of 60220 LinkedIn

Huis-aan-huiskrant is geen reclamefolder

Wil Monsieurs Reageer

Schaffen gemeenteraden de journalistieke controle op zichzelf af? Door huis-aan-huisbladen als reclamedrukwerk te bestempelen, is dat niet ondenkbaar. In brievenbussen met een ‘ja’-sticker mogen ze straks niet meer.

Zorgen NVJ over invoering ja-sticker

Om papierverspilling tegen te gaan wil nu ook de gemeente Utrecht reclamedrukwerk aan banden leggen. Het idee: introduceer een ‘ja’-sticker voor de inwoners. Alleen bij die huishoudens waar een dergelijke sticker op de deur geplakt zit, mogen folders door de bus. De oude ‘nee nee’- en ‘nee ja’-stickers verliezen daarmee hun waarde. Het aantal mensen dat een ‘ja’-sticker opplakt is naar verwachting beperkt, waardoor de verspreiding van reclamefolders substantieel vermindert. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) is het ermee eens en heeft kant-en-klare informatie voor gemeenten om de ‘ja’-sticker in te voeren.

Een probleem ontstaat echter als er in gemeenteraden discussies worden gevoerd over de vraag wat een reclamefolder nu eigenlijk is. Utrecht schijnt van mening te zijn dat hier ook een huis-aan-huiskrant onder moet worden geschaard. Er staan immers méér advertentiepagina’s dan redactiepagina’s in, zo is de redenering.

Ook in andere gemeenten ontstaan dit soort discussies. In Amsterdam werd een jaar geleden de ‘ja’-sticker al verplicht gesteld. Gemeenteraden bepalen op basis van de VNG-instructie zelf of zij de nieuwe ‘ja’-sticker al dan niet invoeren en voor welk drukwerk die dan precies geldt. Wij maken ons ernstige zorgen dat de gedachte van de twee grote steden elders navolging krijgt. De redacties van huis-aan-huiskranten zien het gevaar op zich afkomen. Zij zijn ineens afhankelijk van de grillen van gemeenteraden voor het voortbestaan van hun product.

De journalistieke functie van de huis-aan-huiskrant komt zwaar onder druk te staan. De huis-aan-huiskrant is wellicht de oudste wijze van nieuwsverspreiding. Het is een voor de lezer gratis krant met lokaal nieuws. Natuurlijk zijn advertenties nodig om een huis-aan-huiskrant te kunnen realiseren, maar een huis-aan-huis krant is geen reclamefolder. De huis-aan-huiskrant geeft de lezer informatie over de omgeving waar hij woont en leeft. De wijk, de buurt en de gemeente komen in de redactionele artikelen allemaal aan bod. Wat heeft de gemeente voor haar inwoners in petto? Functioneert het gemeentebestuur naar behoren? Waar en wanneer is die voorstelling of bingo?

Die verbindende en informerende functie mag niet verloren gaan. Natuurlijk wordt het nieuws steeds meer digitaal verspreid. Huisaan- huiskranten zijn daar volop mee bezig. Maar de digitale kanalen staan nadrukkelijk naast de gedrukte vorm. Volgens recent onderzoek naar bereikcijfers van kranten lezen 12 miljoen mensen weleens een huis-aanhuiskrant; 7,7 miljoen Nederlanders zeggen dat wekelijks te doen. Er zijn 350 tot 400 van die kranten in Nederland, en zo’n 200 daarvan worden door lokale en provinciale overheden gebruikt om met inwoners te communiceren.

Dan kan je toch niet met droge ogen beweren dat een huis-aan-huiskrant hetzelfde is als een reclamefolder. Als de gedachte van de gemeente Utrecht gevolgd zou worden, betekent dat het einde van de gratis huis-aan-huiskrant. Daarmee verschraalt de regionale en lokale journalistiek nog verder en is de inwoner afhankelijk van wat de gemeente zelf aan nieuws wenst te verspreiden. Door huis-aan-huiskranten onder de ‘ja’-sticker te laten vallen, verminderen gemeenteraden de journalistieke controle op zichzelf aanzienlijk. En voor veel huis-aan-huiskranten zou het de doodsteek betekenen.

Wil Monsieurs, Sectie Lokale Media Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.