of 58952 LinkedIn

Azijnzuur

“Ik mis de presentielijst?!” Een dame kijkt mij aan met azijnzure blik. We zijn op een hoorzitting die de gemeente in de buurten houdt over de begroting. We zitten in een prachtige antieke salonzaal met uitzicht op de gracht. Ik antwoord dat we niet aan presentielijsten doen. “Maar ik wil een verslag hebben?” Ze kijkt zomogelijk nog zuurder.

Ik leg uit dat er geen verslag wordt gemaakt maar dat de uitslag van de avond op het web komt, namelijk welke punten uit de begroting de buurt het belangrijkste vindt en welke het minst. “Niet iedereen heeft internet thuis” zegt zuurtje met een, naar ik nu waarneem, beetje bekakte stem. Nee, zeg ik, daarom komt het ook in het (gratis) Stadsblad dat elke week uitkomt en overal bij supermarkten en zo ligt.

“Niet iedereen ontvangt dat krantje”, drenst azijnmevrouw door. “En dat betekent dus dat wij zelf moeite moeten doen? Ik wil een fatsoenlijk verslag, thuis bezorgd!” Ik vertel haar maar niet hoeveel ambtelijke moeite (van háár belastingcenten) het zou zijn om een verslag te maken en iedereen persoonlijk op te sturen. “En deze zaal is ook helemaal niet geschikt, want de akoestiek is niet goed. Er zijn mensen die slechthorend zijn”, sluit zuurmevrouw af.

Piss off. Ik ben maar een ambtenaar die op de achtergrond zich (overigens) het schompes heeft gewerkt om een geschikte zaal te vinden, in die buurt, betaalbaar, groot genoeg, met stoelen en tafels, met koffie en een drankje na afloop en juist vrij beschikbaar op die en die avond. Rot op. Denk ik dan. Dit mag je natuurlijk niet denken.

Azijntje is immers een Burger. Daar denk je aardig over. Nou ík niet deze keer. En ik zeg haar heel beleefd dat het toch wel een mooie zaal is en een levendig debat. Onverdroten gaat zij voort: dat ik voortaan met een zwarte viltstift moet werken, want die groene viltstift is voor sommige mensen onleesbaar. ”Er zijn mensen die kleurenblind zijn”. Wel mevrouw, dat is een goede tip die ik voor de volgende keer onthoud. Ik blijf beleefd. Op dat moment komt er een, overigens heel aardige, meneer naar me toe.

“Wat is dit toch amateuristisch. U moet met een laptop en een beamer werken in plaats van met flipovers en papier”. Grrrr. Ik ga maar niet vertellen dat het huren van een beamer enige honderden euro’s kost. Er zijn vier hoorzittingen, dus ruim 1000 euro. Van zijn belastingcenten. Democratie kost geld. Ik word nooit volksvertegenwoordiger. Al die Vreselijke Burgers en Azijnzure Mevrouwen in Zaaltjes.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Manu (beleidsadviseur) op
Tjonge, jonge wat een reacties. Allemaal zuurtje zeker. Er zijn minstens evenveel verzuurde ambtenaren als verzuurde burgers. Laten we vooral allemaal zelf zorgen dat we niet tot één van beide categorieën behoren. Daar hoort dan bij dat je zo'n gechargeerd beschreven situatie met een beetje humor leest.
Het is overigens wel zo dat we als burgers vanalles willen waarvan je je kunt afvragen of kosten en baten nog wel in evenwicht zijn. Als alleen die ene mevrouw behoefte heeft aan een verslag, moet dan de gemeenschap dat betalen (die ambtenaar heeft ook een uurtarief)? Had de beamer echt meerwaarde in deze situatie? Ik vermoed van wel, maar misschien was het budget er echt niet. Evenals er misschien geen budget was voor die moderne zaal met fantastische akoestiek.
Ik vind juist de beschreven toonzetting bij de interactie interessant, niet de juistheid van argumenten. Wat zegt de één, wat denkt de ander. Het zet mij er in ieder geval toe aan om eens vanuit de beschreven situatie naar mijn eigen handelen te kijken. Zowel als ambtenaar, alsook als burger (elke ambtenaar is ook een burger). Wat herken ik wel, wat niet, wat zou ik anders doen?
De gemiddelde burger is hartstikke vriendelijk en de gemiddelde ambtenaar ook en dan komen ze er samen prima uit.
Maar zoals gezegd, heb je aan beide kanten helaas ook zuurtjes en het is duidelijk dat die elkaar via dit artikel lijken te hebben gevonden.
Door Carol Stel op
Ik geef de dame, die door de schrijfster denigrerend met Zuurtje wordt omschreven, groot gelijk. Als de gemeente een info-avond verzorgt, is een verslag wel het minste wat je kunt maken. En een presentielijst is ook een heel normale en gebruikelijke gang van zaken.

