of 59162 LinkedIn

Poolse regenbui

Mijn zus en ik zijn dit jaar op vakantie geweest naar Polen. Weer eens wat anders dan Frankrijk of Spanje, nog beter betaalbaar en hier en daar nog onontdekt door grote colonnes toeristen. Interessant is dat lang niet iedereen Engels spreekt; het lijkt zo normaal, maar zo nu en dan zag ik de schrik in hun ogen wanneer ik iemand achter de balie of toonbank in het Engels aansprak. Vaak werd er dan iemand anders bijgehaald en naar voren geduwd alsof ze wilden zeggen: ‘Hier, handel jij deze klant maar af, ik begrijp het niet.’ Hoewel ik dol ben op de minder toeristische plekken, had ik door de taalbarrière niet echt het gevoel dat ik contact kon maken met de bevolking. Van het Pools begrijp ik maar weinig.

Wat doe je als je elkaars taal niet spreekt? Dat is een interessante vraag die mij ook in het werk vaak bezighoudt. Hoe zorg je dat je partijen die van elkaar verschillen in houding, mening en taalgebruik dichter bij elkaar brengt? Hoe breng je de beleidsmedewerker dichter bij de IT-er, hoe breng je de wereld van de ambtenaar dichter bij die van de burger, of hoe breng je twee werelden van verschillende ketenpartners dichter bij elkaar? Zelfs op dat niveau wordt vaak niet dezelfde taal gesproken. Al eerder schreef ik een column waarin ik het had over het belang van dezelfde taal spreken.

 

Lees hier mijn eerder column "Dezelfde taal spreken".

 

Als je mij zou vragen wat het leukste moment van de vakantie was, dan was het misschien wel die ene regenbui. Een verschrikkelijke regenbui, die niet voorspeld was. Vlak ervoor zat het strand waar we waren nog vol blije mensen met handdoeken en badkleding en na de eerste donderklap begon de lucht ineens te betrekken. En toen ging het los. Mensen renden het terras op, wij ook, waar we plotseling met 20 man onder een grote parasol zaten en stonden. De meesten van ons, en zo ook wij, bestelden maar een biertje of hapje erbij. Dicht op elkaar op een houten bankje, met vreemden aan alle kanten om ons heen en tegenover ons, maakten mijn zus en ik voor het eerst écht contact met de Poolse bevolking. Een oudere man zei iets tegen ons, ik gaf verontschuldigend in gebaren aan dat ik geen Pools sprak. We keken elkaar begripvol in de ogen, lachten. Soms kwam er nog iemand aangerend die er bij wilde. Met de hele groep gaven we elkaar dan wat ruimte binnen de beperkte droge plek die er was onder de grote parasol. Oogcontact, lachen, knikken; allerlei manieren van communiceren zonder te spreken.

 

Misschien hoef je elkaars taal niet écht te spreken om contact met elkaar te maken, om op één lijn te komen. Zolang je maar wil. En zolang er maar iets is dat je verbindt. Een Poolse regenbui bijvoorbeeld.

 

Lees hier: Twee jaar werken aan jezelf!

 

Vragen?

Ilse de Jonge, Jonge Informatieprofessional

06 24 92 98 11 / Stuur mij een e-mail
Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

AfbeeldingMuzenstraat 120,

2511 WB Den Haag,

Postbus 18607,

2502 EP Den Haag

070- 376 36 36

info@pblq.nl

www.pblq.nl

Meer nieuws

 

Meer weten over ons Informatiemanagement Traineeship, bekijk hier de website.

Opleiding Informatiemanagement voor verbinders

Metropool opleiding

Weten hoe het is om bij PBLQ te werken?

Afbeelding

Whitepapers

  • ‘Smart’ lijkt wel een nieuw toverwoord. Net zoals innovatie dat ook al enige jaren...

    Smart city

    ‘Smart’ lijkt wel een nieuw toverwoord. Net zoals innovatie dat ook al enige jaren...
  • Voor bestuurders, managers en veranderaars 
 Met de digitalisering van onze samenleving is het...

    Safe in cyberspace

    Voor bestuurders, managers en veranderaars Met de digitalisering van onze samenleving is het...

Bloggers