of 59345 LinkedIn

'Alarmerend' lage mobiliteit ambtenaren

De mobiliteit in het openbaar bestuur is tot een minimum gedaald. Bijna één op de tien overheidswerkers vindt bovendien dat hij in de verkeerde functie zit, maar is desondanks niet op zoek naar iets anders. 30 duizend ambtenaren zijn tamelijk tot zeer ontevreden met hun werk. Dat blijkt uit de monitor 'Trends en Cijfers 2014' die het ministerie van BZK volgende week publiceert.

De mobiliteit in het openbaar bestuur is tot een minimum gedaald. Bijna één op de tien overheidswerkers vindt bovendien dat hij in de verkeerde functie zit, maar is desondanks niet op zoek naar iets anders.

Dat blijkt uit de monitor 'Trends en Cijfers 2014' die het ministerie van BZK volgende week publiceert.

 

Gedwongen overstap

Van alle ambtenaren bij rijk, provincies, gemeenten, waterschappen en de rechterlijke macht is 83 procent niet mobiel. Onder hen bevinden zich ook mensen (17 procent) die tevergeefs zoeken naar ander werk, meestal binnen hun eigen organisatie(onderdeel).

De instroom is met tussen de 2 en 3 procent van het totaal aantal ambtenaren historisch laag. De interne doorstroom bedraagt een kleine 12 procent. Daarvan maakte 7 procent vrijwillig en 5 procent gedwongen een overstap naar een andere functie of werkgever binnen de overheid.

Afbeelding

Uitstroom ambtenaren

Dan de uitstroom. In 2013 vertrok 6 procent van de ambtenaren. Waarom precies is nog niet bekend, maar cijfers van voorgaande jaren laten zien dat ongeveer 2 procent vertrekt vanwege pensionering, 2 procent vanwege ontslag of het niet verlengen van tijdelijke contracten en eveneens 2 procent door zelf het arbeidscontract op te zeggen.

 

Weinig kans stap voorwaarts

Lucas Lombaers, directeur Arbeidszaken Publieke Sector van het ministerie van

BZK, noemt de mobiliteitscijfers 'alarmerend'. 'Door de immobiliteit zijn er nauwelijks doorstroommogelijkheden. Mensen die een stap voorwaarts willen zetten in hun loopbaan, maken weinig kans.'

 

Niet senang

Meest opmerkelijk zijn de bijna 10 procent medewerkers die zich niet senang voelen in hun huidige functie, maar ook niet omkijken naar iets anders. Ze geven in meerderheid aan dat ze tamelijk tot zeer ontevreden zijn met hun werk. In aantallen gaat het om niet minder dan rond de 30 duizend ambtenaren.

Lombaers maakt zich zorgen over hen. 'Ze zijn niet gelukkig en geloven er kennelijk niet in dat enige inspanning om een andere baan te krijgen kans van slagen heeft. Als je zelf vindt dat je niet op de goede plek zit, kan ik me niet voorstellen dat je enthousiast je werk doet. En daarmee baart deze groep ook zorgen voor de organisaties waarin ze functioneren. Een verzuurde collega is immers geen aangename collega. Ik vind dat de overheid hier echt een groot organisatieprobleem heeft. Dit los je niet op met een reorganisatie hier of een structuuraanpassing daar. Alleen een krachtiger mobiliteitsbeleid kan hier iets aan doen.'

 

Lees het hele artikel in Binnenlands Bestuur nummer 16 van deze week.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Peter Goedkoop op
Dat de niet-ambtelijke mensen nogal makkelijk aan ambtenaren-bashing doen, is inmiddels genoegzaam bekend, maar ook in deze commentaren is dat soms terug te lezen: "gekenmerkt door angstgedrag en behoud van zekerheden". Geen wonder dat die mobiliteit niet zo hoog is: er zijn nauwelijks vacatures bij overheden wat op zich weer begrijpelijk is omdat de politiek hard snijdt (en heeft gesneden) in het ambtenarenapparaat. Klagen over die geringe mobiliteit is dan ook raar als er weinig mogelijkheden zijn om mobiel te zijn. Met deze redenering worden oorzaak en gevolg omgedraaid.
Door Anne Michiels van Kessenich (beleidsmedewerker) op
In reactie op H de Korte: voor een deel is het zeker zinvol om een netwerk op te bouwen dat breder is dan alleen de overheid, als je op zoek bent naar een verdere vervolgstap in je carriere. Als je een baan buiten de overheid aambieert tenminste.

