of 59054 LinkedIn

Oproep doorbraak thuiszitters

Onlangs liep ik tijdens de “Voor de jeugd dag” op het Westergasterrein in Amsterdam staatssecretaris van onderwijs Sander Dekker tegen het lijf. Het was goed om de staatssecretaris te zien op dit door VNG en VWS in het kader van de voorbereiding op de transitie jeugdzorg georganiseerde evenement. Er liggen immers vele dwarsverbanden tussen de transitie jeugdzorg en die andere grote hervorming, de invoering van het passend onderwijs. Ik schreef er eerder al eens een column over.

Na de hartelijke begroeting, als oud gemeentesecretaris van Amsterdam had ik Sander Dekker leren kennen als een bevlogen en inspirerende wethouder in Den Haag, trok ik de stoute schoenen aan en vroeg hem aandacht voor de al jaren bestaande thuiszittersproblematiek. Ook daar schreef ik eerder als eens een column over naar aanleiding van het prima rapport dat de kinderombudsman over deze problematiek schreef. In dat rapport pleitte de kinderombudsman, naar mijn mening zeer terecht, voor maatwerk voor een relatief kleine groep kinderen die, vanwege bijzondere problematiek zoals bijvoorbeeld chronische ziekte, autisme, angststoornissen en dyslectische hoogbegaafdheid, niet meer aan onderwijs toekwamen.

 

Maatwerk op het gebied van de AWBZ door onderwijs niet langer zien als voorliggende voorziening, waardoor ouders gedwongen worden om ontheffing voor de leerplicht aan te vragen om in aanmerking te komen voor extra begeleiding. Maatwerk op het gebied van de toepassing van de definitie van leerplicht als vijf dagen per week full time op school aanwezig zijn. Als gevolg hiervan krijgen ouders met kinderen die gewoon niet full time op school kunnen functioneren en leren ten onrechte te maken met leerplichtambtenaren die processen verbaal opmaken en boetes uitdelen en bij langdurig verzuim zelfs met een zorgmelding bij het AMK of Bureau Jeugdzorg. De kinderombudsman pleitte in dit verband voor maatwerkconstructies waarbij kinderen ingeschreven worden bij een school en (gedeeltelijk) (thuis)onderwijs op maat kunnen volgen, mede gefinancierd vanuit de gelden die de school voor de leerling ontvangt. Dit zonder dat de school afgerekend wordt op het “schoolverzuim” van het kind in kwestie.

 

Ik gaf de staatssecretaris aan dat ik zijn reactie en die van de Inspectie Onderwijs destijds op het rapport van de kinderombudsman nogal formalistisch vond en dat zijn stelling dat de invoering van passend onderwijs aan alle problemen een einde zou maken niet realistisch was. Terecht merkte Sander Dekker op dat het AWBZ knelpunt vanaf 1-1-2015 niet meer bestaat. In het kader van de transitie jeugdzorg kunnen gemeenten in hun verordening de Kafkaëske regel van onderwijs als voorliggende voorziening gewoon schrappen.

Ik voegde daar wel aan toe dat het dan het CIZ en de Bureaus Jeugdzorg zou sieren om de resterende weken van dit jaar deze absurde uitvoeringsregel (die ook in strijd is met het Kinderrechtenverdrag) buiten toepassing te laten. Een werkwijze die overigens in sommige gevallen (bijvoorbeeld door mijn eigen BJZ) ook nu al wordt gehanteerd. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt biedt de huidige wet- en regelgeving namelijk wel degelijk de mogelijkheid tot het bieden van maatwerk op dit gebied. Er wordt alleen veel te weinig gebruik van gemaakt, vanwege de in de praktijk veel stringentere interpretatie van de regels.

