of 59281 LinkedIn

Gif beter voor milieu dan onkruid borstelen

Gemeenten kunnen onkruid beter met chemische bestrijdingsmiddelen bestrijden dan met andere technieken zoals branden, borstelen, hete lucht en heet water.

Gemeenten kunnen onkruid beter met gif bestrijden dan met niet-chemische technieken zoals branden, borstelen, hete lucht en heet water. Chemische bestrijdingsmiddelen zijn, mits zorgvuldig gebruikt, beter voor het milieu.

Milieueffecten

Dat blijkt uit onderzoek van Plant Research International (PRI), onderdeel van Wageningen UR. Samen met IVAM research & consultancy on sustainability van de Universiteit van Amsterdam hebben zij de milieueffecten bepaald van de meest gangbare onkruidbestrijdingtechnieken op stoepen en wegdekken.

 

Levenscyclusanalyse

Ze deden dat door een levenscyclusanalyse te maken, waarmee van alle gangbare bestrijdingstechnieken kan worden berekend wat de belasting is voor het milieu, legt onderzoeker Chris van Dijk uit.

 

Grondstof tot afval

‘Daar zit alles in: Van productie van grondstoffen tot verwerking van afval, voor elk product dat wordt gebruikt. Zo is berekend wat het effect is van chemische bestrijdingsmiddelen, die snel wegspoelen naar het riool of het oppervlaktewater. Maar ook de roetuitstoot van een borstelwagen die twee rondjes moet rijden.’ Ook de effecten op de menselijke gezondheid en het leefmilieu voor planten en dieren wordt meegewogen.

 

Minst slecht

Het totaalbeeld laat zien dat chemische bestrijdingsmiddelen het minst slecht zijn voor het milieu. Mits zorgvuldig gebruikt, volgens de richtlijnen voor duurzaam onkruidbeheer, voegt Van Dijk daaraan toe. ‘Die uitkomst valt niet altijd in goede aarde, het gebruik van chemische bestrijdingsmiddelen is nu eenmaal een omstreden onderwerp.’

 

Zorgvuldige beoordeling

Om die reden heeft PRI samenwerking gezicht met IVAM, dat gecertificeerd is om levenscyclusanalyses te maken, zegt Van Dijk. ‘Naar de huidige stand van de wetenschap is dit de meest zorgvuldige beoordeling die je kunt maken.’

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Joris op
De sequentie die ik meestal zie in de onkruidbestrijding is als volgt:
- eerste ronde sproeien met gif,
- eerste ronde borstelen,
- tweede ronde sproeien met gif,
- tweede ronde borstelen.
Het zogenaamde totaalbeeld uit de studie klopt niet met de praktijk want sproeien met gif = borstelen.
Door Sylke (Medewerker onkruidbestrijding) op
@ e brush
Ook al heb je verwisselbare elementen, met een beetje doorwerken ben je een borstel per dag nodig oftewel 5 elementen
al deze metalen komen ook in het milieu
Schoffelen is het minst vervuilend volgens A, maar probeer maar eens te schoffelen in een goot of op klinkerverharding
Door Ebrush (Medewerker) op
Er valt veel over dit rapport te zeggen, maar in feite is het achterhaald. De laatste 15 jaar zijn er veel technische ontwikkelingen geweest die de problemen bij mechanische onkruidbestrijding sterk verminderen, waardoor de balans volledig anders is komen te liggen. Een voorbeeld zijn de segmenten van Ebrush IBC (te zien op www.ebrush.eu)
Verder kan er gedacht worden aan andere oplossingen, zoals andere verharding en een ander onderhoudsniveau.
Door A. op
Schoffelen is het minst vervuilend...
Natuurlijk kost dat meer manuren maar, met het oog op kosten en bezuinigingen, zijn er vast wel groepen mensen te vinden die daar (met behoud van uitkering) een paar uurtjes per week voor inzetbaar zijn.
Door Anna (Voorzitter Visiegroep milieu&natuur Partij voor Mens en Spirit (MenS)) op
Ik zou graag willen weten door wie dit onderzoek gesubsidieerd is en of er sprake is van onafhankelijkheid van de bedrijfssector (producenten glyfosaat)? Kunt u mij hierover mailen? Alvast hartelijk dank.
Door sylke (Medewerker onkruidbestrijding) op
Electrische borstelmachines??
Weet je hoeveel energie een borstelmachine verbruikt op een dag?
Dat moet een gigantisch groot en zwaar apparaat worden om al die accu`s mee te nemen onderweg.
Het meest effectief is de Infrarood detectiemachine met Round Up en dan volgens de DOB methode
Ook de kostprijs is van belang in deze crisistijd
Het gebruik van azijn is in het groot groen verboden omdat het geen toelatingsnummer heeft als onkruidbestrijdingsmiddel hoewel het redelijk goed werkt
( maar laat de AID je niet zien!)
Door Theo Lemmers (groenbeheerder) op
@Adrie Geerts. Je hebt gelijk als je zegt dat de drinkwaternorm in Nederland een wettelijke norm is die niet overschreden mag worden.

Toch is het in het kader van deze discussie belangrijk om uit te leggen wat de waarde van deze norm is in relatie met risico’s voor de volksgezondheid.

De drinkwaternorm voor chemische bestrijdingsmiddel is, zoals gezegd, een z.g. “voorzorgsnorm” die geen relatie heeft met de giftigheid voor de mens.