Maar ik denk dat een belangrijk aspect buiten beschouwing is gebleven bij deze oplossing: ambtenaar wordt je niet primair omdat je aangetrokken wordt door de riante salarissen en de lease-auto, maar omdat je je in wil zetten voor de publieke zaak; veelal omdat je een ideaal hebt over belangrijke waarden en verworvenheden in de samenleving die de moeite van het beschermen waard zijn, en die niet vanzelf in stand blijven, zoals de zorgvuldige en ter zake kundige afweging van alle betrokken belangen als er een besluit moet worden genomen dat burgers (ook de minder mondige) heel direct raakt. Je bent ambtenaar en daar zou je met trots over willen kunnen vertellen.

De status van ambtenaar is echter bijna tot 0 gereduceerd: je bent in de ogen van de meeste mensen een pietluttige sta-in-de-weg; een dorknoper die veilig weggedoken achter zijn bureau de politieke daadkracht verlamt met tegenwerpingen en ondertussen rustig zijn prepensioen afwacht;
het enige voordeel van ambtenaren lijkt te zijn dat we ze kunnen ontslaan als er weer eens een gat in de begroting gedekt moet worden.

Dat de overheid terugtreedt en taken afstoot is een politieke keuze die democratisch gemaakt is; dat daarbij een kleiner ambtenarencorps nodig is, is een daaruit voortvloeiende noodzakelijke stap. Maar het laten ontstaan van een demotiverende en verlammende cultuur waarbij mensen consequent gewezen worden op hun overbodigheid, en tenslotte uit moedeloosheid of wantrouwen niet meer in beweging durven te komen is geen noodzakelijke consequentie. Ik zou hierover graag het gesprek aangaan met de Heer Lombaers, en met andere mensen die zich aagesproken voelen, want dit is een situatie die echt kan worden verbeterd.
Door Anne Michiels van Kessenich (beleidsmedewerker) op
In reactie op H de Korte: voor een deel is het zeker zinvol om een netwerk op te bouwen dat breder is dan alleen de overheid, als je op zoek bent naar een verdere vervolgstap in je carriere. Als je een baan buiten de overheid aambieert tenminste.

Maar ik denk dat een belangrijk aspect buiten beschouwing is gebleven bij deze oplossing: ambtenaar wordt je niet primair omdat je aangetrokken wordt door de riante salarissen en de lease-auto, maar omdat je je in wil zetten voor de publieke zaak; veelal omdat je een ideaal hebt over belangrijke waarden en verworvenheden in de samenleving die de moeite van het beschermen waard zijn, en die niet vanzelf in stand blijven, zoals de zorgvuldige en ter zake kundige afweging van alle betrokken belangen als er een besluit moet worden genomen dat burgers (ook de minder mondige) heel direct raakt. Je bent ambtenaar en daar zou je met trots over willen kunnen vertellen.

De status van ambtenaar is echter bijna tot 0 gereduceerd: je bent in de ogen van de meeste mensen een pietluttige sta-in-de-weg; een dorknoper die veilig weggedoken achter zijn bureau de politieke daadkracht verlamt met tegenwerpingen en ondertussen rustig zijn prepensioen afwacht;
het enige voordeel van ambtenaren lijkt te zijn dat we ze kunnen ontslaan als er weer eens een gat in de begroting gedekt moet worden.