 

Voor het overige was de staatssecretaris de mening toegedaan dat de invoering van het passend onderwijs veel problemen zou oplossen en dat de wetgeving altijd de mogelijkheid tot het bieden van maatwerk mogelijk maakt. Ik bracht daartegen in dat de praktijk nog steeds een ander beeld laat zien en dat dus in het beste geval in de uitvoering onvoldoende gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden die de wet volgens de staatsecretaris nu al biedt, zoals ook het geval bij het beschouwen van onderwijs als voorliggende voorziening in het kader van de AWBZ. Waarbij we het eens waren dat ontheffing van de leerplicht niet de oplossing is. Daarmee worden immers toch al kwetsbare kinderen hun recht op onderwijs ontzegd. Tegen deze achtergrond daagde de staatssecretaris mij uit om hem met concrete casuïstiek te bestoken om mijn punt te onderbouwen.

 

In de wetenschap dat Tweede Kamerlid Loes Ypma met een vergelijkbare actie bezig is, wil ik die handschoen graag opnemen. Ik roep hierbij dus iedereen op om met concrete voorbeelden te komen van onopgeloste thuiszitter casussen en daarbij passende oplossingen op maat. Je kunt ze mailen naar erik.gerritsen@jbra.nl en ik zal zorgen dat ze onder de aandacht van de staatssecretaris worden gebracht en net zo lang vasthouden totdat er een oplossing voor gevonden is. We merken dan vanzelf of het probleem in de regelgeving zit of in de uitvoeringspraktijk. In dat verband is het rapport “Een school voor ieder kind” van de Werkgroep Maatwerk van Ouderkracht voor het kind, dat januari 2014 verscheen zeer de moeite van het lezen waard. Daarin wordt onder meer betoogd dat schoolbesturen veel meer ruimte hebben om op maat met de leerplichtwet om te gaan dan ze in de praktijk nemen. Dus wie weet heeft Sander Dekker gelijk met zijn stelling dat het probleem niet in de wet- en regelgeving zit. Wie weet zit het probleem wel meer bij schoolbesturen die te weinig moeite doen om maatwerkoplossingen te realiseren voor “ingewikkelde” kinderen.

 

Dat de staatssecretaris ook niet helemaal zeker is van zijn zaak bleek uit zijn brief van 27 oktober 2014 aan de Tweede Kamer waarin hij een inventarisatie toezegt met betrekking tot de mogelijkheden tot “onderwijs op een andere locatie dan de school”. Het goede nieuws is dat Sander Dekker daar dus voor open staat. Concrete knelpuntcasussen met oplossingen op maat kunnen helpen om de staatssecretaris en mogelijk ook de schoolbesturen een extra zetje in de goede richting te geven. Dus mail ze me!

