of 59147 LinkedIn

Bedankt? Nee... jij bedankt!

Frank Bluiminck Reageer

Op YouTube zag ik een indrukwekkende rap van Lisa, een jonge vrouw met een intensieve zorgvraag. Ze doet rijmend verslag van haar harde, pijnlijke levenservaringen. 

Haar rap mondt uit in een ode aan de mensen die haar ‘groot’ hebben gemaakt. Dank je wel rapt ze, professioneel acterend in een clip die eindigt op een werkplek waar ze zich helemaal thuis voelt. Zij wel. Lisa kon een opleiding volgen en bereikte haar doel. Maar helaas is zij een uitzondering. Te veel mensen met een arbeidsbeperking zitten opgeleid thuis.  

 

Mensen als Lisa horen nooit ‘dank je wel’ van klanten of collega’s. Zover zijn we nog niet. Nog niet iedereen beseft dat iemand als zij meer is dan een vrouw met een beperking of probleemgedrag. Ze is immers niet haar beperking. Zie mij als persoon, benadrukt ze in haar clip. Accepteer me als mens, met al mijn mogelijkheden en onmogelijkheden. De ondersteuning die ik krijg is geen doel, maar een middel om een leven te leiden zoals ik dat wil. Je ziet in de clip wanneer ze tot bloei komt: als ze werkt met dieren. De wijze waarop ze een paard verzorgt, weerspiegelt haar echte ik.

 

Mensen met een beperking integreren op de werkvloer, dat is voor de samenleving nog een enorme opgave. Per jaar komen alleen al zo’n 2.500 jongeren met een verstandelijke beperking na het voortgezet speciaal onderwijs en praktijkonderwijs thuis te zitten, zonder uitzicht op werk. Ze kunnen veel meer, maar hebben meer tijd nodig om op te bloeien, vanwege hun verstandelijke beperking.

 

Ook in de dagbesteding zitten mensen met een beperking die meer kunnen en graag doorstromen naar (beschut) werk. Zoals Marije. Dagbesteding in een bakkerij beviel over en weer zó goed dat ze een echte, betaalde baan voor 20 uur kreeg aangeboden. Voor Marije een wereld van verschil. De dagbesteding kon ze bij strandweer makkelijk een keer laten schieten. En Facebook-contact met haar begeleider, dat mocht niet. Dat is nu verleden tijd. Marije werd toegevoegd aan de Whatsapp-groep van de bakkerij en ze heeft nu ook buiten werktijd contact met collega’s. Toen ze werd uitgenodigd voor een personeelsfeest reageerde ze vol ongeloof: mag dat dan?

 

Nog een voorbeeld: tijdens een werkbezoek kwam ik in een werkplaats waar tien jongeren het vak fietsenmaker leren. Ik zag voor het eerst een fietsenmaker in spé in een rolstoel. In dit fiets minnende land zouden meer gehandicapten veelvoorkomende taken kunnen leren, zoals banden plakken, een spatbord verwisselen en een ketting smeren. Ik was daar met staatssecretaris Van Ark en Tweede Kamerlid Sophie Hermans en ik zag dat de verhalen beide ontroerden en inspireerden.

 

Ondanks de goede ervaringen van Lisa en Marije heeft meer dan de helft van de mensen met een arbeidsbeperking geen werk. Terwijl juist mensen die al voor zoveel zaken in het leven moeten knokken een eerlijke kans op een baan verdienen. Als gemeenten, het UWV, de zorgorganisaties en sociale ondernemingen de handen ineen slaan, is er nog zó veel mogelijk.

 

Bedankt dat ik uw paard mag verzorgen, uw brood mag bakken, uw fiets mag maken.

Nee... Jij bedankt!

 

Frank Bluiminck, directeur Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland (VGN)

Verstuur dit artikel naar Google+