of 59318 LinkedIn

Webarchivering: “does it spark joy?”

Does it spark joy? Om mij heen hoor ik iedereen praten over de nieuwe Netflix hit: tidying up with Marie Kondo. Marie Kondo geeft vooruitstrevend opruimadvies. Ze gaat met mensen hun dichtgeslibde huis door om bij alle spullen te vragen: does it spark joy? Zo niet, dan moet het weg. En wat verdwijnen er veel spullen in de prullenbak! Het lijkt voor velen een inspiratiebron, want iedereen lijkt zich bij al zijn spullen af te vragen: word ik er blij van? Of kan het weg?

Voor een archivaris is dit een absurde vraag. Word ik er blij van? Nee, de meeste archieven liggen vol met stukken waar niemand blij van wordt. Dat is namelijk totaal geen relevante reden waarom iets moet worden bewaard. Does it spark historic sensation? Dat zou je je misschien als archivaris kunnen afvragen. Al geldt ook dan nog altijd dat informatie geen historische sensatie teweeg hoeft te brengen om bewaard te moeten worden voor de eeuwigheid. Dat moet namelijk vooral in het belang van bedrijfsvoering, verantwoording en rechtszekerheid. Zo ook als het gaat om websites.

 

Vandaag de dag is het internet voor bijna iedereen een belangrijke bron van informatie. Het is eigenlijk ondenkbaar dat een overheidsinstelling géén website meer heeft. Mensen leven online, niemand kan zich meer voorstellen hoe we ons zouden kunnen redden zonder onze smartphone, waarop al onze vrienden binnen handbereik zijn, waarop we spullen kunnen bestellen in China, het ontbijt van onze buurvrouw kunnen liken op facebook, onze favoriete series kunnen kijken, en tja, ook onze belastingaangifte kunnen doen.

 

Hoe kunnen we overheidswebsites archiveren, op zo’n manier dat deze informatie ook in de toekomst nog beschikbaar is? Want een website is zoveel meer dan bijvoorbeeld een brochure. Je kunt informatie linken, filmpjes en formulieren inbouwen, dagelijks informatie aanpassen en ga zo maar door. Door al die mogelijkheden zijn websites een primaire bron geworden voor de communicatie van de overheid met haar burgers.

Dat brengt ook een verantwoordelijkheid en verplichting met zich mee. Want stel je voor dat je subsidie aanvraag afgewezen wordt doordat de aanvraaginstructie op de website korte tijd foutief stond gepubliceerd. Hoe toon je dan aan dat de informatie vorige maand anders was dan vandaag? Ook de Erfgoedinspectie wees in 2016 op het belang van webarchivering bij de overheid. En signaleerde grote behoefte aan kennis en handvatten om overheidswebsites te archiveren, op zo’n manier dat deze informatie ook in de toekomst nog beschikbaar is. En daarom hebben we kort geleden richtlijnen gepubliceerd over de archivering van websites, zie https://www.nationaalarchief.nl/archiveren/nieuws/websites-archiveren-dat-doe-je-zo

 

Bij de ontwikkeling van de richtlijn hadden we ook een soort Marie Kondo achtig motto: kennis ontwikkelen doe je samen! We hebben bij het opstellen van de richtlijn intensief samengewerkt met informatie- en archiefprofessionals uit verschillende overheids- en archiefinstellingen. Vervolgens hebben we de concept versie uitgezet voor een grote review, met meer dan 600 commentaren als resultaat. Dat was even slikken in de verwerking, maar leidde wel tot een breed gedragen product. Inmiddels is in ieder geval binnen de rijksoverheid de implementatie ook daadwerkelijk in gang gezet. want een richtlijn maken is één ding maar ‘m ook in de praktijk brengen is een ander verhaal.

 

En als Marie me dan vraagt: word je er blij van? Dan beantwoord ik dat met een volmondig ja. De richtlijn en de websites mogen blijven!

