of 59123 LinkedIn

Illya Soffer

Illya Soffer is sinds 2014 directeur van Ieder(in). Ze studeerde politicologie en voordat ze bij Ieder(in) in dienst trad, werkte ze als campagnestrateeg en verandermanager voor verschillende overheden en maatschappelijke organisaties. Gedreven door haar professionele en ervaringsdeskundigheid (zij heeft een zoon met een verstandelijke beperking), geeft zij stem aan wie niet wordt gehoord.

 

Met 250 lidorganisaties behartigt Ieder(in), koepelorganisatie voor mensen met een beperking of chronische ziekte, de belangen van 2 miljoen Nederlanders.

  • Klemgezet door de Jeugdwet

    2 reacties

    Donderdagavond spreekt de Tweede Kamer over de tussenevaluatie van de Jeugdwet. En dat is hard nodig. Want de Jeugdwet is al sinds de invoering in 2015 onderwerp van zorg en kritiek. Gemeenten komen miljoenen tekort, wachtlijsten blijven hardnekkig te lang en kinderen met een beperking en hun ouders blijken veel slechter af dan voorheen in de Algemene wet bijzondere ziektekosten (Awbz). Hoe kan een wet, die bedoeld was om dichtbij huis oplossingen op maat te realiseren, uitmonden in een zorgdrama voor de betrokken gezinnen?

  • Is slechte zorg een schending van mensenrechten?

    1 reactie

    Mensen met een handicap hebben het recht om met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen te wonen en deel uit te maken van de maatschappij. Dit is vastgelegd in het VN-verdrag Handicap, dat Nederland in 2016 ratificeerde. Artikel 19 van het verdrag stelt dat de staat moet waarborgen dat ‘personen met een handicap toegang hebben tot een reeks van thuis, residentiële en andere maatschappij-ondersteunende diensten, waaronder persoonlijke assistentie, noodzakelijk om het wonen en de opname in de maatschappij te ondersteunen en isolatie of uitsluiting uit de maatschappij te voorkomen.’ In theorie bieden de verschillende zorgwetten alle ruimte om vorm te geven aan dit ‘persoonlijke assistentie’-artikel - zoals het door kenners liefkozend wordt genoemd. Maar in de dagelijkse praktijk van wonen en leven met zorg komt er vaak weinig van terecht.

  • Aan het werk!

    4 reacties

    Zoveel mogelijk nieuwe reguliere banen voor mensen met een arbeidsbeperking en effectief maatwerk op weg naar werk. Dat was het streven van de Participatiewet en de Banenafspraak. Met het afbouwen van sociale werkplaatsen, het terugdringen van uitkeringen en een grotere rol voor gemeenten, moesten meer mensen met een arbeidsbeperking gemakkelijker aan de slag gaan. Werkgevers zouden zich beter inspannen om mensen aan het werk te helpen. Dat was de bedoeling.

  • Het is tijd voor samenspraak

    Reageer

    Half maart publiceerde het Sociaal Cultureel Planbureau een essay van Kim Putters met de titel: Een lokaal sociaal contract. Voorwaarden voor een inclusieve samenleving. Putters analyseert een aantal belangrijke trends in het sociaal domein en presenteert vervolgens een vernieuwingsagenda met zes aandachtspunten voor nieuwe lokale besturen na de gemeenteraadsverkiezingen. Putters pleit voor het beter benoemen wat burger en overheid van elkaar mogen verwachten; een integrale visie op zorg en participatie; een bredere kijk op gezondheid; meer zeggenschap over zorg en ondersteuning; steviger georganiseerde tegenmacht (van burgers en professionals) en een lerende uitvoeringspraktijk.  

  • Rondjes draaien tussen droom en daad

    1 reactie

    De afgelopen vier jaar heeft Ieder(in) tot vervelens toe gesignaleerd dat mensen met een beperking door de veranderende wet- en regelgeving eerder minder, dan meer kunnen meedoen aan de samenleving. Terwijl dat laatste toch de bedoeling was. Vreemd genoeg lukt het maar niet om integraal gehandicaptenbeleid, gericht op volwaardig kunnen meedoen, steviger op de politieke agenda te krijgen. Terwijl er zo veel te winnen is.

  • Geef mensen het recht op langdurige zorg terug

    8 reacties

    Voor honderdduizenden mensen met een levenslange en levensbrede beperking is het leven erg ingewikkeld geworden. Tot voor kort kregen de meeste gehandicapten alle zorg en ondersteuning die zij nodig hadden vanuit één wet: de Awbz. Inmiddels zit nog maar een kwart van de oorspronkelijke Awbz-groep in de Wet langdurige zorg. Het overgrote deel van de mensen met een beperking moet hun zorg en ondersteuning geregeld zien te krijgen uit één of meer van de nieuwe zorgwetten: de Wmo, de Jeugdwet en de Zorgverzekeringswet (Zvw). Deze wetten gaan vooral uit van tijdelijkheid van de ondersteuning. En juist daar gaat het mis. Mijn indruk is dat veel problemen in het zorgstelsel voortduren door misverstanden rond het begrip ‘langdurige’ zorg. Een herbezinning is dringend nodig.

