of 59329 LinkedIn

Mechtild Rietveld

Na 30 jaar bij de gemeente Amsterdam en daarna vier jaar bij de jeugdzorgorganisatie Opvoedpoli als bestuurssecretaris, is 'vanalleskunner' Mechtild Rietveld (1955) nu zelfstandig werker, vrij om in het sociaal/publiek domein haar ding te doen. Ze doet o.a. klussen voor de nieuwe (2015) zorgcoöperatie Polypartners, waaronder de teams van Familysupporters en Terminal 18 werken (zorg voor mensen 0-100 jaar).
 

Mechtild Rietveld werkte bij de gemeente Amsterdam in verschillende functies als jurist, bestuursadviseur en communicatie/voorlichting. De laatste acht jaar was ze raadsgriffier voor de stadsdeelraad Centrum. Voor Binnenlands Bestuur schreef ze tussen 1989-1995 een column in haar functie als inspecteur gemeentebelastingen (‘fiscus’) en later algemeen juridisch (‘rechtens’). Medio 2016 schreef ze haar 100e column in het sociaal domein voor Binnenlands Bestuur.

  • Leiding geven, ook een kunst

    Reageer

    Vorige keer had ik het over een mooi boek, genaamd ‘De kunst van het volgen, over het ontvangen van leiding’. De auteurs legden uit dat er voor ontvangers van leiding (‘volgers’) een risico zit aan de hype van de platte organisatie die bij onze huidige verlichte managers zo populair is. Risico?

  • Het ontvangen van leiding: ook een kunst

    Reageer

    Laatst in één-op-één-debatje van onze premier met zijn concullega Wilders, kreeg hij de vraag of hij niet een volger was i.p.v. een leider. Uhhh? 

  • Picking the jury

    1 reactie

    Ik woonde ooit een jaartje in New York. Via een kennis mag ik een dagje doorbrengen in de rechtszaal. Op deze dag zijn ze onder leiding van de rechter een jury aan het formeren. Dat duurt dagen. Als je vasthoudt aan je onschuld heb je recht op een jury. De Grondwet garandeert dat iemand dan alleen door zijn ‘peers’ oftewel zijn gelijken veroordeeld kan worden. Het gaat nu om een notoire gangster op Manhattan.

  • Pasje bij paaltje

    Reageer

    In een vorige column schreef ik over de strijd van drie moeders om hun doodgeboren kindjes in de Basisadministratie te krijgen. Leefwereld dringt door tot systeemwereld, gelukt! Hier nóg een kijkje in leefwereld versus systeemwereld.

  • Hondenbelasting

    5 reacties

    Onlangs is er een petitie begonnen over de hondenbelasting. Die moet worden afgeschaft. Want de opbrengst gaat niet naar opruimen van hondenpoep of zo, maar wordt verjubeld in de algemene middelen. En dat is niet eerlijk.

  • De twee Aagjes

    1 reactie

    Onlangs is met unanieme stemmen in zowel de Tweede als de Eerste Kamer een wetsvoorstel aangenomen waardoor het voor ouders van doodgeboren kindjes mogelijk is om ze te laten registreren bij de burgerlijke stand, waardoor ze automatisch ook in de Basis Registratie Personen komen. Verder heeft het in de systeemwereld geen rechtsgevolg, maar wel in de leefwereld van kennelijk veel mensen - 82.000 ondertekenaars van de petitie om dit te regelen! De borelingen worden nu voortaan met hun naam ingeschreven bij ouders en eventuele broertjes en zusjes.

  • Nog even door op knuffeldieren en zo

    Reageer

    Er was eens een chihuahua, een piepklein hondje met grote oren. Ze werd geadopteerd door Carlijn. Carlijn kreeg er een Chihuahua-karretje bij. Sindsdien kan Carlijn beter lopen dan daarvoor met rollator. De rollator had ze nodig vanwege versleten knieën. Ze woont op een betaalbare bovenwoning, gelukkig. Maar door meervoudige aandoeningen heeft ze extra kosten, zoals haar oude autootje om boodschappen te doen en naar het ziekenhuis te gaan, dus best veel benzinekosten. En cannabisolie, die helpt tegen kanker.

  • Gewoontes

    1 reactie

    In de tijd van mijn opa, zo begin vorige eeuw, was het tamelijk gebruikelijk om je kinderen af en toe flink te meppen. Hij had er tien (naast 8 koeien, 5 kippen en 2 varkens). In het dorp zeiden ze dat ie toch eens zijn jongens moest ‘aanpakken’. Maar hij weigerde categorisch om zijn kinderen (en vrouw) te slaan. ‘Je slaat het kwaad er zó in, en er nooit meer uit’, zei hij altijd, mijn wijze opa. Zo is het ook (met goeie en slechte) gewoontes.

  • Knuffelen

    Reageer

    Het begon met roze olifantjes. Die zag mijn vader voortdurend als wij in gezinsverband aan de wandel waren. Mijn zus, broer en ik ‘moesten’ van jongsafaan mee het bos in. Hmmm. Maar die roze olifantjes wilden we niet missen. Telkens als mijn vader er een zag, verdween het echter achter de bosjes. Jarenlang zijn we er in getrapt.

  • Nog even over wijkteams in gemeentelijk zorgland

    Reageer

    Veel gemeenten denken in subsidietermen, verzekeraars in DBC’s. Hulpverleners moeten tevoren aangeven wat ze gaan doen met ‘ons’ belasting-verzekerings-geld en wel binnen het gestelde locale/regionale/verzekerings-beleid. Je moet per geval tevoren aangeven wat het probleem en dan het plan is. Daarna kan de subsidie/verzekering, pardon, de zorg beginnen

  • Ken je die van die mannen die naar Rotterdam gingen?

    Reageer

    Lang verhaal kort: jonge moeder en kind trekken na hoop gedoe in bij moeder en zus. Er ontstaat vanwege overlast een conflict met de buren dat uit de hand loopt. Moeder en kind krijgen noodopvang van de GGD.

  • Komt een vrouw bij de Ombudsman

    2 reacties

    Komt een jonge vrouw (20) bij de Ombudsman. Was dakloos geraakt en heeft met eigen inzet onderdak gevonden bij het ‘project’ Kamers met Kansen. Ze raakt zwanger, wil het kindje houden. Maar de bewoningsvergunning wordt opgezegd, want het project is niet bedoeld voor een kindje erbij - teveel risico’s.

  • Bomen en bos, kastjes en muren, kluitjes en riet

    Reageer

    Komt een man bij de ombudsman. Had een zakelijk partner die met de noorderzon vertrok en hem achterliet met een giga schuld. Raakt dakloos. Zijn vrouw ‘vlucht’ zolang met de drie kinderen naar haar ouders. Hij steunt zijn gezin daar. Vindt werk vlakbij Amsterdam.

  • Ombudsman en afvoerputje

    Reageer

    Bij ombudsmannen komen de gekste verhalen binnen. De ombudsfunctie is toch een soortement afvoerputje voor wanhopige mensen die er niet meer uitkomen. Laatst nog een prachtige documentaire gezien ‘I, Daniel Blake’ over een timmerman die verstrikt raakt in de red tape. 

    Verbaast me niks, er zijn veel Daniel Blake-jes.