laten we dit eens bezien aan de hand van een praktijkvoorbeeld.


Marian

Marian is een vrouw van 22 jaar. Ik kwam haar onlangs tegen in het wijkrestaurant. Zij vertelde me haar verhaal. Marian heeft een chronische ziekte die haar gezondheid iedere keer wat verder aantast. Na haar middelbare school (vmbo theoretische leerweg) zocht ze werk. Dat ging haar niet goed af. De economische crisis had toegeslagen en haar (fysieke) mogelijkheden waren beperkt. Omdat ze graag wilde werken en een echte volhouder is, slaagde ze er toch een paar keer in een baantje te vinden. In een bloemenwinkel, bij een supermarkt, in de keuken van een verzorgingshuis, ze probeerde alles aan te pakken. Na een paar weken werd ze echter ontslagen omdat ze het gewoon niet aankon. Marian kreeg een vriend en ging samen met hem bij haar schoonouders wonen. Hij heeft een klein baantje en zo zouden ze wat geld kunnen sparen om straks de stap naar een eigen huisje te maken. De relatie met haar eigen moeder is ernstig verstoord.


Beschut werk

Via via kwam Marian in contact met iemand van de gemeente. Die dacht met haar mee en ze kwam bij UWV voor een beoordeling arbeidsvermogen. Uiteindelijk kwam hier het advies ‘beschut werk’ uit, en de gemeente deed het goed door haar snel te plaatsen. Ze kreeg een contract voor in eerste instantie 12 maanden. Onlangs kreeg ze te horen dat haar contract niet verlengd zou worden. Ze was in het afgelopen jaar vaak ziek geweest en had maar op 50 dagen kunnen werken. Niemand twijfelt aan haar motivatie, maar haar medische situatie verslechtert steeds verder en dat brengt veel ziektedagen met zich mee.


Wat nu?

Marian schrok zich rot. Einde contract betekende einde inkomsten en hoe kon ze dan een toekomst opbouwen met haar vriend? De gemeente trad in overleg met UWV over wat te doen. Heeft ze eigenlijk nog wel arbeidsvermogen en moet ze niet in aanmerking kunnen komen voor een Wajong-uitkering? De reactie liet weinig ruimte voor hoop. UWV wilde haar eigenlijk niet meer zien want ze konden toch niets voor haar doen. Omdat ze in het verleden zonder subsidie heeft gewerkt, kan ze nu niet meer in de Wajong (terwijl ze het werk niet aankon en daarom uitviel). En als ze beschut werk niet aankan, dan kan ze alleen richting dagbesteding. En dat is de verantwoordelijkheid van de gemeente.  De gemeente kiest ervoor om haar ziek uit dienst te laten gaan. Dan is er voorlopig nog recht op wat ziekengeld, maar meer dan een doekje voor het bloeden is het niet.


Wal en Schip

Marian is gemotiveerd. Ze heeft in het verleden zelfstandig geprobeerd werk te vinden. Dat is haar kortstondig gelukt, maar door haar medische beperkingen kon ze dit niet volhouden. Het is maar de vraag hoe het nu zit met haar arbeidsvermogen. En zou ze alleen nog maar onbetaalde dagbesteding als perspectief hebben? De WSW bestaat niet meer voor nieuwe gevallen. Door haar motivatie heeft ze haar recht op een zelfstandig inkomen verspeeld. Hiermee heeft haar toekomstperspectief een flinke knauw gekregen. Twee instanties en een heleboel instrumenten kunnen haar niet geven wat ze nodig heeft. En de indicatie ‘beschut werk’ leidt niet tot het gewenste resultaat. De vraag die mij blijft bezighouden luidt: Wie of wat had voor haar het verschil kunnen maken? Denkt u met mij mee?


Zoekt u de laatste kennis en inzichten over beschut werk?

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reageer op dit artikel

Door Monique op
Heel herkenbaar. Althans ogenschijnlijk lijkt het dat er genoeg hulp is maar als het nodig is niet te krijgen. Mijn zoon van 20 heeft ongeluk gehad met 16. En ervoor ook wat dingetjes waardoor hij altijd overal pijn heeft. Een baanindicatie van 24 uur gekregen van UWV. Maar zoals gezegd bij UWV hij niet meer dan 2 uur per dag door chronische pijn kan werken. Tja dan zit werken er niet in en bijna alles is fysiek. Van leuke mensen maken de overheid zwaar depressieve mensen van uiteindelijk. Pas als hij 21 word kan hij coach krijgen omdat hij nog alimentatie ontvangt van zijn vader. Is bijstandsniveau maar nee geen recht op coach. Wel indicatie maar niemand geeft thuis. Wat meer organisatie door de overheid zou wel fijn zijn. Want als je ziek en jong bent is er niks. Geen uitkering geen begeleiding geen werk niks. Kan toch groepen noemen die wel hulp krijgen en geen fysieke beperking hebben . Vind het rot voor deze meid van 22 die wel wil maar vastloopt. UWV denkt echt met je mee....

Contactgegevens

AfbeeldingStimulansz
Kon. Wilhelminalaan 5
3527 LA Utrecht
030 298 28 00
www.stimulansz.nl
info@stimulansz.nl

Meer nieuws

Alles over sociaal juridische regelingen in één boek:Afbeelding

Whitepapers

Afbeelding

Bloggers