of 59045 LinkedIn

Leren in de praktijk

Han de Jager 1 reactie

De gemeente Alphen aan den Rijn heeft de afgelopen tijd veel kranten gehaald. Het niet toekennen van een traplift is aanleiding voor een brede maatschappelijke discussie over de gevolgen van het nieuwe sociale beleid. Maar wat illustreert deze casus nu eigenlijk? 

In de 'oude' uitvoeringspraktijk, van voor 2015, was de uitvoering van de gemeentelijke taken op het sociale domein gefragmenteerd. Voor vragen op gebied van Wmo was er een Wmo-loket, voor een uitkering gingen mensen naar de balie met de bijstandsconsulent, waren er schulden, dan was hiervoor weer een ander loket. Alle aanvragen werden langs de rechtmatigheidslat gelegd. Iemand had volgens de regels wel of geen recht op een voorziening. 


Tijden zijn veranderd. Alphen aan den Rijn werkt al vanaf 2014 vanuit het Serviceplein. Dit is één centrale toegang waar mensen terecht kunnen met alle vragen op het sociale vlak. De collega’s kijken breed naar de problematiek van de inwoners. Alle levensdomeinen worden doorgenomen. Het afwegingskader is breder dan alleen de regels. Was het credo eerst ‘gelijke gevallen gelijk behandelen’, we spreken nu vooral over ‘ongelijke gevallen behandelen in de mate waarin ze verschillen’. Geen casus is immers hetzelfde.

De verordening Sociaal Domein van onze gemeente ademt deze geest uit. Hierin staat dat we altijd sturen op een duurzame oplossing voor problemen. Samen met de inwoner vinden we die oplossing door vier vragen te stellen: is de inwoner maximaal betrokken bij zijn eigen oplossing? Is dit een juiste oplossing voor het probleem? Is het een efficiënte oplossing? Mag het volgens de regels?

Door deze nieuwe benadering hebben medewerkers meer ruimte voor maatwerk. Uitgangspunt is een duurzame oplossing, de vier afwegingscriteria begrenzen de ruimte, hierbinnen is veel mogelijk. Tegelijkertijd is de regelgeving wél aangescherpt. Dit is de uitwerking van de bezuinigingen op het sociale domein. De tijd dat we zomaar en scootmobiel of traplift toekenden, is écht voorbij. In combinatie met de gewonnen ruimte voor de medewerkers, vormt de aanscherping van de regels een spanningsveld.

En daar draait het om. Ook in de bekende trapliftcasus. De nieuwe uitvoeringspraktijk is niet meer zwart-wit. Iedere casus is specifiek en vraagt om maatwerk. Dit stelt hogere eisen aan de professionaliteit van onze medewerkers. De totale situatie van de inwoner speelt mee: is er een eigen netwerk? Zijn er meer problemen? Wat kan en wil de inwoner zelf? De beoogde oplossing wordt gewogen: is deze doelmatig? En efficiënt? Wat zeggen de regels?. Twee ogenschijnlijk gelijke gevallen kunnen zo verschillende uitkomsten hebben.
 

En dat is ingewikkeld. We hebben geen uitvoeringshandboek meer. De methodiek is de gemeenschappelijke deler. Hoe dit in de praktijk uitpakt is een kwestie van ervaren. Belangrijk is daarom dat we leren. De nieuwe uitvoeringspraktijk is een constant leerproces. We houden onze ervaringen tegen het licht, kijken wat goed ging en waar we twijfels over hebben. Dit bespreken we. We zijn constant in dialoog, met inwoners, met andere collega’s, met bestuurders, met andere instanties om ons handelen te toetsen en waar nodig bij te sturen.

Ook de trapliftcasus hebben we kritisch bekeken. De toon van de brief was niet goed. De casus is aanleiding om onze correspondentie met inwoners te verbeteren. Daarnaast stellen we ons de vraag of we in deze casus niet te veel gewicht hebben toegekend aan de regels en hiermee wellicht te weinig oog hebben gehad voor de andere afwegingscriteria. We kijken kritisch naar ons eigen handelen.

Deze werkwijze vraagt om een veilige omgeving. Een omgeving waar openheid heerst en waar fouten mogen worden gemaakt. (Waarmee we overigens niet zeggen dat alle fouten toelaatbaar zijn.) Dit is waar gemeente Alphen aan den Rijn voor staat. Onze gemeente is een dynamische omgeving waar we onze uitvoering vormgeven aan de hand van praktijkervaringen. We staan achter de professionaliteit van onze medewerkers en geven hen de ruimte al lerende samen de praktijk vorm te geven. En zo werken we aan een optimale dienstverlening voor onze inwoners.
 

En zo werken we aan een optimale dienstverlening voor onze inwoners.


Han de Jager, wethouder gemeente Alphen aan den Rijn 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door JHAGM Sneuf van Toetellaere (BDU) op
Raar dat een gemeente als Alphen eerst moet trainen voordat dienstverlening komt. Op Urk werd een meisje opgenomen met een perspectief van blijvende invaliditeit na de noodzakelijke medische ingreep. De woningaanpassing was binnen drie weken gereed, daags voor haar thuiskomst. Kwestie van ambtelijke staf, bestuurlijke paraplu en medewerking prioriterende aannemer. Maar da's ouderwets.....