of 64231 LinkedIn

Subsidie-industrie

In mijn vorige column beschreef ik de belevenissen van een ESF-project. Goed beschouwd is het ESF een merkwaardige vorm van geld rondpompen. Eerst brengen we geld naar Brussel. Vervolgens moeten we ons eigen geld via allerlei procedures weer zien terug te krijgen. En met dit heen-en-weer geschuif verdampen al miljoenen euro’s in de bureaucratie.

Een belangrijke oorzaak van deze zottigheid is dat geen enkel lidstaat van de EU te boek wil staan als netto-betaler. Dit is vreemd, omdat de EU is gebaseerd op solidariteit. Rijk helpt arm. Dus zou een rijk land als Nederland per saldo meer moeten bijdragen dan bijvoorbeeld Slowakije. Met als uiteindelijk resultaat dat we  door onderlinge handel, er met z’n allen beter van worden. Maar onze landsbestuurders willen met opgeheven hoofd uit de EU-onderhandelingen komen en willen vooral laten zien wat ze eruit gesleept hebben. Deze cultuur is ontstaan in de jaren tachtig van de vorige eeuw door de befaamde uitspraak van Margaret Thatcher: ” I want my money back”. En zo kreeg Nederland voor de periode 2007 tot en met 2013 € 830 miljoen aan ESF subsidie. (Ter vergelijking, het totale ESF budget voor de hele EU is € 75 miljard voor deze periode.) Dit bedrag voor Nederland is dus niet gebaseerd op de vraag of dit voor ons land ook nodig is, maar om het vege lijf uit de EU-onderhandelingen te redden. In de jaren negentig van de vorige eeuw werd zelfs een statistisch foefje uitgehaald, waardoor ineens de provincie Flevoland de status kreeg van “arme regio”. Dit leverde weer extra geld op.

Maar goed, de onderhandelingen zijn afgelopen en de buit is binnen. Dan ontstaat een serieus probleem. Want hoe krijgen we dit geld op? Hier spelen de subsidiebureaus een grote rol. Deze bureaus zijn voor het Agentschap SZW (die het ESF-geld over Nederland verdeelt) van vitaal belang. Zij moeten zorgen dat de euro’s op de plaats van bestemming komen. Deze plaatsen van bestemming zijn bijvoorbeeld gemeenten, scholen, re-integratiebureaus, uitkeringsinstanties of bedrijven. De gewone burger waar het eigenlijk voor bedoeld is (in zijn hoedanigheid als werknemer, scholier, werkloze, gehandicapte, 55-plusser etc.) telt even niet mee. De bureaus weten precies hoe je een aanvraag doet dus succes is verzekerd. Er zijn ook nauwelijks kwalitatieve criteria waarop een aanvraag wordt beoordeeld. Veelal volstaan procedurele criteria. Als de aanvraag maar op tijd is ingeleverd, de juiste vakjes zijn ingevuld en de juiste handtekeningen eronder staan. Vaak worden de aanvragen zelfs alleen beoordeeld op volgorde van binnenkomst.

En is het ESF nu ook effectief? Geen idee. Waarschijnlijk niet. Heel veel geld gaat sowieso op aan organisatiekosten. Dit komt mede door de co-financiering. Doordat je als gemeente veel kosten moet maken voor de uitvoering van een ESF-project is het eigenlijk alleen interessant om ESF aan te vragen voor gewone lopende activiteiten. Dingen die je toch al doet, en waar je met ESF extra geld voor krijgt. Immers, bij nieuwe activiteiten moet je zelf 60% van de kosten betalen. In dit opzicht voegt ESF niets toe. En hoeveel werklozen hebben een baan gekregen dankzij de ESF-subsidie? En wat zijn precies de resultaten van “sociale innovatie”(actie E) of “bestrijding armoede en sociale uitsluiting” (actie A). Is er door de ESF-subsidie minder armoede of sociale uitsluiting? Niemand die het weet.

Wat we wel kunnen zeggen is dat het ESF een mooi werkgelegenheidsproject in zichzelf is. Het is domweg een subsidie-industrie. Honderden ambtenaren, subsidie-adviseurs, projectleiders, consultants, accountants en dergelijke hebben een leuke boterham aan het rondpompen van het geld. Hoe bezopen het systeem van Europese subsidie is, kunnen we inmiddels zien op de televisie. De RTL-serie Moordvrouwen wordt deels gefinancierd uit Europees geld (overigens geen ESF, maar een ander fonds, EFRO).  Europese subsidie voor Wendy van Dijk en Renée Soutendijk. Het moet toch niet gekker worden. Snel kappen dus met ESF. Gewoon tegen Brussel zeggen: “Laat het ESF-geld maar zitten, we maken wel € 830 miljoen minder aan jullie over.”

Rik Bolhuis

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Easymoney (Financiën) op
Elke euro die teruggegeven wordt door de staat, is niets anders dan rondpompen van geld. Dit moet op een effectieve en efficiente wijze gebeuren, dus ontstaat er een bureaucratie.
Levert o.a. het volgende gevolg op:
- veel mensen verdienen hun brood hiermee, die willen dus meer subsidies ipv minder;
- subsidies worden verstrekt voor onderwerpen wat niet te meten valt;
- hoe meer subsidie, hoe groter de afhankelijk van de gesubisidieerde organisaties, die willen dus ook meer en niet minder hebben;
- rondpompen van geld; dus creatie en uitbouw van bureaucratische systemen;
- deze bureaucratische systemen worden mede verantwoordelijk gemaakt voor het uitvoeren van overheidsbeleid. De controle op deze systemen ligt bij de overheid. Dit levert leuke, dure baantjes op.
- gesubsidieerde organisaties zijn een mooi dumpplek voor oud Bestuurders. Goed betaalde baan en je blijft in het Netwerk. Tevens is de overheid/netwerk verzekerd van je medewerking.
- Een voet tussen de deur. degene die de zak geld heeft, bepaald wat er gebeurd. De overheid probeert sinds zij bestaat een voet achter de deur te krijgen bij bedrijven en burgers. Vanuit de geloofsgedachte (mensen kunnen zich niet beheersen), sociale gedachte (mensen moeten begeleid worden) etc.
- Wordt het geld goed besteed, dat weet niemand. Feitelijk interesseert het niemand, zelfs de overheid niet.
- iedereen doet aan dit verslavend systeem mee. De burgers, bedrijfsleven, en overige publieke sector. Ook de HRA is een subsidie, of de groene auto (geen wegenbelasting bv.), deeltijd WW etc.
Als je deze onzin afschaft, ontstaat er een smalle overheid en een weerbare bevolking.
Door Jan E (AdviZeur) op
En dan hebben we het nog niet eens over de onwerkbare subsidievoorwaarden waarmee de uitvoerende organisaties worden geconfronteerd. Die complexiteit van regels moet waarschijnlijk de corruptie in het zuiden en oosten verdoezelen. Transparantie is dan lastig.
Door p op
Ach voor dit soort zaken heb je Europa niet nodig hoor, zijn we in Nederland ook goed in.

Je moet je volgende kolom eens schrijven over hoeveel geld het kost om als overheid geld op te halen. Laat ik het zo zeggen, de belastingdienst rekent dat getal nooit uit...maar de meest Rijksambtenaren werken wel bij Financiën
Door Broadcaster (gemeenteambtenaar) op
Gewoon kappen met die EU en weer baas over eigen heringevoerde guldens.
Door Annelies Jonkers-Cornelisse (manager) op
Deze mening heeft de SP al jaren. :)