of 63606 LinkedIn

Tweede Kamer is niet klaar voor nieuwe bestuurscultuur

Ruben van Twillert 2 reacties

Voorwaarts met veelbelovende moties over een nieuwe bestuurscultuur en een sterkere positie van de Tweede Kamer, zijn achttien fracties een nieuwe fase van de formatie ingegaan. Maar zolang de Kamer zich verdrinkt in beeldvorming, splitsingen, eigen gelijk en het verpolitiseren van definities als vertrouwen en herstel, is er geen enkel perspectief dat zij klaar is om de grote broek aan te trekken.

De huidige discussie over de bestuurscultuur moet breder getrokken worden: het is ook de cultuur in het parlement. Want is de politiek van vandaag de dag, ook waar politiek over zou moeten gaan?

 

Is het je taak als volksvertegenwoordiger om alle talkshows af te struinen en als politiek duider olie op het vuur te gooien om doelmatig beeldvorming in stand te houden? Dat je als potentiële regeringspartij na twee weken je eigen frame verloochent door ineens minder uitgesproken te zijn over weigering kabinetsdeelname? Ben je echt anders wanneer je als nieuwe partij op je eerste dag een motie van wantrouwen steunt? En wat heeft jouw kiezer, en het parlement, er nou eigenlijk aan als je vanaf de zijlijn schreeuwt en vrijwel nooit met inhoudelijke realistische voorstellen komt in debatten?

 

Natuurlijk, politiek behelst ook een mate van een spel waarvan beeldvorming onderdeel is. Maar inmiddels heeft beeldvorming een veilig zelf gecreëerde thuishaven op het Binnenhof; een ideale speeltuin waar politici als Wilders en Baudet hun geluk niet op kunnen. Maar wat zijn we verbaasd als zij weer eens te ver gaan.

 

Politiek is er om problemen op te lossen, niet om ze zelf te creëren. Om wetten te maken vanuit je rol als volksvertegenwoordiger, in plaats vanuit het perspectief van een politicus. En om het kabinet te controleren met alle middelen die je hebt. Veel meer dus dan via Twitter op ophef reageren en het beloven van het stellen van Kamervragen.

 

Maar niet alleen beeldvorming bedreigt de politiek vandaag. De steeds meer toenemende partijpolitiek speelt het onderlinge politieke spel stevig in de hand. Een belangrijke oorzaak daarvan is de misvatting dat politiek bedrijven betekent dat elke noot die je kraakt of elk besluit dat je neemt, in het straatje moet liggen van de eigen achterban. Dat je alleen debatteert voor je eigen kiezer. Of de misvatting dat een nieuw geluid in de politiek inherent is aan een nieuwe partij. Het is niet te onderschatten wat de politieke versplintering voor negatief bepalende rol speelt in de continuïteit en slagvaardigheid van Kamerleden en ambtelijke ondersteuning.

 

Al deze ontwikkelingen leiden af. Het leidt af van vele ongebruikte adviesrapporten van de Nationale Ombudsman. Het leidt af van de uitvoeringsproblemen van grote opgaven waar gemeenten steeds zwaarder mee worden belast. Het leidt af bij het maken van doordachte wetsvoorstellen en het controleren van de regering. Het schaadt het aanzien van de Tweede Kamer.

 

Met een beloofd vernieuwende informatievoorziening en zonder dichtgetimmerd regeerakkoord wordt de rol van de Tweede Kamer sterker, inhoudelijker en daarmee belangrijker. Het is een verantwoordelijkheid die de Kamer verlangt en ook toebehoort. Dat kan alleen, en vergeeft u het mij, bij een radicaal andere houding van de Kamer zelf.

 

Het zelfcorrigerend vermogen en de politieke integriteit van de Tweede Kamer spelen de komende jaren een cruciale rol in de relatie burger en overheid. Dit herstel van vertrouwen wordt bereikt met inhoud, niet met framing. Met volksvertegenwoordigers, niet met politici. Met open debatten, zonder gijzeling van stempels als links – rechts. Met oog voor Nederland, niet je achterban.

 

De verhuizing van de Tweede Kamer deze zomer naar een van de buitenkant lelijk gebouw, had niet treffender kunnen zijn gezien het huidige imago van de politiek de afgelopen maanden. Tijd om te renoveren!

 

Ruben van Twillert

Senior adviseur Overheid

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Criticus op
@Ben: helaas stemmen de mensen die termen gebruiken als gevestigde orde, systeemrot e.d. te vaak op politici die als ze tegengesproken worden overgaan tot op de man spelen, als ze ongelijk krijgen van de rechter, het rechtssysteem verrot noemen ( maar als ze gelijk krijgen zegeviert het recht), als ze verliezen, overgaan tot beschuldigingen van fraude en als nieuws onwelgevallig is de journalistiek prompt beschuldigen van leugens en ze vooringenomenheid tuig noemen.
Trump, Poetin, Erdogan hanteren allemaal dezelfde methoden en reageren op dezelfde manier: gedrag dat past bij dictators, die lak hebben aan rechtsstaat, democratie of vrijheid en alleen hechten aan macht en zelfverrijking. Helaas zijn er ook in Nederland bepaalde politie die datzelfde beeld vertonen. Ik noem geen namen, kijk naar gedrag en het is duidelijk...
Door Hans Groot (Adviseur Steunpunt Integriteitonderzoek Politieke Ambtsdragers) op
Helemaal eens. In het lokale domein kun je dit gebrek aan politieke integriteit overigens ook waarnemen.Vele gemeenteraden worden geteisterd door enkelingen die uitsluitend op reuring en puur persoonlijke aandacht uit zijn: bestuursbederf met een verlammende uitwerking. Bijkomend gevaar is de toenemende desinteresse van het electoraat. Dat maakt dat de oproerkraaier met een handvol stemmen weer vier jaar voort kan met destructief politiek bedrijven. Ik pleit ook voor een maximale houdbaarheid van een raadslid: na bijvoorbeeld 12 jaar is de koek op.