of 58952 LinkedIn

Bestuurders bezwijken onder druk geweld

De gevolgen van geweld tegen ambtenaren en bestuurders zijn desastreus: als slachtoffer vluchten ze in het gedogen van onacceptabel gedrag en ze worden minder strikt in het naleven van de regels.

De gevolgen van geweld tegen ambtenaren en bestuurders zijn desastreus: als slachtoffer vluchten ze in het gedogen van onacceptabel gedrag en ze worden minder strikt in het naleven van de regels.

Meer dan een op de acht publieke dienstverleners krijgt maandelijks of vaker te maken met verbale agressie . Het overheidsprogramma Veiligheid Publieke Taak (VPT) van het ministerie van Binnenlandse Zaken richt zich op het voorkomen van agressie en geweld tegen werknemers met een publieke taak. Het centrale motto daarbij is zero tolerance. Er wordt veel nadruk gelegd op melding en registratie van incidenten. Bij een strafbaar feit zou altijd aangifte moeten worden gedaan. Voor werknemers zouden er trainingen of scholing moeten komen.

 

Stijging agressie tegen burgemeesters

Afgemeten aan de resultaten lijkt het succes van het programma tot nu toe beperkt. Tussen 2007 en 2011 zijn de ‘slachtoffercijfers’ gedaald van 66 naar 59 procent, maar het streefcijfer van 51 procent is niet gehaald, zegt het tweejaarlijkse onderzoek van DSP Groep. Bij de groepen die het meest hebben te maken met agressie zijn de incidenten niet afgenomen. Volgens de Metamonitor 2013 van bureau Regioplan is het beeld van agressie en geweld in 2012 niet veranderd ten opzichte van 2011. Wel zijn er verschillen per sector. De sector Veiligheid laat een stijging zien, net als – opvallend – de groep burgemeesters en wethouders

 

Bedreigd bestuurder houdt rug moeilijk recht

Het VPT-programma wordt verlengd tot 2016 en zet sterker inzet op de regierol van de gemeenten. Hopelijk wordt dan meer vooruitgang geboekt, want de gevolgen van agressie en geweld kunnen ernstig zijn. Zo rapporteert Regioplan dat 18 procent van de politieke ambtsdragers het moeilijk zegt te vinden om beslissingen te nemen als zij met agressie en geweld worden bedreigd. Een zelfde percentage ervaart dat het bestuur de rug niet altijd recht houdt. Van de ambtelijke medewerkers vindt zelfs 40 procent dat dit het geval is.

Socioloog Bas van Stokkom van de Radboud Universiteit Nijmegen signaleert op basis van onderzoek een vlucht in het gedogen van onacceptabel gedrag en mijdingsgedrag. Publieke dienaren die slachtoffer zijn geweest van geweld worden minder strikt in het naleven van de regels; dat geldt vooral voor treinpersoneel, buschauffeurs, werknemers in ziekenhuizen en in de ambulancezorg.

 

Terugdringen van alcohol

Volgens Van Stokkom zoekt het VPT-programma de oplossing te veel in protocollisering en formalisering. Ook bij het uitgangspunt zero tolerance zet hij vraagtekens. Bij de helft van de daders zijn drugs, alcohol of een strafblad in het geding. Die zijn niet vatbaar voor zero tolerance. Mensen met een strafblad hebben de reputatie dat ze niets te verliezen hebben. En wie onder invloed is, weet niet wat hij doet. ‘Nee, terugdringen van alcohol in het uitgaansleven, dat zou pas effectief zijn.’

 

Lik-op-stuk werkt niet

De andere helft, aldus Van Stokkom, bestaat uit jong uitgaanspubliek. Ze gaan uit in groepsverband, zoeken avontuur en dagen andere groepen graag uit. ‘Provoceren van de politie komt daarbij als sport. Dit publiek laat zich niet afremmen door de dreiging van straf. Zero tolerance en lik-op-stuk halen ook hier weinig uit, dat werkt alleen bij verstandige mensen.’

