of 59345 LinkedIn

Inwonerbemoeienis gaat niet vanzelf

Reageer

Gemeenten moeten burgers echte invloed geven, stelde minister Ollongren in de vorige Binnenlands Bestuur. Maar wat je wel of niet aan burgers kunt overlaten, is per geval anders, betoogt oudwethouder Raf Daenen. 

Bijna dagelijks worstelen gemeentebestuurders met de vraag: hoe krijg ik onze inwoners geïnteresseerd voor de taken die we als overheid voor hen uitvoeren? Het vertrouwen van inwoners in de overheid is de afgelopen jaren niet toegenomen.

Tegelijkertijd zien we overal nieuwe initiatieven ontstaan vanuit de samenleving, waarbij inwoners opstaan en aan de slag gaan om bepaalde voorzieningen te treffen. Energiecoöperaties, zorgcoöperaties, dorpsraden als koepel voor allerlei activiteiten die de leefbaarheid in wijken en dorpen verbeteren. Dit geeft aan dat inwoners, ondanks hun drukke dagelijkse beslommeringen, best bereid zijn om zich in te zetten voor zaken die er volgens hen echt toe doen.

Aan de hand van twee initiatieven om een wijk her in te richten wil ik hieronder proberen lessen te trekken ter verbetering van de aanpak op terrein van inwonerbemoeienis. In het centrum van Middelbeers stond de ontwikkeling decennia lang stil. Toen de maat vol was is vanuit Buurtbeheer Middelbeers een groep mensen opgestaan van verschillende pluimage (bestuurders buurtbeheer, omwonenden, geïnteresseerden) en is er beroep gedaan op de politiek voor steun (100.000 euro) aan de initiatiefgroep. Met creatieve input heeft dit geleid tot een gedragen visie, welke vervolgens door een stedenbouwkundige is uitgewerkt in concrete plannen.

Het tweede voorbeeld is de Drossaard, in de jaren '90 een prachtige groene, verkeersluwe wijk. Een toename van het aantal auto’s resulteerde in een gebrek aan parkeerplaatsen. Ook de wildgroei van bomen en struiken leidde regelmatig tot klachten richting gemeente. Het team Maatschappelijk Beheer nam het initiatief voor een extra krediet van 60.000 euro. Samen met het gereserveerde geld voor de openbare weg zou in samenspraak met de inwoners de wijk heringericht worden. De gemeentelijke medewerker heeft een aantal basisprincipes voorgelegd aan de klankbordgroep om te komen tot een éénduidige oplossing per straat. Er komen signalen dat inwoners ontevreden zijn en het herinrichtingsproces wordt stilgelegd.

Lessen: in het geval van Middelbeers nemen bewoners het initiatief, en ze blijven een actieve rol spelen en de regie voeren. De gemeente levert kennis en middelen. In het geval De Drossaard ligt het initiatief en de regie bij de gemeente, en de gemeentelijke medewerker betrekt de burgers.

Het organiseren van inwonerbemoeienis is te alle tijden maatwerk; elke wijk, elk dorp is anders. Beide werkwijzen kunnen effectief zijn, want elke situatie is anders. De verantwoordelijkheid ligt liefst zoveel mogelijk bij de inwoners. Verder is de rol en houding van de gemeentelijke vertegenwoordiger cruciaal. Inwoners moeten zich gehoord weten, serieus genomen en vrijuit kunnen spreken. Bepaalde zaken moeten van meet af aan duidelijk zijn: de grenzen van het project en van de middelen, de verantwoordelijkheden, de wijze van communicatie en monitoring.

Daarom moet vooraf gezamenlijk een gemeenschappelijk kader worden opgesteld en goedgekeurd. Al met al: inwonerbemoeienis in een mondige wereld valt niet mee, maar is de enige weg om het contact met en het vertrouwen van onze inwoners te behouden.

Raf Daenen, maatschappelijk agoog en oud-wethouder (PvdA)

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.