of 63000 LinkedIn

De druk op de volkstuin wordt niet minder

De belangstelling voor een volkstuin is al jaren onverminderd hoog, maar heeft door de coronacrisis nog een flinke impuls gekregen. Toch blijft de ruimtelijke druk op tuinparken hoog. De huurbaas, vrijwel altijd de gemeente, ziet soms liever een andere bestemming voor de open plekken op de stadskaart.

De belangstelling voor een volkstuin is al jaren onverminderd hoog, maar heeft door de coronacrisis nog een flinke impuls gekregen. Toch blijft de ruimtelijke druk op tuinparken hoog. De huurbaas, vrijwel altijd de gemeente, ziet soms liever een andere bestemming voor de open plekken op de stadskaart.

Handtekeningen

Woest waren de leden van de Rotterdamse volkstuinvereniging Streven Naar Verbetering. Begin december vorig jaar kregen ze te horen dat het stadsbestuur ging onderzoeken of de vereniging een deel van de volkstuinen moest afstaan om een extra veld voor een voetbalclub mogelijk te maken. De tuinders lieten het niet over hun kant gaan: ze haalden meer dan 5000 handtekeningen op en spraken in tijdens de raadsvergadering. Met succes: het plan van het stadsbestuur kon niet op een raadsmeerderheid rekenen, en het plan ging, althans voorlopig, van tafel.

 

Ingekleurd

Streven Naar Verbetering is niet het enige volkstuincomplex dat wordt bedreigd in de Maasstad. Rotterdam kent maar liefst 42 tuinparken, en een andere bestemming – meestal woningbouw- bedreigt complexen met tot de verbeelding sprekende namen als Kweeklust en Tot Nut en Genoegen. En niet alleen in Rotterdam staan tuinen onder druk. Ook in andere steden zijn de volkstuincomplexen voor ambitieuze stadbestuurders een open plek op de kaart, klaar om rood ingekleurd te worden.

 

Vrijplaatsen

Het geval van Streven Naar Verbetering toont ook aan dat omwonenden en inwoners niet zomaar bereid zijn om dit soort vrijplaatsen op te geven. Toen de Amsterdamse wethouder Marieke van Doorninck het plan opvatte om de huur van volkstuinen drastisch te verhogen, kwam er een breed protest. Met de stijgende huizenprijzen wordt de hoofdstad al een domein van hoge inkomens. Wordt de armere Amsterdammer straks ook nog uit de volkstuin gejaagd? Na een week ophef haalde Van Doorninck bakzeil: de huurverhoging was voorlopig van de baan.

 

Wachtlijsten

Aan de ene kant is de druk op de tuincomplexen begrijpelijk: veel gemeenten hebben een grote woningbouwopgave en willen vooral binnenstedelijk uitbreiden. Maar aan de andere kant neemt de vraag om meer groen en mogelijkheden om laagdrempelig en in de buurt te recreëren alleen maar toe. De coronacrisis heeft dat proces enorm versneld. En dat merken de volkstuincomplexen, die zich de laatste jaren toch al kunnen verheugen om meer belangstelling. ‘We zien overal, maar vooral in de Randstad, dat het aantal mensen op de wachtlijsten fors is toegenomen sinds de coronacrisis’,  zegt woordvoerder Herman Vroklage van de AVVN, de koepel van volkstuinverenigingen. ‘Maar tot een toename van volkstuinverenigingen leidt dat nog niet. We zien wel dat er een toename is van groepen die samen een moestuin willen starten, zoals een buurtmoestuin.’

 

Tijdelijk

De AVVN ondersteunt die initiatieven om buurtmoestuinen te starten, maar juist die wijkinitiatieven zijn vaak van tijdelijke aard: vaak gevestigd op plekken die tijdelijk vrij zijn doordat een bouwplan niet doorgaat. Maar daardoor extra gevoelig als de economie aantrekt. Als er al een huurovereenkomst is, dan geldt die voor een korte tijd. Als er gebouwd moet worden, dan zijn de huurders eenvoudig weg te krijgen.

