of 59221 LinkedIn

De verkeerde oproep van wethouders

Marjo Gruisen 1 reactie

Zo’n 267 wethouders (stand 20 april) hebben het manifest ‘investeren in werk voor kwetsbare groepen’ ondertekend. Dat betreft driekwart van de gemeenten. En die komen allemaal tot dezelfde conclusie: te weinig geld om kwetsbare groepen aan werk te helpen.

Er moet jaarlijks 400 miljoen bij (gebaseerd op cijfers van 2022). De reden van de geldnood is: “De in het verleden opgebouwde expertise en ondersteuningsstructuur voor mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt staat financieel onder te grote druk.” En nu moet ik toch wel lachen, of eigenlijk huilen. Want wat is er in de afgelopen jaren gebeurd met de infrastructuur van de sociale werkvoorziening: de helft is of wordt ontmanteld door diezelfde gemeenten. Veelal op basis van berekeningen van een paar adviesbureaus: lagere rijkssubsidie afgezet tegen hogere SW-loonkosten leidt tot verlies. Dus ontmanteling van de Sociale Werkvoorziening als oplossing. Vergeten wordt dat het arbeidscontract van de meeste SW-medewerkers gewoon doorloopt. En dat er afvloeiingsregelingen voor management nodig zijn, huurcontracten doorlopen, etc. Maar goed, dat zijn eenmalige kosten, die kan de wethouder er bij de gemeenteraad wel door heen krijgen. Probleem opgelost, althans zo leek het…

 

Langzamerhand komen gemeenten op hun schreden terug. Men ziet dat de cijfers van sociale inclusie te rooskleurig zijn, dat detachering vaak tegen een te laag tarief plaatsvindt, dat de loonkosten van SW-medewerkers er nog steeds zijn en dat de meeste Wajongers nog steeds niet aan de bak komen. Beschut werken komt helemaal niet van de grond. Doe maar 3000 euro per werkplek erbij, geeft het manifest aan en dan is het weer opgelost.

 

Dit is echt naïef: met extra geld los je de situatie niet op. Deze is schrijnender dan de wethouders doen voorkomen. De arbeidsparticipatie van de zogenaamde kwetsbare groepen is in de laatste jaren juist afgenomen, blijkt uit UWV-gegevens. Aan de onderkant vallen nog steeds banen weg of verdwijnen naar goedkoper buitenland.

 

De sociale werkvoorziening vond men te duur. Nooit is er een goede analyse gemaakt van de oorzaken hiervan. Denk maar aan de SW-cao die niet aansluit bij de markt, gebrek aan concurrentie binnen de regio, de verplichte indienstneming ook bij te weinig (geschikt) werk, en de administratieve rompslomp. Als deze systeemfouten uit de Wsw zouden worden gehaald, zou het prijskaartje er al heel anders uit zien!

 

We zullen bereid moeten zijn een soort parallelle bedrijvigheid te creëren naast (maar niet onafhankelijk van) de bestaande economie. Bedrijvigheid bestaande uit allerlei dienstverlening en eenvoudige maakindustrie. Met behulp van een deel van de miljarden euro’s die nu aan uitkeringen en projectsubsidies worden besteed en gebruikmaking van de resten van de sociale werkvoorziening zou zo’n infrastructuur kunnen worden opgebouwd. Geen re-integratie-instituten maar werkbedrijven. Daarmee geven we mensen kans op werk, houden we kwetsbare mensen actief, en wellicht ook gelukkig. En dat levert weer een heleboel onbetaalbare maatschappelijke meerwaarde op.

 

Marjo Gruisen, onderzoeker/adviseur Het Geluksbureau

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Heuvelmans op
Waarom verkeerd ? De Participatiewet is de gemeenten door VVD/PvdA-kabinet door de strot gedrukt. met gigabezuining van tussen 1,8 en 2,2 miljard euro.

Belangenorganisatie Cedris stond daar helemaal achter. O wacht, mevrouw Gruisen was toen directeur van die club...