of 58952 LinkedIn

Mystery Burger (43): Geen passie en bevlogenheid in Delfzijl

De toekomst van Delfzijl wordt vanavond in de gemeenteraad bepaald. Het gemeentebestuur wil een alomvattend plan door de raad krijgen dat het oude centrum van het stadje in noordoost Groningen weer op de kaart zet. Kosten: 50 miljoen euro. Het Integraal Inversteringsprogramma (IIP) kan rekenen op veel belangstelling van de bevolking: de raadszaal zit tot op de nok vol. Daar lijken de meeste raadsleden zich onvoldoende van bewust te zijn.

“Met het IIP kiezen we ervoor dat Delfzijl onderdeel is van de Eems-Dollard-regio. In 2022 is het een stad waar het goed wonen, werken en recreëren is. We gaan 50 miljoen investeren en mede daarom is het besluit van vanavond een historisch besluit”, zegt PvdA-raadslid Leo Sparreboom vanachter het katheder. Hij somt uitgebreid de voordelen op. Wie niet weet dat hij een raadslid is, zou zeggen dat hier de wethouder spreekt. Los daarvan is zijn betoog weinig opbeurend. Sparreboom leest gewoon zijn tekst op. Naar mate zijn verhaal vordert, gaat hij ook steeds zachter praten. Binnensmonds zelfs. De echte wethouder, meneer Wolthof (D66) zit met zijn armen over elkaar.

 

Na Sparreboom mag oppositiepartij de VVD het proberen. “Het mag niet zo zijn dat het geld voor het IIP straks aan andere dingen wordt besteed. Vooraf willen we alles inzien”, zegt voorman Arie Heuvelman. Ook zijn betoog blijft steken in het oplezen van zijn tekst. Wel komt er een grapje tussendoor over een fictieve fusie van twee voetbalclubs, waar het publiek op inhaakt met schamel gelach. De spreker de lokale Lijst Stulp, Robert Bouman, is ook weinig bevlogen: hij breekt zinnen af en stopt soms halverwege in een zin om adem te halen. D66-raadslid Els Zijlstra-Veldman leest haar tekst eveneens op en kijkt amper het publiek in. Het ChristenUnie-raadslid Cor Buffinga houdt de mensen er eventjes bij door te beginnen met: “Ik wil u allen meenemen naar een kijkje in de toekomst”. Ondanks dat hij goed spreekt, vervalt ook zijn betoog in het oplezen van een droge tekst.

 

Jan Menninga van de Fractie 2014 doet het anders. Hij heeft kritische vragen over de sloop van de Venneflat, wil weten hoe het college de begroting sluitend wil krijgen en is verontwaardigd omdat hij stukken niet heeft ingezien. “Ik moet u als volksvertegenwoordiger kunnen controleren, maar dat wordt mij onmogelijk gemaakt”, zegt hij tegen de burgemeester. Menninga spreekt uit het hart, staat losjes achter het katheder en zoekt oogcontact met de raadsleden, wethouders en het publiek. Verder maakt hij tussendoor grappige opmerkingen in het dialect, die het bij de mensen goed doen. Menninga dient ter plekke een motie in en neemt de tijd. Dat laatste is een minpunt: het had wel iets korter gemogen. Na zijn optreden is het CDA als laatste aan de beurt: ook deze fractie vervalt in een opsommend betoog.

 

In Delfzijl is vanavond een historisch debat onbevlogen gevoerd. Op een enkeling na hield iedereen zich aan zijn tekst. Interrupties waren er amper. Bovenal misten we de passie die raadsleden juist tijdens zo’n belangrijk debat als deze (lees: het IIP is een investering van 50 miljoen euro om het stadscentrum allure te geven) zou moeten hebben. De inwoners waren massaal naar de raad gekomen, maar de raadsleden deden niet meer dan het oplepelen van feiten en het oplezen van hun verhaal. Misschien is het IPP al vele malen in de raad behandeld en zijn standpunten al veel vaker uitgewisseld, maar toch moet je als raadslid meer passie hebben voor je vak. Zo niet, dan moet je die passie op zijn minst proberen uit te stalen. Zeker als er zoveel bewoners komen opdagen voor zo’n fundamenteel debat. 

 


Mystery Burger weergeven op een grotere kaart

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Els Boers (adviseur/auteur) op
Wellicht is het feit dat er zoveel publiek zit juist de reden om vooral niet af te wijken van de van te voren opgeschreven tekst. Een opgeschreven tekst kan ook inspirerend zijn, het hoeft niet uit het hoofd. Het is maar hoe de tekst is en hoe het gebracht wordt.
Juist als het gaat om hele grote en dus abstracte zaken dan vinden veel politici het moeilijk om er gevoel in te leggen. Het is heel lastig om je voor te stellen hoe het er dan uit moet zien en vooral geloof je er wel in? Juist over onderwerpen die pakweg 10000 euro kosten ondervinden in veel gemeenten meer passie dan bij onderwerpen van 10 of meer miljoen.
Het andere element, een volle tribune,vraagt zelfvertrouwen van de raadsleden. Niet altijd is het zichtbaar maar de meeste raadsleden vinden het vooral eng, als dit niet vaak voorkomt. Hier zou een burgemeester samen met de griffier een rol kunnen spelen. Eenmalige cursussen voor raadsleden helpen als opstap, maar constante begeleiding is nodig om te komen tot een raad waarvan de leden grotendeels zelfvertrouwen hebben, dan wel krijgen.