Erik Gerritsen 

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Inge Rozendaal (ouder kind met ASS) op
Beste Erik, mijn reactie is wat laat, ik weet niet of je nog met deze materie bezig bent. Ik stuitte per toeval op dit artikel. De Wet PO en de Transitie Jeugdzorg zijn al enkele maanden een feit, maar in onze regio bestaat nog steeds geen oplossing voor onze zoon met autisme. Hij kan alleen functioneren is een zeer kleine groep met daarnaast 1 op 1 begeleiding. Een pgb is niet mogelijk, want onze gemeente houdt nog keihard vast aan de voorliggendheid van onderwijs. Ik ben dan ook zeer geïnteresseerd in meer informatie over de uitspraak van Sander Dekker dat het AWBZ knelpunt vanaf 1-1-2015 niet meer zou bestaan. Onze zoon gaat nu naar een particuliere school die geheel voldoet aan alle eisen van de inspectie. Daar kunnen ze wel de zorg bieden die hij nodig heeft, dit is echter niet langdurig betaalbaar. Wanneer de voorliggendheid geschrapt zou worden door onze gemeente kan hij daar blijven met een pgb. Die voorliggendheid staat echter doodleuk weer in de Verordening Jeugdhulp van onze gemeente. De gemeente wil de aanvraag voor zorg op school niet eens in behandeling nemen, want dat hebben ze uitbesteedt aan het Samenwerkingsverband PO. Terwijl een deel van de zorg die we vragen (bovengebruikelijke begeleiding individueel) toch echt niet onder de verantwoordelijkheid van het Samenwerkingsverband valt. De leerplichtambtenaar wil niet mee werken aan een ontheffing (die in ons geval juist niet tot uitval leidt, omdat onze zoon daarmee juist onderwijs kan blijven volgen), want vlgs de wet Passend Onderwijs is er voor iedereen nu een plek. Zij verwijst ook naar het Samenwerkingsverband PO. Het Samenwerkingsverband biedt doodleuk een plek die niet passend is, omdat ze niet beter kunnen bieden. De gemeente, die eindverantwoordelijk is, is helemaal niet thuis in de materie. Ze hebben werkelijk geen idee waar ze mee bezig zijn. De Transitie is hier beslist niet op orde. Heb je meer informatie over de uitspraak van Sander Dekker en mogelijkheden die de wet en regelgeving zou bieden om toch tot maatwerk te komen zoals je noemt in je artikel?
Door Mariska Soek (moeder van een thuiszitter) op
Sander Dekker vroeg om namen en rugnummers. Ik heb een naam en rugnummer voor hem. En wie ik ook aanspreek op verantwoordelijkheden. Niemand doet iets. De mail richting wethouder waarin ik aangeeft niet gebruik te hebben kunnen maken van het burgelijk recht leerplichtwet 11g. Een school die zich dient aan te passen en daarom niet aan te spreken is volgens de rechten van de mens, stuurt gewoon onderwijs te worden. Niemand die ingrijpt. Belang van het kind wordt niet nagestreefd zoals in het IVRK staat. En niemand doet iets. Mijn zoon gaat inmiddels naar een particuliere school waar hij het goed doet. Alleen de volledige rekening ligt daar bij mij. Een alleenstaande moeder. Ik heb ze gewezen op de brief van de staatssecretaris. Ik heb ze gewezen op de motie van Ypma. Ze is, gemeente, samenwerkingsverband. Niemand pakt verantwoordelijkheid. Ik heb aangetoond dat de geboden oplossing niet passend is en niet voldoet aan het belang van het kind. Niemand reageert. Dus hier is een naam en een rugnummer. De mail die de gemeente heeft gehad en weer bij de leerplicht op het bureau heeft gelegd heb je inmiddels ontvangen. Mevrouw Ypma en mevrouw de la