 

Versterken mentale weerbaarheid

Mentale weerbaarheid en doortastendheid, daar zullen belaagde publieke dienstverleners het van moeten hebben, bepleit Van Stokkom. Dat vraagt om training, intervisie met ervarener collega’s en duidelijke instructies van de leidinggevenden.

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door joschke op
Zou Zevenaar de enige gemeente zijn waar géén ambtenaar werkt die het bloed onder de nagels vandaan haalt. Paul Kempenaar, ik ben zelf ex-medewerker sociale dienst Den Haag en sommige ambtenaren wisten amper hoe ze cliënten moesten bejegenen. Sommoge ambtenaren zijn de perst voor de organisatie en lokken agressie uit. En als de cliënt agressief wordt uit frustratie dan is de cliënt de boosdoener? Ga toch gauw heen...
Door Hannes Haganum (overheidsdienaar) op
Ik herken mij persoonlijk sterk in de beleving van Frank Huisman. Ik heb de afgelopen 20 jaar niet in de makkelijkste steden gewerkt, heb regelmatig gescheld te horen gekregen, maar zelfs bedreigingen zijn op de vingers van één hand tellen. Ik wil het niet bagatelliseren, maar met empathie, humor, een kop koffie en gewoon staan voor je zaak en een beetje jiu-jiutsi kun je escalatie in verreweg de meeste gevallen voorkomen. Ook al krijg ik allerlei ziektes naar het hoofd geslingerd of ik al wordt vergeleken met dierlijke geslachtsdelen, ik kan er altijd wel een grap over maken. Soms is het ook theater.Tot nu heeft altijd iedereen meegelachen en excuses aangeboden. Wel vergelijken die mensen daarna mijn werkgever met het mannelijk scrotum, het zij maar zo.
Door Willem (Jurist) op
Regels, normen en waarden beginnen in het gezin bij de opvoeding. Kinderen zijn de burgers van de toekomst. De vrije opvoeding vanaf de jaren '60, dat alles mag en moet kunnen, alles eigen verantwoordelijkheid is, blijkt nu funest in de samenleving. Niemand die dat echter wil toegeven. Is een kwestie van trots. Dus we blijven maar druppels op de hete plaat gooien en oplossingen achteraf zoeken in plaats van het probleem bij de bron aanpakken: het gezin. Ouders geven prioriteit aan hun carriere en andere zaken, de overheid stimuleert of dwingt dat zelfs af met financiële regels. Dan moet je achteraf niet klagen dat het fout loopt.
Door Frank Huisman (belastingdeurwaarder) op
beste Mensen, het is zoals zo vaak; "de toon die de muziek maakt"............. ik ben al ruim 30 jaar deurwaarder, en dat is nu niet het meest populaire beroep op deze aardbol! Toch kan ik de pure agressie gevallen op 1 hand tellen! Treed burgers met respect tegemoet, en baken in een vroeg stadium je grenzen af. Dit kun je leren, maar in zekere mate moet dit ook in je karakterstruktuur zitten. Vandaar ook mijn oproep om voor publieke functies hier meer naar te kijken tijdens de sollicitatie procedure. Voorkomen is beter dan genezen, en iemand die gewoon " onhandig" is in dit soort contacten kun je dan beter in een andere positie benoemen, dat lijkt me duidelijk! Maar uiteraard staat en valt dit bovenstaande met het uitvoeren van een duidelijk en goed geformuleerd overheidsbeleid! Onterechte of onredelijke besluiten zijn en blijven altijd moeilijk uit te leggen aan een goedwillende burger............................... sterkte allemaal! F. Huisman
Door t. faber op
Van zero-tolerance is mij tot nu toe niet veel gebleken. Kijk bijvoorbeeld naar de wijze waarop het tuig, dat in Haren de zaak terroriseerde en het tuig, dat in Eindhoven iemand trachtte dood te schoppen, met fluwelen handschoenen is aangepakt. En wat heb je aan sociologische mantra's als mentale weerbaarheid en doortastendheid als je door meerdere personen tegelijk wordt belaagd? Minister Donner had indertijd ook zo'n wijze raad, nl. degene die zich misdraagt vermanend toespreken. Je zou haast wensen dat de dames en heren die dit soort academische onzin verkondigen zelf eens in een knokpartij geraken, waarin ze hun hachje maar moeten zien te redden, terwijl anderen veelal staan toe te kijken.
Door Wim Weenink (oud-ambtenaar in Rozenburg (ZH)) op
Het is dat hij zich Paul Kemperman noemt, maar het is net alsof ikzelf dit schreef.
Door Paul Kemperman (ex-ambtenaar gemeente Zevenaar) op
Agressie tegen ambtenaren is schadelijk voor hun welbevinden en mag in geen geval worden getolereerd.

