of 59318 LinkedIn

Communicatie als dobber burgemeestersambt

Elly Blanksma-van den Heuvel Reageer

Een gekozen burgemeester is niet de oplossing om de kloof tussen politiek en burger te dichten. Wat wel helpt? Heldere en sterke communicatie met de inwoners, het aangaan van de dialoog. Maar wel vanuit een onafhankelijke positie.

Het begin van het nieuwe jaar is een periode van nieuwjaarstoespraken, veelal voorzien van een inspirerend verhaal. De rode draad de afgelopen tijd? Het feit dat de vooruitgang niet vanzelfsprekend iets van iedereen is. Te veel mensen haken af, en de onvrede neemt toe. Die tendens is niet vreemd. We leven in een tijd van globalisering en groei, een periode die ontegenzeggelijk kansen biedt. Echter, zo lang welzijn en welvaart niet onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, leidt deze tijd ook tot zorgen. Bij mensen die minder makkelijk meekomen en bij hen die de vernieuwing als een bedreiging zien.

Neem de Zwartepietendiscussie, de vraagtekens over de toekomst van vuurwerk, de tweespalt over het klimaat. Wat we zien is dat de discussie ‘over de hoofden’ van mensen wordt gevoerd. En uiteindelijk landt bij de burger. We zien de onvrede. Soms belichaamd in stakers of verpakt in gele hesjes. Of, zoals tien maanden geleden in Helmond, toen slechts 42,1 procent de moeite nam naar de stembus te gaan.

Een dieptepunt. Zowel landelijk als voor ons, als stad. Het vinden van een oplossing is lastig. Maar ik ben ervan overtuigd dat de dialoog begint door te luisteren. Als burgemeester van Helmond zie ik dat als een noodzakelijke opdracht. Met ruim 92.000 inwoners is het echt één stad. En toch leven op sommige plekken in Helmond mensen gemiddeld zeven jaar korter dan daar in onze stad waar het sociaal beter gaat. Het is dáár waar het vertrouwen tanende is. En waar voor mij als burgemeester een sleutelrol ligt. Omdat ik het een plicht vind op zoek te gaan naar het soms verdwenen vertrouwen. Naar het vertrouwen dat ons én voorziet van het primaat om te kunnen besturen én dat nodig is om Nederland als collectief verder te brengen.

Burgemeesters hebben de afgelopen tijd veel in de belangstelling gestaan. De veranderende rol, voornamelijk op het gebied van het bestrijden van de georganiseerde criminaliteit, zet ons meer en meer in de spotlights. We werden – collectief – Nederlander van het Jaar en binnenkort neemt collega Jos Wienen namens alle burgemeesters de Machiavelli Prijs in ontvangst. Omdat we, zo schrijft de jury, “een publiek instituut zijn dat niet meer in staat is te communiceren vanwege geweldsdreiging”. Hoe paradoxaal kan het zijn? Hoewel ik de aandacht voor de complicaties van ons ambt waardeer, mogen we het nooit zover laten komen. Als burgemeesters moeten we communicatie de dobber laten zijn van ons ambt. En blijvend op zoek gaan naar de dialoog. De Machiavelli Prijs verplicht ons nog vaker, duidelijker en krachtiger te spreken. Vooral richting die mensen die zich nu vaak verlaten en vergeten voelen.

Exact voor dit dilemma wordt de gekozen burgemeester soms naar voren geschoven als optimale remedie. Mooi, via een verkiezing op naar een breder draagvlak ...? Nee, zo werkt het niet. Juist de wijze waarop de Kroon ons nu benoemt en de daarbij passende onafhankelijkheid biedt ons de kans in te spelen op de temperatuur van deze tijd.

Een tijd die vraagt om bestuurders met natuurlijk gezag. En om de dialoog. De Machiavelli Prijs moedigt mij, en hopelijk ook andere collega’s, aan nog sterker te communiceren. Immers: alleen dan kunnen we bouwen en besturen, alleen dan kunnen we doen waarvoor we in beginsel zijn benoemd.

Elly Blanksma-van den Heuvel, burgemeester van Helmond   

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.