of 62812 LinkedIn

De God van Wijk

Het begon lang geleden in Wijk bij Duurstede, toen ik daar in de plaatselijke tapperij aanlegde voor een welverdiende versnapering. Ik maakte kennis met de eigenaar die, we spreken van lang voor het rookverbod, ernstig klaagde over de achteruitgang van zijn nering. Ik vroeg naar de oorzaak. ‘De God van Wijk is dood’, antwoordde hij en daar keek hij erg bedrukt bij.

Ik vroeg natuurlijk door. ‘De God van Wijk? Had de Heer hier zijn intrek genomen?’ Nee, antwoordde de herbergier. Dat niet. De God van Wijk bleek een boer aan de rand van het dorp te zijn die tegen betaling van twee gulden vijftig (‘een knaak’, zei de waard) door middel van handoplegging iedereen die door de medische wetenschap was opgegeven van zijn ongeneeslijke aandoeningen bevrijdde.

 

Uit heel Nederland kwamen de uitzichtlozen naar Wijk waar ze dankbaar gebruik maakten van hun laatste hoop op overleving. De God van Wijk had het enorm druk. En dus kwamen al die ongelukkigen eerst naar zijn kroeg om zich met koffie of iets sterkers voor te bereiden op de redding die nabij was. Op een dag had de God van Wijk zich bij de notaris gemeld om een stuk land aan te kopen. ‘Gaat u het aankoopbedrag per giro overmaken?’, vroeg de notaris. ‘Nee’, zei de God van Wijk en hij opende een meegebrachte kist die tot de nok toe vol zat met knaken. ‘Ik betaal contant’.

 

Ik geloof niet dat de God van Wijk de goedkeuring weg kan dragen van Cees Renckens, die als voorzitter van de Nederlandse Vereniging tegen de Kwakzalverij een niet aflatende strijd voert tegen het wetenschappelijk ongefundeerde bijgeloof. Maar het bracht me wel op een avontuurlijke gedachte. Wat doen mensen in het algemeen als ze door de wetenschap zijn opgegeven? En wat zou ik zelf dan doen? Zou ik me bij het finale oordeel neerleggen? Of zou ik, tegen al mijn overtuigingen in, het toch nog eens proberen met een bezoekje aan Jomanda?

 

Sindsdien doe ik daar met animo navraag naar. En jawel hoor, ook in mijn eigen, toch niet speciaal door bijgelovigen bewoonde, omgeving blijkt menigeen - baat het niet het schaadt ook niet - liever de tijdens het leven opgedane overtuigingen op te geven dan het voorspelde einde in ledigheid af te wachten. Onlangs nog. Een goede vriendin, bepaald niet iemand die van zweverigheid aan elkaar hing. Kanker. Reddeloos. Reddeloos? Niets daarvan.

 

Juist op dat moment was er een boeddhistisch onderlegde monnik uit Tibet of Nepal, daar wilde ze van af wezen, in Nederland op bezoek. En die was in staat om via spreuken en bezweringen en overige toverij de kanker zo niet weg te nemen dan toch levensvatbaar te maken. ‘Je lijkt wel gek’, sprak ik hardvochtig. ‘Ja’, antwoordde ze. ‘Maar liever gek dan dood.’

 

De Vereniging tegen de Kwakzalverij is hardhandig in botsing gekomen met een esoterisch-gelovige Amsterdamse rechter die vindt dat ze kwakzalvers niet mogen beledigen door ze kwakzalvers te noemen. Ik geloof niet dat de God van Wijk zich daar sterk door geraakt zou voelen. Hij zou de knaak accepteren en de hand opleggen. Daarna zou hij zijn koeien zijn gaan melken. Weer een hopeloze die zich voor even hoopvol voelde. Die vriendin is overigens kort na haar Boeddha-avontuur gestorven. Dat geeft voor mij de doorslag. Ongelovig geleefd. Ongelovig gestorven. Jammer. Toch maar geen Jomanda.

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Vacatures

Dossier: coronavirus

Afbeelding

 

In dit dossier leest u alle artikelen van Binnenlands Bestuur over het coronavirus.