of 64740 LinkedIn

Afsplitsingen in 145 gemeenten

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

In de huidige collegeperiode zijn er in 145 gemeenten afsplitsingen geweest, blijkt uit onderzoek van NRC. Het percentage gemeenten waar in ieder geval één raadslid opstapte om een eigen fractie te beginnen, is daarmee toegenomen van 30 procent in de vorige collegeperiode naar 45,6 procent nu. Er zijn nu 150 fracties in gemeenteraden waar kiezers in 2018 niet op stemden.

Veiligheidsklep

‘Het hoort erbij’, zegt John Bijl van het Periklesinstituut in het NRC-bericht. ‘Dit is de veiligheidsklep van onze politiek. Iemand die gekrenkt is in zijn idealen, moet kunnen opstappen. Het zou vervelend zijn als de partij haar macht kan doordrukken.’

 

Onverbrugbare verschillen

Uit het onderzoek blijkt dat afsplitsingen meer bij lokale partijen voorkomen dan bij lokale afsplitsingen van landelijke partijen – 12,9 procent tegenover 6,2 procent. De genoemde redenen zijn vrijwel hetzelfde: verschil in stijl, verschil in inzicht, ‘onoverbrugbare verschillen’.

 

Gebrek aan wandelgangen

Vooral in het derde jaar ontstonden er breuken. Mogelijke oorzaken zijn de lockdown, de begrotingscyclus en de bezuinigingen. Er stond druk op de financiën en daarom moesten er harde keuzes worden gemaakt, zegt Bijl. ‘En ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het gebrek aan wandelgangen deze collegeperiode ook heeft meegewerkt.’

 

Minder budget

Er wordt al jaren gesproken over het bemoeilijken van afsplitsen. In de Tweede Kamer krijgen afsplitsers minder budget en spreektijd. Geerten Waling, auteur van de boeken Zetelroof en Gemeente in de genen, geeft aan dat dan niet alle schuldigen worden gestraft. ‘Ook de partij waarvan is afgesplitst, zou op de blaren moeten zitten.’

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Jos van der Knaap (raadsgriffier) op
Dat een afsplitsend raadslid op persoonlijke titel wordt gekozen is bijna altijd een fictie. Het verplichten de zetel op te geven verdaagt zich niet met de eed/belofte die is afgelegd (Ik zweer dat ik, om tot raadslid benoemd te worden, rechtstreeks noch middellijk, onder welke naam of welk voorwendsel ook, enige gift of gunst heb gegeven of beloofd.), maar ja, ook dat is een fictie, want menig volksvertegenwoordiger moet om te beginnen al een deel van de vergoeding verplicht afstaan, vooral bij de SP. Ook deze belofte is dus een fictie.
Door Jan op
Geheel eens met Spijker. Sterker nog: wijzig de wet zodanig dat je alleen nog op partijen kunt stemmen, niet op personen. En ook: ga je als raadslid weg, dan komt de volgende op de kieslijst op jouw plek.
Door Criticus op
Afsplitsing is niet altijd zetelroof.
Mensen die voldoende stemmen hebben gekregen voor hun eigen zetel en zich afsplitsen, doen niet aan zetelroof. We stemmen immers op personen...
Door Spijker (n.v.t.) op
Gewoon een zodanige regeling treffen dat gekozenen, die hun partij verlaten, ook hun zetel verliezen. Dit voorkomt dat teveel afbreuk wordt gedaan aan een soepel verloop van de democratische verhoudingen. Bovendien kiesdrempels instellen ter voorkoming van teveel politieke partijen. Ook dit voorkomt eindeloze debatten en bevordert kwalitatief betere en snellere besluitvorming.
Door Nico uit Loenen (voormalig rijksambtenaar) op
Voor dit soort kiezersbedrog moet dus zo snel mogelijk aanvullende wetgeving (kieswet) komen waarbij gekozen volksvertegenwoordigers een bindend contract met hun partij aangaan om te voorkomen dat zij zich bij onenigheid strategisch bij andere partijen aansluiten. Lelystad schijnt de kroon te spannen met dit soort verdwaalde gasten.