  • Onafhankelijk leven is voortaan een gemeentetaak

    6 reacties

    Met de decentralisatie van zorgtaken en het van kracht worden van het VN-Verdrag Handicap hebben gemeenten de komende jaren een flinke klus te klaren. Een klus die aanmerkelijk verder reikt dan het beter toegankelijk maken van de publieke ruimte.

  • Goede zorg start met mensen serieus nemen

    2 reacties

    De hervorming van de langdurige zorg is een kleine drie jaar geleden ingezet. Vanaf het begin zijn er signalen geweest dat mensen met de wat complexere problemen niet goed worden geholpen. Om het Signaalrapport van de samenwerkende gehandicapten- en cliëntenorganisaties uit november 2015 te citeren: ‘De toegang tot zorg en ondersteuning verloopt stroef. Veel mensen zijn ontevreden over de manier waarop er met hun zorgvragen wordt omgegaan. Zij moeten lang wachten, ontvangen niet de zorg die zij nodig hebben en worden slecht te woord gestaan.’

  • N = 1

    Reageer

    Ruim 2 jaar na de decentralisaties en hervormingen in de zorg zien we het aantal meldingen van vastlopers langzaam iets teruglopen. Zorgwekkend is echter dat de meldingen die overblijven steeds ingewikkelder worden. Voor mensen met complexe zorgvragen, die uit meer wetten en domeinen iets nodig hebben voor het vormgeven van hun leven met een ziekte of beperking, blijft het moeilijk om passende zorg en ondersteuning te organiseren. 

  • Kansloos in de Participatiewet

    9 reacties

    Mensen met een arbeidsbeperking staan voor dichte deuren. Terwijl de deur van de arbeidsongeschiktheidsuitkering steeds verder sluit, blijft de deur naar passende arbeid gesloten. Dit beleid zet mensen met een beperking klem, en dat is om te huilen.

  • Ministerie van Meedoen!

    3 reacties

    In een gesprek met collega-bestuurders over wat wij zouden doen, wanneer wíj de opvolgers zouden zijn van minister Schippers (VWS) en staatssecretaris Van Rijn (VWS), passeerden vorige week al gauw thema’s de revue als persoonsvolgende bekostiging, integraal maatwerk en het bevorderen van betere samenwerking tussen gemeenten en zorgverzekeraars. Meer kwaliteit van zorg in de Wmo en Jeugdwet, en meer kwaliteit van leven in de Wet Langdurige Zorg! Open deuren misschien, maar geen sinecure. Veel mensen met een levenslange, levensbrede zorgvraag krijgen in het nieuwe zorgstelsel hun zorg en leven niet meer goed rond. Vergeleken met de curatieve zorg heeft het dagelijks geploeter met steunkousen, tilliften, rolstoelen, zorg in de klas en aanpassingen in huis maar weinig status en aantrekkingskracht… Maatschappelijk gezien is hier desalniettemin een wereld (en veel geld) te winnen.

  • Witte jassenzorg

    2 reacties

    Met lede ogen zag ik het de afgelopen weken gebeuren. Met de verkiezingen in het vooruitzicht versmalden politici het debat over ‘de zorg’ in razend tempo tot de comfortabele engte van de zorg waarover we behoorlijk tevreden zijn: de medische zorg. Die is in Nederland namelijk hartstikke goed. 

  • Oost west, thuis niet al te best

    2 reacties

    Dat langer zelfstandig thuis wonen voor ouderen specifieke problemen oplevert, weten we. Met het recente belangwekkende onderzoek Wonen met een Beperking door de Patiëntenfederatie, het Landelijk Platform GGz en Ieder(in), zijn nu ook voor andere doelgroepen de knelpunten bij het zelfstandig wonen in beeld. Aan dit onderzoek namen 4.600 mensen deel. Mensen van verschillende leeftijden en met allerlei beperkingen: lichamelijke of zintuigelijke beperking, chronische ziekte, verstandelijke beperking of psychische aandoening.

  • Verdraaid, wat was ook alweer de bedoeling?

    1 reactie

    Wie de wondere wereld van mensen met een beperking kent, begrijpt maar al te goed waarom het boek Verdraaide Organisaties van Wouter Hart en Marius Buiting in die sector stuk wordt gelezen. Het boek beschrijft hoe organisaties in het proces van rationaliseren de oorspronkelijke bedoeling en de mensen om wie het gaat uit het oog verliezen.