of 58940 LinkedIn

Steeds meer zen

Ben nu 1,5 jaar niet meer in loondienst. Doe af en toe een klus. Heb veel tijd voor mijn vrolijk Alzheimerische moeder (90). Ik leer veel over mantelzorg en ben onderhand ervaringsdeskundige in de ouderenzorg, ha! De gemeente heeft de genialiteit gehad om een zogeheten ‘Ecolint’ aan te leggen pal naast het tehuis van mijn moeder.

Het ligt zo dichtbij dat ze het net redt om met rollator het bankje te bereiken waar we dan heerlijk genieten te midden van de wilde bloemen die zij kent. Boterbloemen, fluitekruid, kaardebol, rietsigaren, paardebloemen, dove- en brandnetelbloempjes, lisse, wilde bramen en nog veel meer. Er is een vast groepje aalscholvers, waterhoentjes, eenden, ooievaars. Paradijs.

Het ligt vlakbij Schiphol, dus wel veel vliegtuigen die lawaaiig overvliegen. Ze herkent KLM-vliegtuigen. Vroeger heeft mijn vader 10 jaar bij de KLM gewerkt. Ze heeft een klein pensioentje. Als er weer een KLM-er overvliegt zegt ze ‘ik mag niet klagen, want daar vliegt mijn pensioen.’ Ze groet iedereen die langskomt en al die mensen groeten vriendelijk terug. Ook pubers.

Ik neem altijd aardbeien, bessen, frambozen voor haar mee. Dan is altijd haar vraag waar ik die geplukt heb. In haar tijd kon je rood fruit niet zomaar kopen in de supermarkt en mijn vader had altijd een moestuin met bessen- en frambozenstruiken. Ik zeg dat ik ze in Duitsland heb geplukt, waar we een huisje hebben. Dat weet ze nog net. Als ik zou zeggen, gekocht in de supermarkt, zou dat haar onrustig maken. En ik heb uit het prachtige boekje van Tosca Niterink (De Vergeetclub) geleerd dat je je kindse ouder niet moet tegenspreken of corrigeren want ze worden er ongelukkig van.

Doe nu trouwens een mooie klus: ik schrijf inhoud (in jargon: content) voor de nieuw te bouwen website van de Waarderingskamer. Ik had geen idee waar ik aan begon. Ja, ik kan schrijven en ja ik heb enig verstand van de Wet waardering onroerende zaken. Maar schrijven voor het web is een totaal andere tak van schrijfsport. Heel leuk, moeilijk, analytisch beta-achtig gepuzzel en vergt giga teamwork. Ik leer veel, het is echt een vak! 


Verder heb ik in deze periode een forse gedragsstoornis ontwikkeld. Ik kan bijna niet meer gewoon langs plastic zwerfafval lopen of fietsen of ik móét het oprapen en in de plastic container mikken die de gemeente overal heeft neergezet. Er ligt wel moedeloosmakend veel plastic, óveral, zooooo lelijk.

Bij mijn moeder word ik steeds meer zen, zij is het al. Alzheimer kan ook positief werken. 