Parra zijn vanaf het begin op de hoogte. De belemmering voor financiering zat in het geen toestemming krijgen van het OCW volgens SWV. School werd zelfs als voorliggende voorziening aangedragen om geen andere zorg meer te hoeven leveren door BJZO. En zowel BJZO als onderwijsconsulenten al leerplichtambtenaren zijn ingeschakeld om preventief te handelen. Ieder op zich heeft hierin juist bijgedragen de zaak te escaleren. Toppunt was de coordinator van het samenwerkingsverband die met het hand op zijn hart aangaf zich voor mijn zoon in te zetten. Omdat hij zelf een dochter had verloren zat hij er echt met een hart. Om daarna achter OCW te schuilen en minimaal te reageren. Ook zijn zorgplicht te verzaken. Het is schrijnend!
Door Bea op
Ontheffing van de leerplicht betekent niet dat het kind geen onderwijs dient te ontvangen. Daar moeten ouders zelf in voorzien. Ik vind het fijn als er een oplossing komt voor kinderen die onvrijwillig thuiszitten, maar ik vind de cultivering van schoolgang als doel, de plank volledig misslaan. Het doel is een zo'n volledig mogelijke ontwikkeling van de talenten van een kind. Sommige kinderen gedijen vanuit een huiselijke situatie beter dan op een school. Laten we dat niet vergeten.
Ieder kind heeft recht op onderwijs, vaak kunnen ouders hier goed in voorzien. Het is onzin om zorgplicht voor kinderen af te schuiven naar de staat. Als ouder voel ik mij in eerste instantie verantwoordelijk voor het welzijn van mijn kinderen. Dus ook voor het onderwijs, als de schoolstandaard die nu heerst afdoet aan hun welzijn en ontwikkeling. De overheid kan als vangnet dienen, voor als ouders ziek worden, echt niet meer rond kunnen komen of hun kinderen niet goed behandelen. Voor al deze zaken is al wet en regelgeving. Thuisonderwijs zou een officiële onderwijsvorm vorm moeten zijn, het heeft zichzelf voldoende bewezen, het is veel ouder dan schoolonderwijs en de onderzoeken die wereldwijd naar thuisonderwijs zijn gedaan vallen positief uit zowel op cognitief als sociaal gebied. Het zou fijn zijn als de vorm uit de hokjes van ziekte en geloof wordt gehaald.
Bij de 5a-ers zijn mensen die heel blij zijn nu ze in rust, zonder bemoeienis van school en overheidsinstanties, hun kinderen zelf kunnen onderwijzen. Kinderen knappen thuis op en zijn, na een bijkom periode en andere onderwijssituatie zeer 'leerbaar'. Ook zonder schoolgang is een rijk sociaal leven mogelijk er zijn tal van daginvullingen te bedenken, waarin zeer diverse sociale leermomenten aan bod komen. Kinderen die niet hoeven vechten om zich staande te houden op een plek waar ze zich niet goed voelen hebben veel tijd voor vrienden, clubjes en (vrijwilligers)werk en vooral leren en verdieping. De overheid dient m.i. als vangnet voor als dit niet werkt, niet als instantie die verplichte dagelijkse schoolgang voor ieder kind voorop stelt.
Ouders meer zeggenschap geven over het onderwijs van hun kind zou fijn zijn, ook als dit geen schoolgang betekent.
