of 59345 LinkedIn

Scheiden afval spaart geld en milieu

Gemeenten kunnen veel geld besparen en daarnaast het milieu een grote dienst bewijzen door meer huishoudelijk afval te scheiden. Het voordeel kan oplopen tot honderden miljoenen euro’s, blijkt uit berekeningen van advies- en ingenieursbureau DHV.

Gemeenten kunnen veel geld besparen en daarnaast het milieu een grote dienst bewijzen door meer huishoudelijk afval te scheiden. Het voordeel kan oplopen tot honderden miljoenen euro’s, blijkt uit berekeningen van advies- en ingenieursbureau DHV.

Inwoners van gemeenten die weinig doen aan afvalscheiding, betalen gemiddeld aanzienlijk meer afvalstoffenheffing dan burgers in gemeenten die hier meer werk van maken. In gemeenten waar minder dan 40 procent van het afval wordt gescheiden en gerecycled, zijn inwoners gemiddeld 126 euro per persoon kwijt. In gemeenten waar meer dan 70 procent van het afval apart wordt ingezameld, ligt dit bedrag op 77 euro per jaar, bij een landelijk gemiddelde van 102 euro.

‘Je moet wel beseffen’, zegt Wim van Lierop, adviseur milieu en duurzaamheid bij DHV, ‘dat de heffing per aansluiting wordt verrekend. In stedelijke gebieden zijn huishoudens vaak kleiner. Maar als je de tarieven omwerkt naar bedragen per inwoner, zoals ook het CBS doet, zie je duidelijk dat sprake is van een relatie tussen de mate van afvalscheiding en de hoogte van de heffing.’

Uit de berekeningen van DHV blijkt nog iets anders: als in Nederland al het huishoudelijk papier-, glas-, kunststof- en textielafval wordt gerecycled in plaats van verbrand, kan de CO2-uitstoot met 5,6 megaton worden verminderd. ‘Dat is een vijfde van de resterende overheidsdoelstelling om in 2020 de totale CO2-uitstoot met 20 procent te hebben verminderd’, zegt Van Lierops collega Paul Mul. Een besparing van 5,6 megaton staat ongeveer gelijk aan de CO2- uitstoot van 1 miljoen auto’s. Dit is dertien keer zoveel als de CO2-uitstoot van alle openbare verlichting samen.

Verbrandingskosten

Op dit moment wordt volgens DHV ongeveer de helft van het huishoudelijk afval gescheiden. De andere helft gaat rechtstreeks naar de verbrandingsoven. Verbranden is echter duur; recyclen levert in veel gevallen geld op. Bij maximale recycling kunnen gemeenten naar schatting 650 miljoen euro per jaar besparen op de verwerkingskosten, blijkt uit berekeningen van het ingenieursbureau. Tegelijkertijd zullen de inzamelkosten met ongeveer 400 miljoen toenemen. Netto kan op die manier jaarlijks om en nabij de 250 miljoen euro worden bespaard, aldus DHV.

Het advies- en ingenieursbureau stelt dat de scheiding van afval al geruime tijd niet of nauwelijks toeneemt. Vooral in grote gemeenten ligt het percentage gescheiden ingezameld afval relatief laag. In het oosten en noorden van het land wordt over het algemeen meer afval gescheiden ingezameld. Een enkele gemeente zamelt zelfs 90 procent van het afval gescheiden in. ‘Hoe verstedelijkter een gebied, hoe moeilijker het voor burgers is om hun afval gescheiden aan te bieden’, zegt Paul Mul. ‘Als je in een huis woont met een grote tuin, kun je wel drie containers kwijt om je afval gescheiden te bewaren. Maar in een flatje op 3 hoog achter, met een be perkte binnenruimte, is dat veel moeilijker. Dat verklaart voor een deel de verschillen tussen de Randstad en het oosten en het noorden van het land.’

Bron van inkomsten

Wim van Lierop: ‘Gemeenten zien de financiële- en milieuvoordelen van afvalscheiding en -recycling onvoldoende in. Zij zouden afval niet moeten zien als restproduct en kostenpost, maar als grondstof en bron van inkomsten.’

Belangrijk instrument om afvalscheiding te stimuleren, is volgens DHV het zogeheten diftar-systeem. Hierbij betalen burgers voor elke kilo restafval, terwijl gescheiden componenten gratis kunnen worden aangeboden. ‘Ruim een derde van de gemeenten, vooral in de oostelijke helft van het land, werkt op deze manier. Dat is een belangrijke verklaring waarom daar meer afval wordt gescheiden’, zegt Mul.