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Criticus op
De overheid heeft de laatste jaren flink last van een verzamelstoornis. Alle overheidsinformatie moet bewaart worden. Elke mail, elk kattenbelletje, elke aantekening. Dit kan alleen maar lijden tot een overvol digitaal archief, net zoals sommigen mensen lijden aan "de hamster-ziekte". Al deze informatie ordenen en goed ontsloten houden wordt steeds moeilijker. En laat dat misschien nog wel belangrijker zijn dan alles maar klakkeloos bewaren.
Door Hans Schouten (webmaster) op
Geachte mevrouw Teunissen,

Naar anleiding van uw blog “DOES IT SPARK JOY?”
Weet u waarom het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap geen reactie geeft op mijn vraag waarom Trompenburgh verkeerd is geregistreerd in het Rijksmonumentenregister en het cultureelerfgoed.archiefweb.eu
het heeft allemaal toch ook met onderwijs en cultuur te maken.

Trompenburgh wordt verkeerd gearchiveerd de Rijksdienst voor cultureel erfgoed, zij schrijven mij:
"Op grond van de Erfgoedwet, die op 1 juli 2016 in werking is getreden, is de omschrijving enkel nog bedoeld ter identificatie van het monument",

Het wordt gearchiveerd als "Trompenburg" hier klopt iets niet het is al eeuwen Trompenburgh hierdoor ontstaan fouten en verwarring doordat er meer Trompenburgen en trompenbergen zijn.

Ik heb hier al zeer veel mensen en instanties over aangeschreven maar de Rijksdienst voor cultureel erfgoed wil niet meewerken.
in de Beeldbank van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed wordt het overigens wel goed geregistreerd.

Vriendelijke groet Hans Schouten

meer info op Twitter
Trompenburgh #CultureelErfgoed
@DeTrompenburgh

www.trompenburgh.nl
Door Ad van Heijst (adviseur) op
Binnenkort verschijnt Sited, ons tijdschrift dat elke zes weken uitkomt, met een artikel van mijn hand dat ook de vraag stelt "does it spark joy".
Ik ben het niet met u eens. Vanuit het Nationaal Archief zie ik op dit moment meerdere documenten verschijnen waar ik zorgen over heb. Websites? Niet meer selecteren, maar in zijn geheel archiveren. E-mail? Niet meer selecteren, maar wanneer je boven een bepaalde rang bent in de hiërarchie, bewaren we je hele mailbox; van alle andere medewerkers worden de mailboxen tien jaar bewaard. Videotulen? Zelfs wanneer je nog papieren besluitenlijsten maakt, moet je ze bewaren.

Ik vind dit de gemakkelijke weg. Dit betekent dat macro-economisch gezien in Nederland niet alleen veel te veel gegevens eeuwig moeten worden bewaard, maar vooral dat het terugvinden van informatie steeds moeilijker zal worden. Want ga maar eens in al die geharveste websites nog een bepaald document of een groep documenten in context terugvinden. Wat kost dat allemaal niet aan beheer, onderhoud, opslagruimte, conversieslagen en ga maar door.
Ik word hier dus niet blij van. Dat je zorgt voor een goede bewijsvoering: akkoord, daar gaat het immers om. Terecht haalt u aan dat het alles draait om het belang van bedrijfsvoering, verantwoording en rechtszekerheid. Is dat belang verdwenen: zorg dan dat informatie wordt vernietigd. Zoals je ook informatie verwijdert in het kader van de AVG wanneer de doelbinding is verdwenen.
Met andere woorden: een goed toegankelijk archief kun je beter ontdoen van gegevens die er niet toe doen. Want waarom zou je wat je niet meer nodig hebt bewaren. Dan is er wanneer de gegevensberg onbeheersbaar wordt maar één remedie: informatiearcheologen aanstellen die op zoek gaan naar de nuggets in de goudmijn.
Nee, zoals u ziet, uw artikel doesn't spark joy bij mij....