of 59345 LinkedIn

Last van grijze slippertjes? Hier de oplossing

Herken je dat, dat duurzaam handelen soms even niet uitkomt? Heb je het superdruk, moet je ook nog verantwoord bezig zijn. Helaas vergt groen gedrag meestal extra inspanning, een grijs slippertje is dan snel gemaakt.

Maar toen ik mijzelf onlangs betrapte op het dumpen van oud papier in de vuilnisbak, het verorberen van een malse biefstuk en het tanken bij Shell dacht ik: shit, wat is er met mij aan de hand?

 

Het begon allemaal onschuldig: het bakje met groenafval gooide ik niet meer leeg in de biobak, de Fairtrade bananen vond ik te duur en met de auto zou ik echt véél sneller in Arnhem zijn dan met de trein. Allemaal zonder gewetenswroeging. En juist dat laatste is verontrustend. Want ik ben zeker niet groener dan de paus, maar ervaar wel vaak wel een schuldgevoel bij een klimaatzonde.

 

Blijkbaar wordt het me even te veel. Het klimaat en dan vooral het mediaklimaat is zo verzuurd dat mijn afweerschild bezwijkt. Is het mijn schuld dat ‘we’ de klimaatdoelen bij lange na niet halen? Dat de aarde 3,5 graden opwarmt? Dat de natuur bezwijkt onder stikstof? Ik doe m’n best, maar als samenleving glijden we steeds verder af. En dat frustreert zozeer dat mijn geest kiest voor een beproefde oplossing: de struisvogeltactiek. Teleurgesteld steek ik mijn kop in het zand en verval in oude gewoontes.

 

Ongetwijfeld lijden meer mensen aan een klimaatdepressie, nu de media ons dagelijks een ijskoude klimaatdouche serveert. Alles loopt in de soep: de gletsjers smelten steeds sneller, het CO2-gehalte is recordhoog en onze bodem is vergiftigd met PFAS. Slecht nieuws verkoopt goed en daar word ik moe van. Steeds vaker denk ik: nu. even. niet!

 

En zo bereiken de onheilspredikers precies het tegenovergestelde van wat ze willen: mijn groene hart klopt steeds trager. Ik heb dringend behoefte aan tastbare duurzame successen vlak bij huis: bescheiden maar schaalbaar. Dus geen institutionele oplossingen als mega zonneparken, dure warmtenetten of vieze biomassacentrales.

 

Nee, ik wil graag dat gemeenten voor hun inwoners en ondernemers kansen ontwikkelen om te participeren in haalbare verduurzaming. Dat klein en groot, arm en rijk, de denker én de doeners samen concrete resultaten behalen en daarvan kunnen genieten, zowel financieel en qua leefgemak. Werk aan warme voeten, groene wijken, schone lucht en koele straten in hete zomers. Vier je successen uitbundig, deel het enthousiasme en zet aan tot meer actie.

 

De oplossing voor mijn eigen klimaatdepressie is een uiterst streng media-dieet: even geen politieke stokpaardjes, strijdende wetenschappers of inktzwarte grafieken. Maar binnen ons eigen wijkcomité lekker aan de slag met groene daken, verticale tuinen, zonnepanelen op daken en onttegeling. Geen grote verhalen, maar groene succesjes dichtbij het tuinhekje. Inwoners en ondernemers willen veel meer dan landelijke politici aandurven.

 

Maak als gemeente gebruik van deze energie: realiseer samen projecten, deel successen en stimuleer opschaling. Keer als gemeentebestuurder je rug naar Den Haag en richt je tot je eigen bevolking, dan ontdek je vanzelf nieuwe kansen. Positief nieuws, het meest effectieve medicijn tegen een klimaatdepressie, maak je zelf. Negatieve berichten zijn zó 2019. 2020 wordt het jaar van de kansen en successen. Laten we er een groen feestje van maken!

 

René Notenbomer
Lees hier meer columns van René Notenbomer  

Verstuur dit artikel naar Google+