Mechtild Rietveld
Meer columns van Mechtild Rietveld leest u hier.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Desirée Thissen (Gemeenteraadslid, verhuurmakelaar) op
Leuk artikel Mechtild! Een andere manier van omgaan met... Je kiest om er "zen"van te geraken! Ik ga Niterink's boek ook maar eens lezen
Door Bram Kuyper (ICT) op
Leuk om te lezen !! Zelf ben ik ook gecharmeerd van de Boedhistische filosofie en ik heb ook (een beetje) last van het opruimen van zwerf-plastic. Ik heb wel het idee, dat je van "geluk" mag spreken, dat jouw moeder een plezierige vorm van Alzheimer heeft. Ik hoor en lees ook wel eens andere (minder leuke) verhalen.
De kwalijke gevolgen van et overhevelen van thuiszorg naar de gemeentelijke overheid is een onderwerp, die ik hier maar niet ter sprake wil brengen.
Gods geklaagd, dat ambtenaren zich met thuiszorg (moeten) gaan bemoeien. Het eerste waar ambenaren zich vooral mee bezig houden zijn de bureaucratische regeltjes. Dan komt er een hele tijd niets en met een beetje geluk komt dan de klant/patient aan de beurt !!
Door Koen van Veen (Gemeentesecretaris) op
Mooie relativering....anders kijken maakt anders kunnen omgaan met wat er is, inspirerend, heb 'm gedeeld....dank voor mooi moment zo aan het eind van het jaar.
Door Ton op
Mooi verhaal, waarin voor mij de kernwoorden zijn "naast het tehuis van mijn moeder". De wetgever heeft immers met de Wet langdurige zorg besloten dat een "tehuis" er niet meer inzit voor ouderen die hulpbehoevend zijn en minder dan 24 uur zorg nodig hebben, zoals mijn moeder van 90. Zij woont nog zelfstandig en wilde twee jaar geleden wel verhuizen naar een verzorgingshuis, waar voor haar zou worden gekookt, de kamer schoon gehouden en ze nieuwe mensen kon ontmoeten. Ondanks leeg staande kamers kon dat niet omdat ze geen 24 uur zorg nodig heeft en ze zich volgens de gemeente maar moet redden met mantelzorg en anderhalf uur huishoudelijke hulp per maand, door steeds wisselende hulpen omdat de PGB daarvoor is afgeschaft. Ze maakt zich - met leeftijdsgenoten van haar - zorgen hoe het verder moet als ze "slechter" wordt.
Maar dit asociale rekenmeesterskabinet heeft daar geen boodschap aan. Voor hen tellen alleen de behaalde bezuinigingen, waarbij ze met een brede lach - zoals de MP - kunnen roepen dat zij er niet op aanspreekbaar zijn omdat ze de langdurige zorg bij de gemeenten over de schutting hebben gegooid.
Heel mooi dat sommige 90-jarigen nog op tijd een plekje in een tehuis konden krijgen. Gekmakend dat dit Kabinet vindt dat zorg in een beschermde omgeving alleen nog maar bereikbaar moet zijn voor de rijken in deze samenleving, die een particulier verzorgingshuis van € 3000 of mer per maand kunnen betalen. Extra zuur voor de vele oudere PvdA stemmers die toch een sociaal beleid hadden verwacht in plaats van deze afbraak.
Maar jouw artikel blijft een mooi artikel...
Door mechtild rietveld (columnist) op
Ja, Jannie, ik heb het inderdaad heel luxe! Ik ben daar maar al te blij mee. Mijn zus woont in zuid Frankrijk, mijn broer is overleden aan ALS, dus in zekere zin ben ik ook enigst kind. Ben zoooo blij dat mijn moeder op tijd (toen ze nog goed was) naar een fijn zorgcentrum kon komen bij mij in de buurt (ze woonde in Oost Brabant en nu bij mij in Amsterdam. Ze is Zaanse, dus vreemd is het hier niet voor haar.) Zelf heb ik geen kinderen, dus ook ik zie de toekomst best wel met zorgen tegemoet. Ben nu bezig met een groep professionals in de zorg (waaronder ouderenzorg) om zorgorganisatie Family Support vorm te geven onder de cooperatie Poly Partners die ondersteuning kan bieden aan alle leeftijden, gezinnen, ouderen. Zonder kokers, leeftijd-knippen, gewoon wat nodig is. Is best ingewikkeld, want de systemen en financiering zitten nog steeds erg verkokerd en versnipperd in elkaar. Maar het zal lukken, de noodzakelijke doorbraak, want de klant (de burger, zoals ze in gemeenteland zeggen) wil dit.
Door Jannie op
Klinkt allemaal heerlijk, relaxed en uitdagend en ik benijd de schrijftster om de inrichting van haar leven. Zelf zie ik de toekomst met enige angst tegemoet. Mijn moeder (65) heeft onlangs haar twee ouders begraven. Beiden hadden Alzheimer. Met vier in de buurt wonende kinderen/mantelzorgers hebben deze mensen nog lang thuis kunnen wonen. Mijn moeder heeft wel moeten kiezen voor een vervroegd pensioen, omdat mantelzorg en werk niet meer te combineren waren. Zelf ben ik enigst kind, werk ik bijna fulltime en heb ik niet de financiële mogelijkheid te stoppen of te minderen als mijn moeder zorg nodig heeft. Hoe moet dat tegen die tijd als ze nergens meer terecht kan en alles op mijn schouders rust? Misschien wordt mijn angst gevoed door onwetendheid, maar ik voorzie voor mij niet zo'n relaxed leven als ik eenmaal wordt geacht mantelzorger te zijn. Ik heb mijn moeder beloofd dat ik er voor haar zal zijn, maar heb geen idee hoe ik dat zou moeten doen zonder er zelf aan onder door te gaan. Helaas is dit de maatschappelijke ontwikkeling. Komt tijd, komt raad. Ik ben blij dat de schrijfster e.e.a. wel goed heeft kunnen regelen.
Door Hilda op
Goed geschreven, met plezier gelezen. Mooi, die balans tussen zorg voor moeder, nieuwe klussen en eigen rust- en zingeving!
Door Gé (levensfilosoof) op
Wat een leuk artikel.....zo herkenbaar en ja, genieten hè, van elke minuut. Slapen is bijna jammer. Beetje doezelen, maakt ook geest vrij en dus open voor onverwachte dingen.....is dit de herfst van t leven, of juist prime time.
Vul maar in, doet er ook niet toe.
Door Jaap op
Even gaf mijn visuele waarnemingssysteem een andere titel van deze column door: Steeds meer zien. Een mens leest vaak wat hem/haar vertrouwd is. Nadat ik het stukje had gelezen, blikte ik kort terug. Er stond niet 'zien', maar 'zen'. En de inhoud dan? Die had ook onder de eerst door mij verkeerd waargenomen titel kunnen passen. Wie de tijd neemt, ziet meer. Daar hoort loslaten bij (of dat nu vergten genoemd wordt of niet). Hier komt wel veel terug.