Volgens DHV is de aandacht voor afvalscheiding bij veel gemeenten verflauwd nadat de rijksoverheid in 2004 stopte met het actief stimuleren hiervan. ‘Dat is een van de redenen waarom het percentage van gescheiden ingezameld afval nu al jarenlang ongeveer hetzelfde is gebleven’, aldus Mul.

Gemeenten moeten zich volgens Mul herbezinnen: ‘De sleutel om meer uit afval te halen, ligt bij de gemeenten. Het resultaat is afhankelijk van de mate waarin zij erin slagen om hun burgers te bewegen hun afval gescheiden aan te bieden. Dit vraagt om een andere rol van gemeenten: van afvalinzamelaar naar grondstofregisseur.’


Afval als geldkraan

Afval als geldkraan

Apart ingezameld kunststof, glas, papier en textiel leveren voor gemeenten geld op. Een ton kunststof brengt ongeveer 475 euro op. Voor een ton oud papier wordt 50 tot 100 euro betaald. Duizend kilo glas brengt volgens DHV ‘enkele tientjes’ op en de prijzen voor textiel variëren van 100 tot 300 euro per ton. Het verbranden van restafval kost een gemeente 50 tot 150 euro per ton.

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door W.J.J.A.M. Croon (besparingsspecialist afval stromen) op
Bij het ophalen van glas valt er voor gemeentes nog heel wat te leren. Sommige gemeentes verbieden ondernemers het lozen van glas in de particliere glasbakken. Bij constatering volgen boetes. Maar het merendeel van de gemeentes is laks. Ze vinden het allemaal wel best, controle is er niet.
Een volle 1000 liter glasbak bevat slechts 350 kgs aan glas Want bijna elke fles blijft heel. Ofwel, men haalt grotendeels lucht op......
Ondernemers (horeca in dit geval) zorgen voor ongeveer 40-45% van de hoeveelheid glas in de particuliere glasbakken. Op jaarbasis vinden er ongeveer 1.200.000 ledigingen van glasbakken plaats. Als gemeentes betere controles zouden uitoefenen reduceert men dat aantal met zo'n 500.000 ledigingen. Kosten verlagend voor gemeentes en een mega vermindering van co2 uitstoot...
Voor horeca zijn er perfecte oplossingen om goedkoop glas af te laten voeren. Maar ja, gratis (lees op kosten van de gemeenschap) is natuurlijk nog goedkoper.
Wanneer men zulke ideeen bij gemeentes aanroert geeft men niet thuis
En wij maar denken dat gemeentes het op prijs stellen als er meegedacht wordt.....
Door Paul Mul (adviseur duurzaamheid) op
Reactie DHV: wij zijn inderdaad uitgegaan van de gemiddelde resultaten van alle Nederlandse gemeenten tesamen. Gemeenten in het zuidoosten van het land behoren qua scheiding en kosten tot de 10% best presterende gemeenten van NL. In de overige 90% liggen er dus kansen. Op onze website staan een kaart van de scheidingsprestaties per gemeente en de relatie tussen scheiding en kosten. Zie: http://www.dhv.nl/Markten/Milieu-en-duurzaamheid/Duurzaamheid/Duurzaam-afvalbeheer
Door A.Smedts (Directeur) op
DHV baseert gaat uit van algemene cijfers en veralgemeniseert daarmee haar conclusie. Het is dus niet zo dat "gemeenten de financiele en milieuvoordelen onvoldoende inzien". Er zijn heel wat gemeenten die heel verder gevorderd zijn met het scheiden van afval. Onze gemeenten in midden-limburg zijn hier een voorbeeld van. Het scheidingsperc. bedraagt 70% en de kosten per inwoner zijn €50,-. Ik ben benieuwd of dhr Mul hierop reageert.
Mvrgr. Arthur Smedts
Door Rolf Schuurman (beleid afval) op
Is bij de berekening door DHV rekening gehouden met exploitaite van een milieustraat door gemeenten en de kosten die dat met zich meebrengt?
Door H. Wiersma (gepens.) op
1. Waarschijnlijk heeft DHV bij meer afvalscheiding de gemeentelijke personeelskosten van E 50.000 per werknemer vergeten?
2. De recycling opbrengst van de producten is aan marktwerking onderhevig. Meegenomen?
3. DHV wil vast wel een rapport voor iedere gemeente opstellen. Gratis?