of 63082 LinkedIn

Paalrot op het Binnenhof

Dat de zittende macht zoekt naar manieren om Pieter Omtzigt te lozen, mag niet verbazen. De man is letterlijk en figuurlijk de nemesis van Mark Rutte. Waar de laatste zijn opgeruimde gemoed ontleent aan weinig actieve herinneringen, maakt het olifantengeheugen van de eerste hem alleen maar argwanender. Dat werkt natuurlijk niet.

Bij Unilever had de manager Rutte de horzel Omtzigt allang ‘uit het team’ gezet. Dat dus bij de verkenning van Rutte IV een functie elders voor Omtzigt op de agenda stond, was misschien een beetje onbeschaamd - maar niet verrassend. Zo werkt macht.

Evenmin mag het verbazen dat Rutte een dag later stond te bluffen dat hij noch Kaag bij de verkenners één woord over Omtzigt hadden gesproken en dat hier verder ook geen verantwoording over viel te verwachten. Hoe slordig en achteloos het ook moge zijn om te denken dat je zo’n vuurtje uit kunt trappen, dit is precies het soort constitutionele paalrot wat we in de geschiedenis vaker zien voorkomen bij lang zittende premiers.

Wat wél verbazing had moeten wekken, is dat Rutte vindt dat hem inhoudelijk weinig valt te verwijten omdat hij Omtzigt minister had willen maken. Je moet iets met Omtzigt, had hij gezegd: minister maken. Daaruit blijkt dat we macht en tegenmacht niet alleen slecht hebben georganiseerd, zoals nu iedereen roept, maar vooral dat het hele concept ons vreemd is.

De vergeten mastodonten die na het debacle van hun voorman een mediatournee afwerkten om de liberale zaak te redden, deden het incident voorkomen als een aandoenlijke bezorgdheid om de carrière van Pieter. Een goed en ervaren Kamerlid, die verdient het toch een keer om minister te worden, oreerde Henk Kamp op 4 april bij OP1. Dat is toch geen schande? Dat is promotie! Om er daarna vilein aan toe te voegen: Omtzigt heeft nu zo lang overal kritiek op gehad, het is tijd dat hij maar eens laat zien wat hij waard is als hij het zelf mag proberen.

Deze laatste opmerking, die naar mijn gevoelen veel breder wordt gedeeld, klinkt redelijk. Maar hij staat haaks op de essentie van checks and balances. Machtsevenwicht, zo rekende de grote constitutionalist James Madison ons al voor, ontstaat als je twee tegengestelde ambities gelijkwaardig tegenover elkaar organiseert.

Dan houden ze elkaar in balans. In de wereld van Rutte en Kamp bestaat echter maar één ambitie: minister worden. Macht en tegenmacht zijn in hun ogen slechts een rivaliteit tussen mensen die al minister zijn en mensen die dat nog graag willen worden. Of zouden moeten willen worden. Werkelijke tegenmacht in staatsrechtelijke zin moet echter komen van mensen die géén minister willen worden.

Van mensen voor wie volksvertegenwoordiging hun roeping is en het controleren van de macht hun taak. Daar gaan checks and balances over. Zolang Rutte geen kwaad ziet in zijn poging om het zeldzame Kamerlid dat niet naar het pluche lonkt minister te maken, diskwalificeert dat eigenlijk alles wat hij nu staat te melden over macht en tegenmacht. Hij heeft het dan immers slechts over macht en afgeleide macht.

Macht en tegenmacht organiseren begint met het accepteren van de gelijkwaardigheid van de verschillende functies op het hoogste niveau. Met ieder zijn eigen logica en spelregels. Volksvertegenwoordigers zijn geen gemankeerde bestuurders, dus goede volksvertegenwoordigers hoeven niet beloond te worden met een baantje als minister. Het land moet bestuurd worden, zoals het nieuwe boek van Wim Voermans heet, maar niet door de Tweede Kamer. Die is gekozen om dat bestuur te controleren. De eerste stap naar dualisme, is dat erkennen. En daarna hoeven we niets meer met Omtzigt.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door cri (jur. adv) op
Een te waarderen artikel. Maar oplossingen. Men vergeet nog altijd dat wij spreken over volksvertegenwoordigers maar dat zijn het niet. Het zijn partijvertegenwoordigers want de meeste leden krijgen 2000 stemmen en hebben dus geheel geen mandaat en zijn volledig overgeleverd aan het partijelite voor een plaats en hoogte op de lijst. een keer contrair stemmen en je valt de volgende keer af, dus stemvee. Omzicht en dat wordt vergeten en dat is manco aan ons kiestelsel heeft een eigen mandaat en heeft dacht ik 5 maal de kiesdeler zodat omzicht naar de fractie en partij met kiezerssteun een meer onafhankelijk positie kan bekleden: dus niet per se fractiediscipline etc. maar wel lid fractie en verbondenheid. Welk lid van de 2e kamer wordt ter verantwoording geroepen in den lande voor beleid en stemgedrag: nachtmerrie voor de 2e kamerleden om op zeepkist te staan op dorpsplein. Maar bijv in engeland moet het lid haar verkiezing verkrijgen in een directe confrontatie met een lid van andere partij en moet naar haar district toe om te verklaren en te verantwoorden. zolang wij dat niet aandurven is zijn het papieren tijgers, voormalig fractieondersteuners en ambtenaren.
Door Heleen (Influencer) op
Na de Glasnost en de Arabische Lente wordt het tijd dat de Lente voor de Westerse democratieën aanbreekt. Er is geen Den Haag meer die er voor de bevolking is. De politiek is er niet meer voor ons. We staan er alleen voor. Is Kaag een antwoord? Nee, dat is een machtsgeile trut. Hoekstra is nog erger dan Rutte. Degenen die het hardst ageren tegen Rutte zijn een symptoom van dezelfde politieke cultuur.
Het antwoord dat zijn wij zelf.
Door Spijker (n.v.t.) op
Een betere methode is om Rutte na 10 jaar aanhoren van leugens en geblunder te lozen.