of 60715 LinkedIn

70 kilo ongevraagd drukwerk

Ernest Tieman Reageer

In Binnenlands Bestuur nr. 19 schrijft Wil Monsieurs van de Nederlandse Vereniging van Journalisten een opiniestuk over de invoering van de Ja-Ja-sticker in Utrecht. Hierdoor mag vanaf 1 januari 2020 ongeadresseerd drukwerk, waaronder zowel reclamefolders als huis-aan-huisbladen, alleen nog bezorgd worden als de bewoner met een sticker aangeeft dit te willen ontvangen. Monsieurs is hier zeer kritisch over en vreest voor het voortbestaan van huis-aan-huisbladen. Helaas schrijft hij meerdere onjuistheden. Ik hoop met juiste informatie enige nuancering aan te brengen. 

Brieven in Binnenlands Bestuur 23-2019

Geïnspireerd door de gemeente Amsterdam, waar een dergelijk systeem al ingevoerd is, heeft Utrecht zich uitgebreid geïnformeerd en voorbereid. Uit onderzoek van expertisecentrum Milieu Centraal blijkt dat een Nederlands huishouden in 2018 per jaar gemiddeld 34 kg reclamefolders en 36 kg huis-aan-huisbladen ontving. Samen dus maar liefst 70 kg ongevraagd drukwerk per jaar in elke brievenbus. Uit Utrechts onderzoek bleek ook dat maar liefst vier van elke tien huishoudens alle reclamefolders ongelezen weggooit, terwijl eveneens 40 procent aangeeft dit papierafval niet juist te scheiden. Utrecht vindt dat zonde en draait daarom het systeem om: geen sticker betekent geen ongeadresseerd drukwerk meer ontvangen.

Monsieurs schrijft in de kop dat huis-aan-huisbladen straks niet meer in een brievenbus met een ja-sticker mogen. Dat klopt niet; zowel bij de Nee-Ja-sticker als bij de Ja-Ja-sticker mogen huis-aan-huisbladen worden bezorgd. Monsieurs stelt dat de huidige stickers hun waarde verliezen. Dit is ook onjuist, ze blijven gewoon geldig. Met de bestaande Nee-Ja-sticker ontvangt men straks – net zoals nu – wél gratis huis-aan-huisbladen maar geen reclame. Ook de Nee-Nee-sticker mag gewoon blijven zitten.

Verder stelt Monsieurs dat volgens Utrecht ook een huis-aan-huiskrant onder reclame moet worden geschaard omdat er meer advertentiepagina’s dan redactiepagina’s in staan. Dit is eveneens onjuist, van een dergelijke redenering is nooit sprake geweest. De hoeveelheid advertenties maakt Utrecht niet uit, het gaat erom dat het blad ongevraagd en vaak ongewenst is. Het doel van de nieuwe regel is immers het besparen van grote hoeveelheden papier en inkt. Waarom gaat Utrecht dan een stap verder door ook de huis-aan-huisbladen erbij te betrekken?

Welnu, ten eerste doordat in Amsterdam een nieuwe ‘reclamefolderkrant’ is opgezet die voor bijna 90 procent uit reclame bestaat, bedoeld om de nieuwe regels te omzeilen. Zo krijgen alle Amsterdammers zonder Ja-sticker tóch elke week ongevraagd 28 pagina’s reclamefolder in de bus, met vier pagina’s lokaal nieuws ervoor zodat de uitgever het een huis-aan-huiskrant kan noemen.

En ten tweede doordat de potentiële papierbesparing hierdoor bijna verdubbelt. Tot slot stelt Monsieurs dat als anderen Utrecht volgen, dit de doodsteek voor de gratis huis-aan-huiskranten betekent. Dit lijkt mij sterk overdreven, want iedereen kan desgewenst zijn gratis blad gewoon blijven ontvangen. Je moet alleen eenmalig een gratis sticker plakken. Als dat veel bewoners te veel moeite zou zijn – en ze erin berusten geen huis-aan-huisblad te ontvangen – dan lazen ze het waarschijnlijk toch al nauwelijks. En de advertenties dus ook niet.

Ernest Tieman, zelfstandig adviseur Afvalbeheer en Projectleider Optin systeem ongeadresseerd drukwerk Gemeente Utrecht (op persoonlijke titel)

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.