of 59162 LinkedIn

Hoe de gemeente crimineel gedrag stimuleert

Zelfs een kind weet dat direct de lucifer uitblazen een brand voorkomt. Gemeenten hebben hiervoor het regie instrument Algemeen Plaatselijke Verordening. Zo regelt deze APV helder onomwonden zaken waar niemand om heeft gevraagd.

Dat is geen luxe in onze drukke, veelzijdige multipolaire en veelkleurige wereld. Of het nou gaat om ongeregeldheden, gebruik van de openbare weg, toezicht op horeca, overlast of baldadigheid, vuurwerk, drugsoverlast, geluidshinder, spullen uitventen, stank, sekswinkels, je kan het zo gek niet bedenken. Niet voor niks staat ze ‘loud and clear’ herkenbaar op de gemeentewebsite.

 

Wat als APV niet op orde is? De Airbnb-rolkofferhel zegt genoeg. Dat gaat niet op bij parkeerterroristen. Straten lopen vol auto’s en bewoners raken hun auto niet meer kwijt. Nu via oplopende parkeertarieven en weghalen van parkeerplaatsen autootjes de centrale stad worden uitgeprest lopen straten gestaag vol. Buitenwijken en randgemeente worden de nieuwe Park-and-Rides. Niet alleen doordeweeks. In het weekend rukt de parkerende grijze golf op om daarna laverend fietsend te genieten van ‘veryupte’ volkstuincomplexen, verwaarloosde industriegebieden en golfbanen met hier en daar een verloren knotwilg bij een historisch uitziende boerderij.

 

De beroerdste overlast komt door particulieren die een handeltje beginnen in camperverhuur. Iemand koopt een of een paar oude barrels op, zet ze op marktplaats en verhuurt zogenaamd aan de vlakbij wonende stedeling. Verhuur doet zich in de praktijk nauwelijks voor. De barrels staan er maandenlang en omwonenden hebben geen idee van wie ze zijn. Inschikkelijk kijkt het handhavingsteam de andere kant op. Tegelijk wordt parkeren voor stekkerauto’s ingevoerd. Parkeerplekken die het grootste deel van de dag leeg zijn maar waar het handhavingsautootje opvallend vaak wel stopt.

 

Met de types van deze witwassende ‘ondermijningswereld’ van de ‘niet-verhuur-camperbedrijfjes’ wil je geen ruzie. Met bonkend hart vragen omwonenden of de gemeente er wat aan wil doen. Gelukkig beschrijft de gemeentewebsite feilloos hoe de APV deze praktijk stopt. Of via bestuursdwang de campers op kosten van de eigenaar wegslepen of - nog handiger - een dwangsom opleggen voor elke dag dat de camper op de openbare weg blijft staan.

 

Sommige wethouders beginnen op eigen houtje een ‘blussen en sussen’-gesprek met de klagers. Wanhopig draaikonterig mompelt de ‘samenspelwethouder’ dat ‘dit juridisch niet valt te doen’, ‘er capaciteitsproblemen zijn’ en ‘het college er geen prioriteit aan geeft’. Onbegrepen en verraden verliezen omwonenden met een ‘krijg de pest’-gevoel hun laatste vertrouwen in de politiek.

 

Maar… Inwoners mogen er toch onvoorwaardelijk op vertrouwen dat de gemeente via uitvoering van de APV de lasten en de lusten regelt? Klopt. Omdat de APV een door de gemeenteraad vastgesteld ‘algemeen verbindend voorschrift’ is hoeft helemaal niks te worden afgewogen. Integendeel. De ambtelijke organisatie voert rücksichtsloos uit. Zo niet dan past het woord wethouder letterlijk.

 

Onvoorstelbaar dom om op eigen houtje een piepklein wetje te laten wankelen dat prima bij de leefwereld aansluit. Zero tolerance uitvoeren van de APV geeft helderheid, gewone mensen worden beschermd en maatschappelijke afvoerputjes voorkomen. Zo kan wel eens een belangrijke bijdrage worden geleverd aan het smoren van ondermijning. Hoe moeilijk kan het zijn.

 

Piet van Mourik

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door criticus (lezet) op
Ik woon in kleine gemeente en zie winkel die zg. goud inkopen (komt nooit iemand maar er zit iemand altijd in de winkel), telefoonwinkel die alleen hoesjes verkoopt met tich m2 (bij voorbaat onrendabel), middenstand wordt overgenomen door mensen die katvangers inzetten. Rijksoverheid gooit het probleem zoals altijd als het te moeilijk wordt over de schutting bij de gemeente die er ook liever niets mee doet. Het geeft voor burger wel een onheilspellend beeld om door winkelstraten te lopen en te zien hoe de onderwereld oprukt en iedereen wegkijkt (gemeente, OM, Belastingdient). Ook hier weer geen prioriteit; zo'n goudinkoopwinkel zou toch bij belastingdienst een grote prioriteit moeten hebben als ze weer een aangifte doen die laat zien dat zij een substantieel omzet hebben, want de boekhouding is natuurlijk geheel virtueel, maar nee. De overheid kijkt liever weg en hoopt dat het niet al te zeer bekend wordt want dan komt het in de krant, kamervragen, alom plots verontwaardiging ook bij belastingdienst die dan zegt dit fenomeen ook niet kenden (zoiets als de hasjhandel in Brabant). Voor de bühne worden dan 2 invallen gedaan en voor de bühne 2 Masaraties in beslag genomen, beslag op woningen die maximale hypotheken hebben. De betrokkenen lachen er om. Wat betekent voor hen een auto van 2 ton: hun geld is allang via de ING witgewassen en/of weggesluisd naar Kaaimaneilanden. Pas na eindeloos aandringen van lokale burgemeesters ging politie en OM schoorvoetend tot actie over ib de hasjteelt . Liever laat men die handel en de synthetische drugshandel (NL nr. 1) ongemoeid want dat is werk, onderzoek, tijd: de verbroken handhavingsfilosofie ten top. Men maakt zich liever druk om 2 uit te zetten kinderen, al is dat voor hen wel een drama, maar in perspectief dat er miljarden illegaal worden verdiend. dat is maar een signaal van NL fraudeland.
Mijn bottomline is: gemeenten hebben niks beslissend te zeggen in opsporing en handhavingsketen Rijk stelt veel te weinig middelen (in handhavingsketen) beschikbaar en tekortschietende wetgeving vast. Het is rijksbeleid en tegengaan ondermijning mag niet worden overgelaten aan de willekeur van gemeenten die er ook hun handen niet aan willen branden. Gemeente zouden wel meer signalerende rol kunnen spelen richting (centraal meldpunt bij RIJK) om lokaal signalen aan te kunnen geven.