Ik ken overigens veel kinderen, met 5a en b vrijstellingen van de leerplicht en die kosten de overheid niets. Nu niet en straks waarschijnlijk ook niets. Dat moet me even van het hart, thuiszitten is voor veel 'thuiszitters' beter dan school. Er zijn ouders die vrijwillig hun levensstijl aanpassen, ambities (tijdelijk) ombuigen en hun kinderen probleemloos en succesvol van onderwijs voorzien, dankzij een positieve instelling, lef en een hoop concessies op financieel gebied. Zowel kinderen als ouders zijn tevreden. Alleen de constante dreiging van afschaffing van thuisonderwijs door de overheid en de weigering deze succesvolle manier van onderwijs te erkennen als werkelijke onderwijsvorm wordt als bedreigend en onwenselijk ervaren. Je zal je leven maar op je kop zetten, jarenlang verdiepen in onderwijs, kindontwikkeling, onderwijsvisies-voorzieningen-vormen enz en een gelukkig kind hebben (eindelijk, na jaren van afzien voor sommige kinderen) en dan te horen krijgen dat je weer opnieuw kan beginnen omdat de overheid schoolgang als doel ziet en niet het welzijn van het kind.
Zelf voorzie ik mijn kinderen van onderwijs, participatiesamenleving, een leven lang leren en het recht op onderwijs zijn dus aan de orde van de dag in mijn leven. Mijn kinderen kosten de samenleving niets, zelfs geen schoolgeld. Ze zijn zonder de schoolse aandoeningen als ADHD, hoogbegaafdheid en dyslexie en vol vertrouwen in hun eigen kunnen. Ze zijn op hun eigen niveau, hun eigen leerweg en ontzettend geïnteresseerd in de wereld en mensen om hun heen. Ze leren iedere dag, in musea, uit boeken, van de computer, van de winkeliers in de stad en worden in onze omgeving gewaardeerd om hun vrolijkheid, taalgebruik, humor verhalen en muziek. Ze maken vol onderdeel uit van de samenleving, voller dan kinderen die iedere dag naar school gaan, zou ik durven beweren. Ze voelen zich niet buitengesloten, maar betrokken. Betrokken bij elkaar, het gezin, de familie, hun vrienden, onze vrienden, de stichting waar we een speeltuin beheren, de kinderen die ook in die speeltuin spelen. Ze voelen zich betrokken bij Nederland, Willem van Oranje (die tot z'n 11de les kreeg van z'n moeder en dapper was) en het kinderboekenmuseum, de tram, de trein, het nieuw aangebouwde station, de waterspeeltuin, het bos en het strand.
Laten we ons als samenleving richten op het recht te leren en laten we wat ruimte geven om met de vorm en invulling te variëren. Geef ouders recht en ruimte als het gaat om het welzijn van kinderen. De scholen voorzien slecht in het geven van maatwerk en voeren hun zorgplicht matig uit, een gezin kan daar veel flexibeler en creatiever in zijn. Kleinschalige schoolinitiatieven van ouders zouden ook een kans moeten krijgen, zodat je er als ouders voor kan kiezen om gezamenlijk zorg te dragen voor het onderwijs van een kleinere specifieke groep leerlingen. Een samenleving en cultuur kan alleen vooruit bewegen als het ook van onderaf ruimte krijgt te bewegen.
Door Petra de Groot-Langelaan (vrijwilliger ouderkracht voor t kind en oudervereniging Balans) op
Ik ken een voorbeeld in Anna Paulowna van 3 jongens met ASS die Thuis zitten doordat de klas voor kinderen met ASS en HAVO/VWO/ nivo is opgedoekt. Deze kinderen zitten thuis en de ouders worden op alle manieren tegengewerkt in het realiseren van maatwerk in onderwijs thuis voor hun kinderen die niet passen in het bestaande aanbod aan onderwijs. Het is schrijnend, de ouders maken kosten, dreigen gekort te worden op het pgb bij herindicatie omdat kinderen niet op school zitten en ouders maken kosten om hun kinderen toch onderwijs te bieden. 1 van de ouders heeft door de situatie een zware burn-out. het is nodig dat hier NU wat gedaan wordt!!! ik geef het emailadres door aan de ouders en via mij kunt u ook informatie krijgen.