 

Toegevoegde waarde

Die huurovereenkomsten met de gemeente zijn vaak ook de zwakke schakel in het bestaan van reguliere volkstuinverenigingen, ziet Vroklage. ‘Vaak gaat het om huurovereenkomsten van niet meer dan tien jaar. Als zo’n contract afloopt en de gemeente andere plannen heeft met de grond, dan moet je van goeden huize komen om daar iets tegenin te brengen.’ Maar verenigingen kunnen wel meer doen om sterker te staan tegenover de bouwwoede van gemeenten. ‘In de beleving van veel bewoners, en dus ook raadsleden en bestuurders, zijn tuinparken nog steeds afgesloten delen van de gemeente, waar alleen de tuinders zelf komen. Ik heb het vaker gezien als politici een rondleiding krijgen over een tuinpark. Dan hoor je ineens: ‘Goh, ik was hier nog nooit geweest, maar wat een mooi plekje!’ Die onbekendheid met het terrein door anderen is wel iets dat de tuinders zich moeten aantrekken. Tuinparken kunnen een belangrijke rol spelen, een toegevoegde waarde zijn in de groenbeleving en de leefbaarheid van de buurt. Maar dan moeten ze er ook voor open staan, en de deur wijd open zetten.’

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Heleen (Influencer) op
Het is merkwaardig dat zo veel wethouders zich profileren met duurzaamheid, maar dat ik er geen een kan noemen die zich inzet voor Volkstuinen. De relatie tussen volkstuinen en duurzaamheid ligt voor de hand. Welke gemeente in Nederland spant zich nu echt in voor Volkstuinen? Je leest er nooit iets over. Dit artikel is echt een positieve uitzondering.
Door Henk (Medewerker) op
Het wordt tijd voor een moderne versie van de Landarbeiderswet 1918! Geef een ieder die dat wil in Nederland recht op een stukje grond om eigen groente te verbouwen. Verplicht gemeenten om dat te faciliteren. Een fantastische opstap naar een groen bewustzijn! Duurzaamheid begint met de zachte kant en niet met buitenlandse investeerders die verdienen aan windmolens in Nederland.
Door Opmerker (orig) (burger) op
Een volkstuin is groen, recreatief, bijdragend aan welzijn, zo min mogelijk vergrijzing, houdt de mens in beweging, (hopelijk) zonder stoffen als kunstmest dus zo gezond mogelijk. Draagt bij aan groen in de stad- of net daarbuiten en wordt mateloos onderschat door bestuurders/politici die minachtend naar de zelfgekweekte bloemkool kijken - maar wel hijgen naar betonbouw (dus geen hout) in "wonen in het groen". Ofwel groen slopen en uitsluitend gras en kleine struikjes met een sporadisch en uit de toon vallend boompje (sorry, boompje).
Kortom, volkstuinen wil men niet kennen - en (hout)wonen in echte en gezonde boomgroensetting "is te duur". Bah, verkeerde dadendrang.............
Door Zipje op
@ Henk, Helemaal juist. Er staat een olifant in de kamer van de natuur-, milieu- en klimaatproblematiek en die heet overbevolking. Maar niemand, en zeker GroenLinks niet, durft het beestje bij zijn naam te noemen.
Door Henk (Beleidsadviseur) op
Marieke Doorninck is van Groen Links. Hoe kan een partij zich groen noemen maar geen punt maken van overbevolking? Hoe kan een bestuurder van uitgerekend deze partij arme mensen uit hun volkstuin willen jagen? Het laatste beetje groen, het laatste beetje ontspanning dat mensen met een kleine beurs in zeer overbevolkte gebieden nog hebben met een bulldozer gelijk willen maken? Juist, deze partij is niet groen en is niet links.