Als we een drinkwaternorm zouden hebben die WEL gebaseerd zou zijn op de risico’s voor de mens dan kom je op een heel andere norm: in de Verenigde Staten heeft de EPA de drinkwaternorm voor glyfosaat vastgesteld op 700 microgram per liter. Deze norm is dus gebaseerd op de risico´s voor de mens.

Deze norm is maar liefst 7.000 keer hoger dan de Europese voorzorgsnorm van 0,1 microgram.

310 miljoen Amerikanen drinken dagelijks water dat aan deze norm moet voldoen.

Als je vervolgens gaat kijken naar de Europese normen voor bestrijdingsmiddelenresten in ons voedsel dan kom je ook op geheel andere wettelijke maxima voor glyfosaat zoals bijvoorbeeld:

- Gerst of tarwe: 20 milligram per kg, dit is 200.000 keer hoger dan de drinkwaternorm
- Groenten: 0,1 milligram per kg, dit is 1.000 keer hoger dan de drinkwaternorm
- Vlees: 0,05 milligram per kg, dit is 500 keer hoger dan de drinkwaternorm

Deze wettelijke EU normen zijn ook gebaseerd op toxicologische risico´s voor de mens.

De EU drinkwaternorm voor glyfosaat is dus belachelijk streng. Toch moet deze wettelijke norm aangevoerd worden als reden voor het verbod.

De LCA rekent met de reële gevolgen voor het milieu en dat vindt ik wel degelijk relevant voor een serieuze duurzaamheidsdiscussie.
Door Stichting NCO op
Chemische onkruidbestrijding op verhardingen leidt tot grote risico’s voor milieu en gezondheid. Daarom is een verbod op chemische onkruidbestrijding op korte termijn essentieel. Dat stelt Stichting Niet-Chemische Onkruidbestrijding (NCO) in reactie op de conclusies uit het LCA onderzoek naar onkruid-bestrijdingsmethoden. Uit het rapport zou blijken dat chemische onkruidbestrijding met glyfosaat op verhardingen volgens de DOB-richtlijnen overall het beste is voor milieu. De gehanteerde onderzoeksmethoden schetsen echter een vertekend beeld en doen geen recht aan de werkelijkheid. Volgens Stichting NCO is een groot aantal kanttekeningen te plaatsen bij deze conclusie, zoals dat er geen rekening is gehouden met de gevolgen van het chemische gif voor het drinkwater.

In de vergelijking van de output van diverse methoden wordt niet per impactcategorie gekeken naar de gevolgen. Ze worden opgeteld in een grafiek waaruit de gevolgen voor de drinkwaterkwaliteit in Nederland onvoldoende naar voren komen. Dit heeft grote gevolgen voor de conclusies van het rapport. Gebruik van het gif glyfosaat op verhardingen leidt tot de grootste risico’s voor mens en milieu door overschrijding van drinkwaternormen. Dit werd in februari al geconcludeerd door het Planbureau voor de Leefomgeving (evaluatie eerste nota gewasbescherming). Het is bijzonder opmerkelijk dat de drinkwaternormen niet zijn meegenomen in het onderzoek, evenals er geen externe review gedaan is door LCA-experts of stakeholders. Daarnaast zijn de LCA berekeningen uit het onderzoek niet volledig terug te koppelen naar de werkelijkheid. In de praktijk wordt veel meer glyfosaat gebruikt dan in de LCA berekening is meegenomen. De sensortechniek bepaalt de hoeveelheid te spuiten middel op de mate van onkruidbegroeiing. Dat is niet altijd conform de, in het onderzoek gebruikte, voorgeschreven normen. Ook heeft het onderzoek gerekend met een hogere behandelfrequentie van niet-chemische methoden dan noodzakelijk, wat leidt tot een hogere uitstoot van brandstoffen. Door deze selectieve opzet van het onderzoek doet de conclusie geen recht aan de werkelijkheid. Gebruik van niet-chemische middelen blijft nog altijd de meest milieuvriendelijke vorm van onkruidbestrijding op verhardingen.
Door A. Geerts op
@ Chris van Dijk. Ik vind dat Plant Research International dom bezig is door zo'n irrelevant onderzoek zo prominent naar buiten te brengen, Dat komt het onafhankelijke imago van de WUR zeker niet ten goede en roept de vraag op wie dit onderzoek betaalt en of de WUR zich niet voor een bapaald karretje laat spannen.
Door Adrie Geerts op
@ Theo Lemmers. Je kunt oogkleppen opzetten, maar feit is gewoon dat er wettelijk niet meer dan 0,1 micrgram glyfosaat in drinkwater mag zitten. Als het hoger is moet het er worden uitgehaald wat voor glyfosaat een kostbaar proces is.

Tweede feit is dat er vanuit de KRW de verplichting ligt om maatregelen te nemen om te bereiken dat het ingenomen Maaswater aan de drinkwaternorm voldoet. Als dat niet vrijwillig lukt, dan moet het worden afgedwongen, bijvoorbeeld door een verbod van gebruik op verhardingen.

Het LCA-onderzoek is volstrekt irrelevant. Bovendien zet het mensen op het verkeerde been en frustreert daarmee het nemen van vrijwillige maatregelen om de emissie van glyfosaat te beperken. Daarmee wordt de kans op een wettelijk verbod vergroot.