of 59190 LinkedIn

Klimaat en grens

‘Dit is geen democratie, maar een oproep tot gebed’, twitterde oud-minister Plasterk in reactie op een interview van de Amsterdamse wethouder Marieke van Doorninck in Het Parool. Daarin pleitte ze voor een ambitieus lokaal klimaatakkoord. ‘We vragen aan Amsterdammers: Hoe doen jullie mee? We willen niet opleggen hoe het moet. Dat het moet, staat vast. Hoe we het doen, gaan we samen bedenken.’ 

De partij van Van Doorninck, GroenLinks, wil samen met coalitiepartners PvdA, D66 en SP de CO2-uitstoot binnen 12 jaar met 70 procent verlagen. Een stuk ambitieuzere doelstelling dan die van het kabinet, dat 49 procent verlaging ten opzichte van 1990 in 2030 nastreeft. Tal van gemeenten geven er blijk van te beseffen dat zij het zijn die vooraan zullen moeten staan met het ontwikkelen van beleid op het gebied van energietransitie en klimaatadaptatie. In Rijswijk bijvoorbeeld. Ook daar stuitte het voorgestelde klimaatplan op verzet. De lokale VVD-fractie vond het college te voortvarend met klimaatmaatregelen. Uit onvrede daarover stapte de fractie uit de coalitie. De liberalen wilden wachten ‘totdat de landelijke discussie over het Klimaatakkoord is beslecht’.

Veel mensen zien weinig in klimaatakkoorden. ‘Het klimaat stopt niet bij de gemeentegrens’, luidt het motto. Dus kunnen gemeenten beter wachten op de regionale energiestrategieën. Het klimaat stopt echter ook niet bij regionale grenzen. Is het dan niet beter te wachten op het landelijk klimaatakkoord? Maar ook bij de landsgrenzen houdt het klimaat niet op. Toch maar wachten op een Europese aanpak? En heeft die wel zin, als Brazilië, Rusland, India en China nauwelijks iets aan klimaatbeleid of vermindering van CO2- uitstoot doen? Nee, dan kunnen we toch beter maar wachten op… Ja, op wat eigenlijk.

Misschien is het toch niet zo onzinnig om lokaal een begin te maken met klimaatbeleid. Het zijn de gemeenten die voorop staan bij het bepalen van de nieuwe structuur van de gasloze energievoorziening, het verduurzamen van zeven miljoen woningen, bij het reguleren van mobiliteit, bij een schoon lokaal industrie- en landbouwbeleid. Want het klimaat kent zeker grenzen. Alleen zijn die grenzen niet geografisch bepaald, maar wat betreft tijd. Het is tijd om aan te pakken. Het enige alternatief is: bidden. 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Hans (afdelingsmanager) op
Betrekt u nu eens de discussie over dit onderwerp uit, pak 'm beet, 2015 naar vandaag: je weet niet wat je leest, qua hysterie. Terwijl aardgas nog even schoon is als in 2013 en de Duitsers er lekker mee door gaan, ter vervanging van hun echt gore buinkool! En dat is ook nog 2019! Ik hoop nog op realisme!
Door Broadcaster op
@ Ruben: Je kunt met die klimaatgelovigen niet discussiëren. Je mag met hen aan tafel zitten als je maar bereid bent met hun idealistische uitkomst in te stemmen. Dus wie sluit wie nu eigenlijk uit?
Door Boris op
Ach, die kinderen moeten gewoon kunnen demonstreren...juist tijdens schooltijd. Dat is nu net het hele idee van demonstreren.
Verder is dat klimaatgedoe inhoudelijk grote emotionele flauwekul, maar wel een fantastisch verdienmidel voor een aantal organisaties.
Door Ruben op
In plaats van mensen te demoniseren die opkomen voor hun idealen - ik noem mensen die het milieu vervuilen toch ook geen klimaatmisdadigers of fijnstofmassamoordenaars (428.000 doden in Europe per jaar door fijnstof) - kan je het ook gewoon beschaafd houden.

De jonge generatie - net als elke generatie voor hun - is bezorgd over hun toekomst en over het feit of ze überhaupt nog in Nederland kunnen blijven wonen hun hele leven lang. Waar dat in de jaren 80 gericht was tegen kernwapens, is de grootste dreiging nu een te extreme klimaatverandering.
Door Broadcaster op
Die Plasterk was als bestuurder geen succes maar hier legt hij weer ouderwets de vinger op de zere plek.
Die klimaatmaffia begint zorgelijke trekjes te vertonen. Dat zie je bijvoorbeeld bij al die tot op het bot geïndoctrineerde kinderen die massaal lopen te demonstreren. Straks lappen ze, naar het voorbeeld van Mao's culturele revolutie, hun ouders er nog bij.
Het is zoals Plasterk zegt religie geworden en de meeste aanhangers zijn van een bijzonder dogmatisch soort.