of 59162 LinkedIn

Kleurrijke burgemeesters gevraagd

David ter Avest 3 reacties

Nu steden steeds belangrijker worden is het van belang om eens goed naar het ambt en de burgemeester als persoon te kijken. Uit recent onderzoek in opdracht van minister Plasterk blijkt dat ze in Nederland wel hard en veel werken (57,5 uur in de week!), maar ze zijn vooral aan het vergaderen.

 

Wat mij betreft mag er wel een frisse wind door burgemeestersland waaien. Als steden de wereld gaan redden, dan hebben we kleurrijke en een beetje eigenzinnige burgemeesters nodig. Vooral in de grote en middelgrote steden, willen we steden krijgen die opvallen en zich weten te onderscheiden.
 

Volgens de Amerikaanse politicoloog Benjamin Barber moeten burgemeesters het voor het zeggen krijgen. Barber stelt dat mensen zich meer vertegenwoordigd voelen door hun lokale bestuurder. De stad is volgens hem lang niet zo abstract als de natiestaat. Een daadkrachtige burgemeester in de stad lijkt vandaag de dag dan ook belangrijker dan ooit tevoren. Mensen maken de stad, maar de burgemeester doet volop mee. Legio voorbeelden laten inmiddels zien dat een burgemeester zelf een stempel kan drukken op zijn stad. Vooral wanneer het een fris en eigenzinnig persoon betreft.
 

Zo gaf de kunstenaar Edi Rama in het Albanese Tirana letterlijk kleur aan de stad door de openbare ruimte met weinig geld en veel potten verf een opknapbeurt te geven. De medisch chirurg Rodrigo Guerrero zette in het Colombiaanse Cali grootschalig epidemologisch onderzoek in om de verspreiding van het geweld in de stad te vóórkomen. In Bristol gaat de architect George Ferguson zoveel mogelijk zijn eigen gang, met onder andere een eigen munteenheid en een nieuwe kijk op voedsel in de stad.

In Bogotá zette de filoosoof, wiskundige en ex-rector Antanas Mockus met ludieke acties in op goed burgerschap. Verkeersbrigadiers werden opgeleid tot mimespelers, hij hees zichzelf in een ‘superburger’-pak om op TV te laten zien hoe je water bespaart als je doucht en om de sociale ongelijkheid te kunnen bestrijden vroeg hij de inwoners om 10 procent extra belasting te betalen. Ruim 63.000 inwoners gaven gehoor aan zijn oproep. Ook in twee van de belangrijkste wereldsteden kwamen spraakmakende figuren aan de macht: de steenrijke a-politieke Michael Bloomberg in New York en de flamboyante journalist Boris Johnson in Londen.
 

In ons land wordt een burgemeester competenties toegedicht die nogal verschillen met die van de bovenstaande personen. Geen scherpe uitspraken, maar procesgericht. Niet agendeerd, enkel signalerend. Bovendien vormen de Nederlandse burgemeesters een relatief homogene groep. Belangrijke waarden zijn, volgens de burgemeesters zelf, ‘procesgericht’, ‘degelijk’ en ‘evenwichtig’. Wat mij betreft mag het wel wat spannender. Laat een burgemeester zijn inwoners eens verassen en de stad actief leuker maken.
 

De Colombiaanse ex-burgemeester Enrique Peñalosa wordt in de aanstekelijke bestseller Happy city van Charles Montgomery bewierookt en betiteld als dé Mayor of Hapiness. Hij heeft gezorgd voor de aanleg van honderden stadsparken, grote bibliotheken, fietspaden en hij sloot iedere zondagochtend alle grote wegen gedeeltelijk af om ruimte te geven aan fietsers, skaters en hardlopers. Veel steden wereldwijd zijn te ontwikkelen tot een happy city. Ze maken mooie wandelboulevards, herbestemmen industrieel erfgoed, knappen de drukste knooppunten op en ze spelen met iconische architectuur in op de beleving van de stad. En steden troeven elkaar af met fietsvriendelijke projecten - de Londense burgemeester en fietsgekke Boris Johnson voorop. De publieke verhuurfietsen in zijn stad worden liefkozend de ‘Boris Bikes’ genoemd.


Ik pleit voor meer happy mayors, burgemeesters die waken voor een boring city, zoals de eigenwijze Ferguson in Bristol doet. Het liefst een beetje gekke, eigenzinnige figuren met een gezond stel hersens en een grote liefde voor de stad. Een kantelaar, één die het eens anders wilt doen. Geen procesbegeleider, die vooral vergaderingen voorzit, bloemetjes uitreikt en wethouders in toom houdt. Ook heeft een stad weinig aan burgemeester die focust op zijn politieke oogstjaar of één die vooral een strategische carrièremove wilt maken. En landelijke partijpolitiek kan een partijgebonden burgemeester behoorlijk in de weg zitten. Geef mij maar een burgemeester die het hart op de goede plaats heeft en het welzijn van de stedelingen centraal plaatst. En als het even kan, door de stad zelf wordt gekozen. Happy Mayors mogen wat mij betreft het voor het zeggen gaan krijgen, graag zelfs! Met liefde voor de stad en met geluk als hoogst beleidsdoel!


David ter Avest

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Ra op
Gekozen burgemeester dus, en schaf de gemeenteraad af, maakt het een stuk minder "abstract".
Door David op
Die conclusie zou ik met enige voorzichtigheid wel willen maken, Sybren. De bovengenoemde personen zijn inderdaad allemaal gekozen door de stad zelf. Ze hadden allemaal weinig tot geen politieke noch bestuurlijke ervaring, vaak partijloos (!) en eigenlijk een heel andere baan zoals schilder, chirurg, architect, filosoof of journalist. Misschien gaf hun frisheid, optimisme en diep geloof in de stad wel de doorslag?
Door Sybren Singelsma (Afdelingshoofd EU) op
Mag ik concluderen dat een 'Happy Mayor' ook een gekozen burgemeester is?