Het is te gek dat ouders en kinderen worden vermalen in de raderen van het passend onderwijs, niet welwillend samenwerkingsverband, BJZ/zorgkantoor!!!!
Door Belinda de Hosson (Hoofd Leerplicht Nijmegen.) op
Suzanne, ik had het niet beter kunnen verwoorden. Het systeem en systeemdenken moet op z'n kop. De essentie moet voorop!
Door Suzanne Boomsma (Bestuurslid Ouderkracht voor 't Kind) op
Dank voor dit heldere artikel over een groot maatschappelijk probleem en voor het noemen van het maatwerkproject van Ouderkracht voor 't Kind.
Ik zou graag nog een andere invalshoek mee willen nemen naar diegene die Katinka heeft genoemd.
Systeemfoutem komen helder aan het licht als je ouder bent van een thuiszitter en door gaat krijgen waar het allemaal stokt. Thuiszitters zijn het topje van de ijsberg.
kernpunt is wie is verantwoordelijk voor die thuiszitters die onrvijwillig thuiszitten vanwege schoolweigering of omdat er geen passend onderwijsaanbod is.
Uitvoeringspraktijk: Heel vaak zitten die kinderen in die situatie omdat er geen passende begelelding is. Is een expertise probleem!:Het (reguliere) onderwijs moet het nog opbouwen en het speciaal onderwijs denkt teveel vanuit het medisch model en te weinig vanuit ontwikkeling/talenten van kinderen. Ook de GGZ en orthopedagogiek denkt vanuit medisch model en maakt de begelelding vaak te zwaar. Wat we nodig hebben op scholen (en die voorbeelden zijn er echt) is inclusieve mentaliteit en continue steun op scholen, nuchtere betrokken begeleiders die om kunnen gaan met stressreacties en lastig gedrag van kinderen, welkome sfeer en net iets meer doen dan de standaard, houdt heel veel kinderen binnenboord. Maar veel scholen doen dat zelfs niet en dan escaleert het en dan moet er specialistische zorg aan te pas komen voor dat ene kind en die wordt gestigmatiseerd of uitgestoten (ontheffing leerplicht 5a : niet meer leerbaar!). De samenwerking tussen onderwijs en zorg is op alle fronten lastig (tot niveau van ministerie) en moet straks in gemeenten beter worden. Maar dat zal niet werken zolang professionals in het onderwijs en zorg elkaars expertise niet uitwisselen en tot innovatieve oplossingen komen die er nu nog niet zijn. Buurtteam lost dat niet op (onvoldoende expertise). Het gaat om een paradigmashift van medisch naar inclusief / sociaal model maar wel met diagnostisch vermogen en met duidelijke regisseurs. Onze systemen zijn zo ingewikkeld geworden.
Uitvoeringspraktijk 2 :
Er is uitgerekend hoeveel het kost als een kind thuiszit. Dan moet je niet alleen denken aan GGZ en alternatieve dagbesteding voor het kind maar ook ouders die minder / niet kunnen werken geen bijdrage leveren aan de pensioenen en belastingen, en als een kind geen diploma's heeft, heeft die ook uitkeringen nodig. Dan praat je gauw over minstens 1á 2 ton per jaar en dat kan levenslang worden als een kind geen opleiding heeft genoten. Dat moeten gemeenten straks allemaal gaan betalen: dus wat het onderwijs met een paar duizend euro begeleiding voor een kind niet voor elkaar krijgt kost de samenleving minimaal een ton per jaar. Dan is daar nog niet de immateriële schade meegerekend voor een gezin. Het onderwijs kiepert heel gemakkelijk kinderen uit hun systeem maar heeft nu geen last van de kosten daarvan. Is dat geen pervers systeem? Ik hoop dat gemeenten straks in opstand komen (geen nieuw schoolgebouw) of OCW: 10% van je budget eraf en doorgeven aan gemeenten.