Dat zou niet alleen moeten gelden voor agressie van buitenaf, maar ook voor agressie van binnenuit.

Als je binnen je overheidsorganisatie door je eigen leidinggevenden agressief wordt bejegend en geïntimideerd, dan is dat voor de gezondheid van jezelf en je naasten nog veel schadelijker.

Vooral omdat het zo in het geniep gebeurt, het de schijn heeft van legitimiteit en je collega’s die het zien, niets durven zeggen omdat ze bang zijn voor het verlies van hun baan. Interne agressie op de werkvloer is nog steeds een taboe-onderwerp. Er wordt net gedaan alsof het niet bestaat.

Als je wordt geconfronteerd met externe agressie, krijg je nagenoeg altijd steun van je collega’s, leidinggevenden, omstanders, pers, bevolking, vakbond enzovoort.

Wanneer je door je eigen leidinggevenden agressief wordt bejegend en geïntimideerd, dan sta je er helemaal alleen voor. Zelfs vakbonden, vertrouwenspersonen en ondernemingsraden laten je dan meestal in de steek.

TNO stelt ieder jaar weer vast dat interne agressie binnen overheidsorganisaties nog steeds een ernstig en veel voorkomend probleem is en schadelijker dan externe agressie. Leidinggevenden gebruiken intimidatie steeds vaker als managementinstrument om goed functionerende medewerkers weg te treiteren.

Het wordt hoog tijd dat om deze vorm van intern machtsmisbruik bespreekbaar te maken.
Door Reinaart op
Ben het eens met de mail van Bert. Als je als ambtenaar wordt bedreigd tijdens je werk en je wilt er een rechtzaak van maken mag je de advocaat zelf betalen. Voor juridische ondersteuning als werknemer hoef je niet bij je werkgever aan te kloppen. Dus kijk je uit eigen lijfbehoud wel uit om bepaalde zaken door te drukken.
Door Sterl op
Mee eens met deze reactie en mag in vetgedrukte letters afgedrukt wat mij betreft daar de wortel van dit alles hier eindelijk genoemd wordt:

Door Wim Vreeswijk (Belastingadviseur te Utrecht) op 3 februari 2014 12:46
Burgers zijn kennelijk wanhopig en buitengewoon teleurgesteld in overheid en bestuur waardoor veel ambtenaren lastig gevallen worden. Wellicht ligt het aan de bestuurlijke kwaliteit en dient de politiek zich hier serieus te gaan beraden wat ze allemaal verkeerd in de contacten met de burgers.
Door Bert op
Nu de amtenaren gewone werknemers worden, hoort daar ook bij dat ze gewoon bedreigd kunnen worden, zonder extra bescherming. Dat de rechtsstaat hier weer iets inleverd, schijnt niemand te deren. Als zelfs de politiek als werkgever niet opkomt voor de bescherming van ambtenaren, sneuveld de loyaliteit bij de eerste bedreiging.