Dat de overheid terugtreedt en taken afstoot is een politieke keuze die democratisch gemaakt is; dat daarbij een kleiner ambtenarencorps nodig is, is een daaruit voortvloeiende noodzakelijke stap. Maar het laten ontstaan van een demotiverende en verlammende cultuur waarbij mensen consequent gewezen worden op hun overbodigheid, en tenslotte uit moedeloosheid of wantrouwen niet meer in beweging durven te komen is geen noodzakelijke consequentie. Ik zou hierover graag het gesprek aangaan met de Heer Lombaers, en met andere mensen die zich aagesproken voelen, want dit is een situatie die echt kan worden verbeterd.
Door Hans Oldenhof (Gemeentesecretaris) op
Dit artikel is niet verrassend. Ambtenaren worden gekenmerkt door angstgedrag en behoud van zekerheden. Dat zit in het dna. Als zij het al niet van nature hebben, dan wordt het wel aangeleerd door de cultuur van de overheidsorganisatie (indekken, voldoen aan regelgeving en vermijden va aansprakelijkheid). Als je de mobiliteit wilt bevorderen, moet je sleutelen aan de zekerheden. En mensen die ontevreden zijn met en/of in hun werk, maar niet een andere baan zoeken, zijn de doodsteek voor een organisatie.
Door een van hen (ambtenaar (uitgerangeerd)) op
tja al afgevraagd waarom men zo immobiel is? huizenmarkt is niet echt meewerkend, forenzen is ook niet echt top. Om nog niet te spreken over het achterblijvende salaris (hoe lang staan we ook al weer op nul?) Dat er zoveel niet lekker in hun vel zitten heeft wellicht te maken met de groeiende hoeveelheid managers? Beter een voor 10% werkende collega dan weer zo'n mislukte bedrijfskundige die alles tot tien cijfers achter de komma doorrekent. Hoe kun je zo wegen bouwen en Nederland droog houden?
Door ernst (beschouwer) op
Van welkepolitieke stroming dan ook, ambtenaartje dissen levert verkiezingwinst op. Wat is er dan mooier dan zo te reorganiseren dat echt alle vut en pro-activiteit wegstroomt uit het ambtnarencorps. Want dan heb je vanzelf de condities geschapen om nog verder door te gaan. Immers zo'n vutloos zooitje kun je missen. Kies het individuele pad dat je op wilt gaan, ook al betekent dit risico's nemen. Als je er voor kiest te blijven zitten en je stil te houden, geniet ervan dat je die keuze uberhaupt hebt en put daarut de benodigde energie! Er komt vroeg of laat een keerpunt!
Door Gemeente (ambtenaar) op
Zelden zoveel slecht uitgevoerde reorganisaties meegemaakt als de laatste vijf jaar.
De politiek maakt echt het ambtenaren stelsel kapot. Het CDA loopt hierin voorop.
Bijltjes dag komt vanzelf een keer langs, dan mogen ze aan de Nederlanders uitleggen waarom de dienstverlening is kapotgemaakt.
Door H. de Korte (Kwartiermaker) op
30.000 ambtenaren ontevreden?! Voor een oplossing is het belangrijk te weten waardoor ze ontevreden zijn. Als het inderdaad het gebrek aan mobiliteit is, waardoor zij geen nieuwe frisse kansen krijgen om vitaal en tevreden te blijven, dan is er sprake van een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden. Wie weet komt de ontevredenheid van de medewerkers wel door hun leidinggevende, die eveneens in een vicieuze cirkel zit... Zijn deze wel meegegroeid met de veranderende overheid?... En waarom niet mobiliteit breder bekijken? Een netwerk bouwen met overheid, non profit en profit kan een oplossing zijn. Immers ambtenaren kunnen meer dan ze denken. De tijd van onderschatting moet afgesloten worden, door kennis en kunde van ambtenaren buiten de overheid kenbaar te maken en te promoten.
Wie is het hier mee eens?
Door Donald Suidman op
Gelukkig verschijnt er binnenkort een boek dat veel ambtenaren zal inspireren om te ontdekken wat ze liever willlen doen. De V-factor, van Josien Sneek.
Door R. M. Dalmijn op
Goedemiddag collegae,

Uit ervaring weet ik dat jong bloed met een geheel afwijkende achtergrond enorm stimulerend kan zijn.

Mooi weekeinde