of 59147 LinkedIn

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard!

Waar laat jij allemaal digitale sporen achter?

Sinds kort is de populaire serie ‘hunted’ weer op de buis. Een programma waarin jacht wordt gemaakt op mensen die moeten proberen om drie weken lang uit de handen te blijven van de ‘jagers’. Jagers die gebruik mogen maken van middelen die onze opsporingsinstanties ter beschikking staan. Een fascinerend spel waaruit blijkt dat de ‘hunted’ ongemerkt heel veel informatie van hunzelf via digitale kanalen achterlaten. Denk maar aan het mobieltje, het surfgedrag op Google, het Facebook-account, pinbetalingen, de camera's op straat, et cetera, et cetera. En wat voor de ‘hunted’ geldt, geldt natuurlijk ook voor onszelf. Probeer eens even stil te staan bij wat je allemaal bewust en onbewust aan digitale sporen achterlaat. 

Wie kan erbij?

Het spel roept direct de onvermijdelijke vervolgvraag op, namelijk: hoeveel informatie over onszelf vertrouwen wij aan internet toe? Of meer precies geformuleerd: welke informatie vertrouwen wij over onszelf toe aan organisaties die erover kunnen beschikken, naast iedereen met wie de informatie graag delen (de social media en zo)? Twee groepen van organisaties vallen dan op. Ten eerste de groep van instanties die het wettelijke recht hebben om digitale informatie te gebruiken zoals de opsporingsinstanties. En ten tweede de groep van commerciële grootmachten zoals Microsoft, Facebook en Google. En willen we dit?


Wat willen we eigenlijk?

Onlangs leek het er even op dat we een referendum zouden krijgen over de wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Een wet die regelt onder welke voorwaarden en welke situaties die overheidsdiensten gebruik mogen maken van onze digitale sporen. Helaas, is het niet van een referendum gekomen, want dan zouden we nu een beter beeld hebben hoe wij Nederlanders hierover denken. En dan met name meer zicht zouden hebben op de vraag in welke mate wij onze instanties vertrouwen. Een gemiste kans, maar slechts één onderdeel van de vraag.


Verkoop van je digitale spoor

De vraag zou ook wel eens gesteld mogen worden richting de commerciële grootmachten. Vertrouwen wij wel aan hen onze digitale sporen (waardevolle informatie) toe? Het wordt volgens mij tijd om daar serieus werk van te maken. Niet alleen vanwege de reeds bekende voorvallen over ‘doorverkoop’ van informatie door Facebook aan andere partijen, maar ook vanwege hetgeen velen van ons treft en waar ik afgelopen week slachtoffer van werd.


Online waardebepaling

Afgelopen week heb ik mijn zolder opgeruimd. Niet omdat ik een ‘hunted’ een veilig onderdak hoefde te bieden, maar om de gebruikelijke reden waarom iedereen dat van tijd tot tijd doet. Het resultaat was een bijna volle container naar de milieustraat van de gemeente. Daarnaast kwamen tijdens de opruimactie ook zaken van waarde naar boven. Sommige van dusdanige (emotionele) waarde dat ze inmiddels weer terug op zolder zijn beland. Andere van een zekere materiële waarde waardoor ik mij voor het eerst op marktplaats heb begeven om te verkennen of ik niet de enige ben die waarde aan bepaalde artikelen toedicht. Dus op naar marktplaats met de ultieme gedachte om spullen een tweede leven te gunnen, met wat zakgeld voor mij als tegenprestatie.


Door de digitale kwaliteitstoets

Om op marktplaats een advertentie te mogen plaatsen moet je een account hebben. Dat had ik niet. Maar ik had  wel een google-account, en via dat account kon één en ander snel geregeld worden. Daarna kom je in een fascinerend proces terecht van bieden en loven, waarbij al snel blijkt dat er veel kijkers zijn en weinig serieuze bieders. En als je dan een bieder hebt, dan ontstaan er allerlei vragen over de kwaliteit van hetgeen je aanbiedt. Of de foto’s en omschrijvingen wel kloppen, of het jaartal juist is, de aantallen correct. Met andere woorden: of je wel te vertrouwen bent, en dat terwijl je een heus Google-account hebt (grapje).