Derde: falend toezicht en falende regie. Als je een complex kind hebt en handelingsverlegen scholen (en zorg) dan is de enige die de urgentie voelt zijn de ouders. (Leerplicht hobbelt er achteraan). Maar je kan nergens druk uitoefenen als ouder om falende uitvoering aan de kaak te stellen en een snelle oplossing voor je kind af te dwingen. Die zorgplicht is nu een wassen neus. Klachtenregeling werkt achteraf, inspectie doet geen individuele gevallen, een samenwerkingsverband kan een school niet dwingen iets te doen alleen attenderen (impulsoverleg OCW), Onderwijsconsulent of Gedragswerk (beiden van OCW) kunnen adviseren, de Geschillencommissie ook, maar niets is bindend. Als een school (leider) niet wil, gebeurt het niet. Kijk maar naar de recente casus van een dyslectische beta jongen die twee talen wil laten vallen. School kan het doen (die vrijheid is er), van inspectie mag het, maar school / schoolbestuur weigert en wil dat de wet het afdwingt , dus ouders moeten het afdwingen via een rechtszaak (college rechten van de mens)! Dat kan toch niet. Ik kreeg als advies van de inspectie: stuur een brief aan de koning of minister: andere middelen heeft u niet meer!
Ik heb ook het AMK benaderd: mijn kind wordt in zijn ontwikkeling bedreigd als hij zo lang thuis zit. School met zorgplicht verwaarloost mijn kind: doe er wat aan. AMK was verrrast met deze vraag van mij: Antwoord van AMK: u heeft gelijk maar we kunnen scholen niet aanspreken: we kunnen alleen ouders aanspreken die hun kind iets aan doen. En AMK kan ok niet als een leerkracht je kind psychisch mishandelt (zoals bij mijn kind is gebeurd) dan heb je als ouders alleen de klachtenregeling van school. Maar wat als school alles toedekt en de leerkracht in bescherming neemt?
Als in de zorg een verkeerd been wordt geopereerd moet de chirurg naar de tuchtrechter en zich verantwoorden. Jeugdzorg is dat nu ook het geval. In het onderwijs is dat er niet : en dus gaan ouders allerlei oplossingen verzinnen want het gaat om je kind tenslotte: huiswerkklassen, bijlessen, particulier onderwijs, onderwijs thuis, verhuizen... en intussen staat er soms een groot bedrag voor je kind (17.000 bij een toelaatbaarheidsverklaring) op een school waar je als ouders niet bij kunt. Erfenissen worden aangesproken, leningen afgesloten... zo hoeft het onderwijs niet te veranderen: ouders lossen veel te veel op. En ouders zeggen niets want ze zijn veel te bang voor dwang en drang (AMK wordt namelijk wel gebruikt door leerplicht om onderwijsarrangementen bij ouders af te dwingen (opvallend vaak alleenstaande, niet zo mondige ouders) ; en dat accepteert AMK wel zonder zich af te vragen of de school wel goed bezig is geweest voor dat kind)
Staatssecretaris / OCW zou moeten nadenken over veel strenger toezicht aangaande m.n. die zorgplicht van scholen.
Niet alleen dat BRIN nummer en financieel contract met scholen, maar ook vb. een keurmerk voor goed gedrag: % toelatingsbeleid, hoe snel je een probleem oplost bij een kind dat uitvalt, hoe snel je afstandonderwijs regelt bij een thuiszitter etc. Snelheid is van belang bij een kind. Niet al die eindeloze zorgoverleggen. En: Positief labelen van best practices etc. Negatieve indicatoren (aantal thuiszitters) geven alleen maar duikgedrag en gesjoemel met cijfers. Maar deze handaving (keurmerk) heeft wel gevolgen, ook financieel. Bestuurders moeten het gaan voelen.
De uitvallers uit het onderwijssysteem is een onzichtbaar maar groot maatschappelijk probleem. We hebben 17.000 thuiszitters, (groot deel is onvrijwillig) maar ook een grote groep die wacht op stages (MBO) of doormoddert deels op school, deels thuis, en er zijn vele kinderen gedemotiveerd (t elaag niveau) of getraumatiseerd op school (pesten waar niets aan wordt gedaan).
Net zoals van RAAK 5 jaar geleden aangaf 50 kinderen gaan dood door mishandeling 100.000, beschadigd. Zo'n actie zou ook nodig moeten zijn voor kinderen in het onderwijs. Het is een moreel probleem van onze samenleving: je leert namelijk een hele grote groep kinderen dat je er niet meer bijhoort en dat je eigenlijk al kansloos bent. Dat dragen die kinderen hun hele leven mee. Bewustzijnsverandering is echt nodig en reflectie. Te beginnen bij OCW en de schoolbesturen/leiders. Zo niet dan voorzie ik over een paar jaar een parlementaire enquete zoals bij volkshuisvesting. Samenwerkinsgverbanden krijgen nu miljoenen aan zorggeld: sommigen worden heel creatief en gaan er goed mee aan de