Dit gezegd hebbend: Wie heeft deze mevr. Rietveld eigenlijk aangezocht als columniste voor Binnenland bestuur? Er moeten toch wel ambtenaren rondlopen, die wat positiever kunnen schrijven.
Door Ben (jurist) op
Ik heb wel eens een meer empathische column van mevrouw Rietveld gelezen: 'azijnzure blik', 'nog zuurder', 'zuurtje', 'beetje bekakte stem', 'azijnmevrouw', 'zuurmevrouw', 'Piss off ', 'Rot op', 'Azijntje', 'Vreselijke Burgers', 'Azijnzure Mevrouwen'. Is dit niet een beetje over de top mevrouw Rietveld? Wie was nu ook alweer de azijnzure mevrouw in de column; de mevrouw die een presentielijst wil of de ambtenaar die de presentatie geeft?
Door Diederik de Groot op
De lezer wordt in deze bijdrage jammer genoeg in het geheel niet geïnformeerd over de precieze beslissingsbevoegdheid en de exacte budgetgrootte van de betreffende gemeentelijke evenement-ambtenaar. Alleen daarom al is het moeilijk, om als lezer de legitimiteit van het (ergerlijke) ambtelijke geschamper (met name op de kritische bezoekende burger) hier op de juiste waarde te schatten.

Wel is het gebruik van deugdelijke argumenten kennelijk sowieso niet het sterkste punt van de ambtenaar in kwestie. Immers het gaat hier (zo begrijp ik van haar) om een hoorzitting van en voor de burger en die burger is per definitie gebaat bij een gespreksruimte die een goede akoestiek bezit. Dit omdat anders veel van de aangeboden informatie de burger letterlijk niet (goed) zou kunnen bereiken.

Datzelfde geldt m.m. natuurlijk voor de organiserende overheid, die op deze wijze mogelijk verstoken blijft van essentiële feed-back info.

Dat laatste kan zich dan weer vertalen in potentiële misverstanden en daarop gebaseerd - ontoereikend of zelfs ronduit verkeerd - beleid. Het voornoemde doemscenario zou op deze manier zelfs een majeure kostenpost kunnen gaan vormen, die de kosten van een simpele zaalhuur - bekostigd uit "de dure belastingcenten van de burger" - verre zou kunnen overtreffen.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor de ontbrekende beamer : Kan de betreffende overheidsorganisatie niet gewoon een beamer uit eigen (publieke) domeinen installeren, zodat ook hier de informatie-overdracht optimaal kan zijn en de kans op ondeugdelijk beleid en een (daardoor) gefrustreerde burger minimaal.

Met de komst van de nieuwe omgevingswet zal overigens beduidend meer dan voorheen door beleid-makende overheden het land moeten worden ingetrokken, teneinde de wensen van de bevolking te registreren / te inventariseren en in het beleidsontwerp te integreren.

Het is (alleen al) daarom ten zeerste aan te bevelen, om daarop als overheid - die voor de goede orde, eveneens wordt betaald uit "de dure belastingcenten van de burger" - ten volle te anticiperen door bij voorbeeld tijdig te investeren in goed functionerende gespreksruimtes en in de daarbij behorende, juiste communicatie apparatuur.

"Zicht op de gracht" vanuit "een prachtige antiek salonzaal" (en/of zich "het schompes" werken) is bij dit soort exercities vanzelfsprekend aanzienlijk minder relevant, dan het juiste zicht op de aangeboden, dan wel te ontwikkelen overheidsplannen (of zoals hier, het begrootte kostenplaatje voor die beleidsplannen).

Vanuit het verantwoordingsbeginsel bezien is trouwens de simpele vraag van de geïnteresseerde burger om een presentielijst al evenmin een vaststaand teken van onwil of te kwader trouw, maar veeleer van een behoefte van de burger aan persoons-referentie, bij voorbeeld ten behoeve van mogelijke (afwijkende) toekomstige beleidsontwikkelingen of anderszins.

Misplaatst dedain jegens de burger vanuit de initiërende / organiserende - landelijke, provinciale dan wel gemeentelijke - overheden kan daarbij zeker gemist worden als spreekwoordelijke kiespijn.