Een geslaagde deal

En die vragen over mijn integriteit slaan dan ook direct om naar die van de bieder. Is hij/zij wel te goeder trouw? Vragen die lastig oplosbaar blijken. Maar goed, uiteindelijk bleek hetgeen ik aan te bieden had gewild, dus werd er vanuit biederszijde risico genomen. Via een omslachtige weg van aanbetaling werd het noodzakelijke vertrouwen over en weer opgebouwd en is de transactie tot stand gekomen. Gisteren heb ik van de bieder begrepen dat deze geheel tevreden is over hetgeen ik had aangeboden en heb ik inmiddels het restant van het overeengekomen bedrag mogen ontvangen. Een geslaagde deal, en een wederzijdse credit bij het opbouwen in elkaars vertrouwen.


De jager wordt prooi

Eind goed al zou u denken. Ja misschien wel. Maar nu komt Google in actie. Die heeft opgemerkt dat ik bepaalde artikelen heb verkocht en denkt volgens dat ik interesse heb ik nog veel meer van dezelfde artikelen. Ik, die wat had aan te bieden (de hunter) wordt binnen mum van tijd de ‘hunted’: degene aan wie wat valt te verdienen. Deze omkering voelt niet goed, en knaagt aan het vertrouwen.


Veiligheid en vertrouwen kunnen niet zonder elkaar

Mijn stelling is dan ook dat veiligheid en vertrouwen niet zonder elkaar kunnen, en dat vertrouwen niet alleen gebaseerd is op feitelijke maatregelen – ook al zijn die van wezenlijke aard – maar vooral ook gebaseerd is op gedrag. Terecht vragen wij aan overheidsorganisaties en marktpartijen om prudent met onze informatie om te gaan. Gelukkig is er nu een AVG die ook een serieuze stap zet om bedrijven te verplichten zorgvuldig met onze gegevens om te gaan.

Laat dit een goed motto zijn voor bedrijven (én overheden) die het niet zo nauw nemen met privacy en informatiebeveiliging. Credits opbouwen gaat stapje voor stapje, en bij één misstap staat de teller weer op nul. Het is in deze wereld nog niet veel anders dan in de tijd van mijn oma. Daarom sluit ik af met een vaak door haar gebruikt gezegde: “Vertrouwen komt te voet, en gaat te paard”.


Vragen?

Marcel Bom, Adviseur

06 53 23 39 67 / Stuur mij een e-mail

 


Blogreeks

Dit blog maakt onderdeel uit van een blogreeks.

LEES HIER DE OVERIGE BLOGS IN DEZE REEKS


Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

AfbeeldingMuzenstraat 120,

2511 WB Den Haag,

Postbus 18607,

2502 EP Den Haag

070- 376 36 36

info@pblq.nl

www.pblq.nl

Meer nieuws

 

Meer weten over ons Informatiemanagement Traineeship, bekijk hier de website.

Opleiding Informatiemanagement voor verbinders

Metropool opleiding

Weten hoe het is om bij PBLQ te werken?

Blijf effectief in de informatiesamenleving van morgen!

Afbeelding

Whitepapers

  • ‘Smart’ lijkt wel een nieuw toverwoord. Net zoals innovatie dat ook al enige jaren...

    Smart city

    ‘Smart’ lijkt wel een nieuw toverwoord. Net zoals innovatie dat ook al enige jaren...
  • Voor bestuurders, managers en veranderaars 
 Met de digitalisering van onze samenleving is het...

    Safe in cyberspace

    Voor bestuurders, managers en veranderaars Met de digitalisering van onze samenleving is het...

Bloggers