of 59162 LinkedIn

De wet verplichte ggz – een stille transitie

Dieger ten Berge en Bianca den Outer 2 reacties

De Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) treedt per 1 januari 2020 in werking. De Wvggz vervangt de Wet bijzondere opsluiting psychiatrische ziekenhuizen (Bopz). De wet geeft cliënten zelf, familie en vrienden en inwoners van gemeenten veel meer zeggenschap over de vormgeving van zorg en ondersteuning voor mensen met psychiatrische problematiek.

Toch is de invoering van de Wvggz een transitie die zich in het verborgene lijkt te voltrekken als we zien hoe stil het blijft in de aanloop naar de ingangsdatum van de wet op 1 januari 2020. Of zijn de voorbereidingen nog niet van start gegaan en zitten partijen op elkaar te wachten?

 

De invoering van de Wvggz is een verantwoordelijkheid van gemeenten, als uitvoerders van de wet. Het primaire proces van melding tot onderzoek en het nemen van besluiten, dat alles moet worden ingericht. Maar het is slechts de voordeur van de wet. Een goede invoering en adequate uitvoering vereist dat gemeenten afspraken maken met zorgverzekeraars, ggz-instellingen, openbaar ministerie en andere experts in de domeinen zorg en veiligheid.

 

De uitvoering van de Wvggz is complex en vraagt gemeentelijke samenwerking op regionaal niveau, terwijl iedere gemeente in Nederland ook zelf aan de lat staat bij de inrichting van de governance en de vormgeving van werkprocessen die voortvloeien uit deze wet. Nieuwe verantwoordelijkheden voor gemeenten waarvan de effecten moeilijk in te schatten zijn, de (veronderstelling van) zeggenschap die inwoners krijgen en de onzekerheden rondom budgettaire kader; dat is een context die doet denken aan een andere transitie, die van 2015.

 

We hebben geleerd van de transitie van 2015, horen we in het veld en in Den Haag. Maar de omstandigheden waaronder de invoering van deze wet gaat plaatsvinden, zijn onvergelijkbaar met die van 2015. We zien een zorgveld dat de dynamiek van de stelselwijzigingen in 2015 nog maar net te boven is en nog maar weinig absorptievermogen tot nieuwe wijzigingen van het stelsel heeft. We zien een enorme krapte op de arbeidsmarkt en binnen de sector van zorg en veiligheid overbelaste medewerkers die de weg kwijt zijn naar hun collega’s, die nu of in wijkteams, regionale organisaties of in andere regio’s te werk zijn gesteld. Kennis en kunde zijn versnipperd en zorgfuncties die cruciaal zijn voor een goede uitvoering van de Wvggz zijn met de invoering van de Wmo2015 onder druk komen te staan.

 

De grote uitdaging wordt om in een kort tijdsbestek te komen tot continuïteit van zorg en ondersteuning in het nieuwe stelsel van de Wvggz, de wet Zorg en Dwang en de wet Forensische Zorg. Dat vraagt om een aanpak waarbij organisatie overstijgend afspraken gemaakt worden onder regie van gemeenten tussen veldpartijen als de GGZ, sociaal werk, politie, OM en zorgverzekeraars. Intern hebben al deze partijen binnen hun organisatie een governance vraagstuk van jewelste. Werk aan de winkel dus!

 

Deze stille transitie verdient een stem en een maatschappelijk debat op gemeente- en regioniveau. Met nog maar 13 maanden te gaan voor 1 januari 2020 is het zaak dat de veldpartijen zich gaan roeren, leiderschap gaan tonen en aan de slag gaan en niet blijven wachten op een spoorboekje uit Den Haag.

 

 

Dieger ten Berge en Bianca den Outer, jb Lorenz

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door T.Malesevic (Psychiater) op
Bopz staat niet voor wet bijzondere opsluiting in psyciatrisch ziekenhuis, maar wet bijzondere opnemingen psychiatrisch ziekenhuis. Woord opsluiting geeft een andere lading mijns inziens.
Door Hans van Eeken (ervaringswerker ggz/sociaal domein) op
deze nieuwe wet kan een enorme katalysator zijn om de GGZ zorg fundamenteel te veranderen.
dat laatste is hard nodig, en als wij de juiste funderende vragen gaan stellen en daar een antwoord op weten te vinden, kan ons land nog mooier worden dan het al is.