of 59185 LinkedIn

Kabinetsdeformatie

Waarschijnlijk is het in Nederland zelden of nooit eerder voorgekomen: een minderheidskabinet. Op de vorming ervan heeft Ruud Lubbers namens het CDA een wonderlijk stempel gedrukt. Er is ruimte voor twijfel of hij daar zelf erg tevreden over is.

Het was zeker zo dat de drie grote middenpartijen, CDA, VVD en PvdA, er dit keer een handje van hadden om elkaar uit te sluiten. Job Cohen voelde er niets voor om 18 miljard te bezuinigen zonder lastenverhoging en zonder aanpak hypotheekrenteaftrek of kilometerheffing. Ook werd hij niet moe te verklaren dat hij in een coalitie met de VVD en het CDA niets zag.

 

Mark Rutte wilde best met de PvdA en het CDA, maar als je hem in het hart keek, wilde hij veel en veel liever samen met PVV en CDA. En met Geert Wilders, de grote winnaar van de jongste verkiezingen, wilde op Rutte na niemand aan de slag gaan.

 

De variant waar Lubbers nu op uit komt, lijkt zo ongeveer de slechtst denkbare. Niet alleen wordt het CDA, de grote verliezer, beloond met regeringsverantwoordelijkheid. Erger nog: de Partij voor de Vrijheid van Wilders mag, zonder regeringsverantwoordelijkheid, blijven roepen wat ze altijd al roepen. Dat de grenzen dicht moeten. Dat ze de moskeeën willen slopen. Dat ze allerlei internationale verdragen willen opzeggen. En dat er in Nederland jaarlijks ruimte is voor hooguit 5.000 asielzoekers.

 

De ooit liberale VVD en het ooit christelijke CDA hebben zichzelf met huid en haar overgeleverd aan de man die ze tot voor kort als een schijngedaante van Beëlzebub zagen. Om hem de ruimte te laten, hebben ze bedacht dat hij in de islam best een verderfelijke politieke ideologie mag zien, in plaats van een religieuze wereldbeschouwing.

 

Einde van de godsdienstvrijheid waar het CDA, meenden we, toch altijd vóór was. Je kan zeggen: voor een schotel linzen hebben ze de gedoogsteun van Wilders gekocht. Ik vrees dat de VVD en het CDA de partij van Wilders in één klap omgetoverd hebben tot een op democratie gebaseerde partij als alle andere. Maar dat is hij niet.

 

Ondanks Hero Brinkman, de enige PVV’er die het over democratisering heeft, is en blijft de partij een éénmansaangelegenheid. Er is geen congres dat de kandidatenlijst samenstelt, geen podium waarop besluiten in goed overleg genomen worden - er is de wens van Wilders en niets anders.

 

De kiezers zijn door VVD en CDA opgescheept met de minst democratische variant die je kan bedenken. Daarmee is de valse suggestie gewekt dat het hier wel degelijk om een partij gaat die zijn plaats in het democratische bestel verdiend heeft.

 

Wilders ondertussen kan met de onvoorspelbaarheid die zijn gedrag eigen is, vanuit de halve oppositie- en halve regeringsbankjes, blijven hameren op de thema’s die hem zo lief zijn. Dat we van de islam af moeten. Dat het allemaal de schuld is van de Marokkaantjes. En dat we ze, zodra ze iets fout doen, het land uit moeten zetten. De beide andere partijen hebben daar geen verweer tegen. Ze hebben hem zelf die rol gegeven.

Verstuur dit artikel naar Google+