Voetbal, politie en samenleving: wat een ramp
In Utrecht is het wachten op de foto’s van relschoppers tussen de kerstverlichting. Gratis ideetje uit Rotterdam. Van ons belastinggeld ook maar een spotje gemaakt over de beroerde weekendmentaliteit op de sportvelden. De rekening voor het politieoptreden en –onderzoek betalen we ook bijna volledig uit de gemeenschappelijke pot. De Voetbalwet, die met dure juridiche expertise, is gemaakt, blijkt niet te werken.
De politiebonden geven als klap op de vuurpijl aan dat het gezag tanende is maar dat de politie ook te veel zwart wordt gemaakt. Nu ligt AJAX ook nog uit de Champions League. Dat kost ons als gemeenschap niets, het is vooral de eer en de clubkas die het loodje legt.
De oproep om relschoppers sociaal uit te sluiten, vind ik nog niet zo gek. Moeilijk uitvoerbaar en handhaafbaar, maar het is in ieder geval een fris geluid. Wat me ook een goed plan lijkt is om vanuit een business case eens voetbalvandalisme te kijken. In de pubieke wereld doet de business case zijn opmars. Met vaak mooie uitkomsten. Zo betalen verzekeraars steeds vaker mee aan de preventieve volksgezondheid. Dat treft de verzekeraars gunstig in de portemonee De gezondheid van mensen gaat er op vooruit. De samenleving draagt de kosten voor de preventieve gezondheidszorg niet langer alleen. Iedereen spekkoper.
Het plan van aanpak Maatschappelijke Opvang was ook op een business case gebaseerd. Een extra euro in de zorg, levert 3 euro winst op voor de partijen in het veiligheidsveld (politie en justitie). Prachtige resultaten.
Met het bestrijden van voetbalvandalisme is het precies andersom. De samenleving, wij dus met 16 miljoen, pompen miljoenen, in een paar honderd hooligans. Met ons geld worden slechte maatschappelijke resultaten geboekt. De clubs betalen sinds kort een schijntje voor de extra beveiliging. De voetbalspelers zelf verdienen miljoenen en betalen niets.
Het verhalen van de kosten voor vernieling, beveiliging en opsporing op de relschoppers lukt niet. Lukt het wel, dan zijn de bedragen zo laag, dat daarvan geen ontmoediging uitgaat. De kosten doorberekenen in de kaartjes, is een onrendabele strategie. Wie gaat er dan nog naar een stadion? De rekening moet dus naar de clubs en de spelers. Zij zijn de grootste belanghebbenden bij veilige wedstrijden. Niemand anders.
Reactie op dit bericht
We moeten de voetbalwet niet net zo belangrijk maken dan het voetbal. Begin eerst eens het voetbal als zodanig een normalere plek te geven in onze collectieve beleving.
Wat er mis is met de voetbalwet, is dat het gestoeld is op handhaving van het gedrag van personen na ontdekking van overlast/hooliganisme. Dit werkt niet. Ten eerste omdat er geen capaciteit en geschikte instrumenten zijn om te handhaven (wie controleert dat iemand zich op verboden terrein begeeft?). Hier is niet goed over nagedacht. De simpele idee dat 'de politie moet handhaven', is natuurlijk absurd, want de politie heeft daar helemaal geen mensen en middelen voor. Je kunt moeilijk iedere hooligan persoonlijk bewaken. Waarom worden hier geen enkelbanden op in gezet?
Het tweede probleem is dat mensen eerst gepakt moeten worden voor een strafbaar feit. De pakkans is ontzettend laag. Niet alleen omdat eerst de orde gehandhaafd moet worden bij grote rellen (logisch) en dus aanhoudingen op de tweede plaats komen. Maar zeker ook omdat de bewijslast moeilijk is om rond te krijgen. Een hooligan kan erg makkelijk onder zijn betrokkenheid uit. Op dit punt zou de Voetbalwet/overlast-wet moeten worden veranderd. Als een persoon zich overduidelijk niet distantieert van een publieke opstoot/rel, maar door zijn aanwezigheid bij een rellende groep de overmacht hiervan in stand hand, zou deze persoon bij voorbaat medeplichtig moeten zijn. Dit is natuurlijk een zeer harde maatregel en zal juridisch zeker haken en ogen hebben, maar het gaat om de macht van de groep te doorbreken. En om de handhaving na constatering van hooliganisme/overlast veel effectiever te maken.
Dit zijn twee punten waarop de Voetbalwet enorme steken laat vallen.