slag, maar anderen worden voorzichtig, bureacratisch of potten het op. Kijk maar eens naar de site www.hoerijkismijnbestuur.nl en zie de grote vermogensverschillen tussen schoolbesturen (en daarmee ook in de beleggingsactiviteiten?). Ik moet nu als ouder van een wat kwetsbaarder kind goed kijken waar ik ga wonen in Nederland vanwege het onderwijs en de zorg die mijn kind wel / niet krijgt. Willekeur dus. Ook dat moet duidelijk naar bjuiten komen net als de VTV's die zicht geven op ongezonde gemeenten (en niet zoals nu alleen bekend bij OCW). Laat het maar een openlijke discussie worden. Wat voor onderwijssysteem willen wij in Nederland. N.a.v. het laatste WRR rapport de Lerende economie gaf van Lieshout aan dat ons onderwijssysteem in Nederland in niveau naar beneden keldert en dat we een uitstotend systeem hebben.(overigens: veel thuiszitters zijn hele slimme kinderen die op school niet aan hun trekken komen, te ingewikkelde vragen stellen voor de gemiddelde docent). Art, 23 vrijheid van onderwijs, keert zich tegen ons. Besturen hebben teveel vrijheid en macht gekregen. Ouders veel te weinig (terwijl ze wel verantwoordleijk zijn) en kunnen geen school meer oprichten. Het zit muurvast. En OCW denkt niet fundamenteel na over de betekenis van onderwijs nu (zoals Belgie heeft gedaan en hele systeem heeft omgegooid). Het was in een college, ik weet niet of de WRR dat ook bij OCW zegt.
Ik hoop dat je deze argumenten uit de dagelijkse realiteit allemaal aan de staatssecretaris vertelt (doe het ook aan VNG en aan de staatssecretaris van VWS) en aan ieder die je tegenkomt. Ik ben heel benieuwd naar de antwoorden. Suzanne Boomsma
Door Moeder op
Als moeder van een dochter met o.a. Autisme die al een jaar thuiszit van school ben ik heel blij met dit artikel. Het is op dit moment gewoon nog niet mogelijk onderwijs en zorg te combineren. Geen vrijstelling dan ook geen extra zorg, maar vrijstelling betekend dat school niet meer verantwoordelijk is voor het kind. En ondertussen zit dochter al zo lang thuis.
Iedereen verwijst naar elkaar en het kind is hier de dupe van. Ik heb u gemaild en hoop dat met de aangenomen motie van Loes Ypma er nu werkelijk een passende oplossing komt! Fijn dat er mensen zijn die naar individuele "gevallen" willen kijken! De verhalen zijn echt heel schrijnend, kinderen die graag naar school willen maar het echt niet kunnen en dus noodgewongen geïsoleerd thuis zitten. Geen contact meer met leeftijfdsgenoten, steeds verder afglijdende motivatie, somberheid, verdriet, toekomstperspectief..... achterstand.
Door Harold van Garderen op
Nou Erik, wij (en ikzelf in het bijzonder) verwachtten nu toch wel een reactie op deze aantijgingen.
Door S.Palmer (vader) op
En ik maar denken dat er nooit op individuele casussen word ingegaan
Door L. Rademaker op
Kijkend naar thuiszitters en de aantallen. In werkelijkheid is de problematiek nog groter. In sommige delen van NL krijgen kinderen ook makkelijk vrijstelling. Deze kinderen worden niet meegenomen in het aantal thuiszitters.
Daarbij is het bijzonder dat 23 jaar geleden gesproken werd over weer samen naar school, wat eigenlijk hetzelfde is als passend onderwijs. Nu na 23 jaar het nog niet overal goed geregeld is. Dit geeft aan dat er iets mist in aansturing, beleidsondersteunend en hulp voor iedere school. Een school is een operationel laag. Je vraagt van scholen dus eigenlijk ook beleidmakers, maar daar staan zij niet voor opgesteld en die ruimte, talenten, geld etc is er niet. In het onderwijsveld mist in mijn ogen de tactische laag. Er zijn veel strategische lagen ofwel besturen en scholen in de operationele tak van sport, maar een tactische laag die de strategie omzet in beleid en dit ook in de scholen implementeert is er niet. Heel vreemd als je kijkt naar hoe serieus nemen wij het NL onderwijs. Echt zonde als je kijkt naar al die leerkrachten die dag in dag uit moeten roeien met de riemen die zijn vaak niet hebben.