of 59080 LinkedIn

Niches bieden bij chronische problemen

Sinds we in gesprek zijn over de transitie van de jeugdzorg naar de gemeenten, zie  ik voortdurend de kansen.  Ik wil er hier één in het bijzonder voor het voetlicht brengen:  de mogelijkheden die nu open liggen om gezamenlijk gezinnen waar chronische problemen aan de orde  zijn, nu eindelijk eens écht goed te helpen.  

Een chronisch probleem  is iets wat niet over gaat, waar je je toe hebt te leren verhouden, maar evengoed waar een zorgzame samenleving zich toe hoort te verhouden. Een verstandelijke beperking, ADHD, autisme, een persoonlijkheidsstoornis zijn voorbeelden , maar ook armoede blijkt volgens sociologen helaas in dit rijtje thuis te horen.  Chronische problemen passen slecht bij ons idee van de maakbare samenleving, die waarin we doelen stellen, willen veranderen en er voor gáán. Het past ook slecht bij behandelen als daarmee beoogd wordt dat de daarbij behorende  klachten moeten worden verholpen.  Ik heb veel behandelaars in de jeugd-GGZ en in de jeugdzorg er hun tanden op stuk zien bijten en het is zondermeer slecht voor de ‘outcome’ statistieken. Chronische problemen worden  vaak onvoldoende onderkend en als het wel gebeurt, worden er zelden de juiste consequenties aan verbonden. Meestal blijven we praten.  Praten is wel een essentieel onderdeel van behandelen. Het belangrijkste instrumentarium van de hulpverlener sinds Sigmund Freud is het gesprek. 
 

Een voorbeeld waar ik kansen zie is bijvoorbeeld een kind met autisme.  Je kunt het vaststellen (diagnosticeren), dan kun je nog iets aan bewustwording doen (psycho-educatie) en eventueel ouders een cursus geven in het omgaan met dit speciale kind. Dat is het helaas wel wat betreft behandelen. Vanaf dat moment wordt het belangrijk dat de samenleving dit opgroeiende kind, straks volwassene, niches biedt van waaruit het zich, naar eigenvermogen, zo zelfstandig mogelijk kan ontwikkelen en kan gaan participeren in die samenleving.  Jeugdhulpverleners horen dan een stapje terug te doen, maar wel op de achtergrond aanwezig zijn om zo nodig eens even korte ondersteuning te bieden. Denk daarbij aan levensfaseovergangen en andere impactvolle gebeurtenissen, waarin de bijzondere kwetsbaarheid van deze mensen tot problemen kan leiden, een regelmatige  onderhoudsbeurt. Vervang autisme hier door verstandelijk beperking of persoonlijkheidsstoornis, en je hebt ongeveer hetzelfde verhaal.  Jeugdhulpverleners kunnen het vaststellen en kunnen nog wat aan de acceptatie daarvan doen, maar vanaf dat moment moet de samenleving het gaan overnemen. En daar zijn de gemeenten aan zet. Club- en buurthuiswerk, verenigingsleven, passend onderwijs, werkervaringsplaatsen, beschermde werkplekken, de buurtregisseur, een sociaal loket, aangepaste huisvesting, etc.  Hier liggen unieke kansen voor gemeenten om samen met jeugdhulpverleners voor en met deze groepen zorgvragers duurzame maatschappelijke arrangementen te bouwen.  Als dat gebeurt is de transitie voor mij al grotendeels geslaagd. Gaan we dat doen of blijven we praten?  

Flip Dronkers 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Etsitua acissalc op
Prima stukje van Flip Donkers, spijker op de kop !
Door Reinier op
Mensen vanaf matig Autisme zijn gebaat bij:

Meestal een prikkelarme omgeving, dus niet midden in een stad, maar een omgeving met veel groen waar weinig verkeer is. Ook niet in een winkelcentrum.

Woning moet van redelijke kwaliteit zijn. Geen 1 kamerwoning, want dan kun je nergens schuilen van het lawaai van de buren.

Een flat is meestal niet de beste oplossing vanwege de drukte.

Logeeropvang kan er voor zorgen dat iemand met Autisme (JA OOK VOLWASSENEN MET AUTISME) gewoon op zichtzelf buiten een BW kunnen wonen. Bij logeeropvang worden namelijk alle taken overgenomen in de breedste zin. Dit kan iemand met Autisme met regelmaat nodig hebben. Ik logeer soms 3x per maand en ben nog altijd goedkoper uit dan op een BW te gaan wonen. Dit doe ik dmv PGB. Alleen blijkt dit voor mij niet voldoende te zijn, dus ik moet het toch gaan hebben van een BW/ zorgboerderij.

Eigenlijk behoort de groep vanaf een matige vorm van Autisme gewoon in de WLZ en:
Alle zorg gewoon op 1 beschermde woonplek, (vrijtijd, begeleiding, enz enz) NIET bij een gemeente.

Weet je welke groep daar misschien wel geschikt voor zijn? Lichamelijk gehandicapten met normaal verstandelijk vermogen. Ga bij die groep maar is de mogelijkheid bekijken ipv altijd maar de zorg voor mensen met een psychiatrische stoornis zo veel mogelijk uit te dunnen vanwegen onbegrip en onkunde in deze maatschappij.


Door Reinier op
Echt niet te geloven. Mensen met Autisme willen begeleiden in een buurthuis. En daarna nog de termen clubhuis.
Dat zijn juist plaatsen die volstrekt Autisme onvriendelijk zijn. Duidelijk geen verstand van zaken dus.

En daarna trekt meneer de woorden Autisme even door naar verstandelijk gehandicapt. Weer een hele andere doelgroep die een complete andere benadering heeft en problemen op andere gebieden. Maar hij denkt het woordje Autisme even te kunnen vervangen door verstandelijk gehandicapt.

En dan zie ik alleen maar de termen jeugzorgers staan. aha, dus Autisme stopt na de 21ste levensjaar. Bullshit dus. Mensen met Autisme zijn gebaat bij levensloop begeleiding. Dus niet dat er een muur tussen de zorg van minderjarige jongeren naar meerderjarige jongeren en volwassenen staat. Die muren moeten er juist niet zijn.

Al die termen die er staan, buurthuizen, clubhuizen zijn typisch gemeentelijke voorzieningen. Met hele creatieve praatjes kun je inderdaad goedpraten dat mensen die niet in die in de verste verte in die voorzieningen niet thuis horen, in een sprookjes wereld van de gemeente er ineens wel thuis horen. Typisch het egocentrische denkvermogen van iemand die met een bepaald project bezig is wat dient geslaagd te worden.

Totaal geen realistische kijk op de zorg die mensen met Autisme nodig hebben. Dat is wat ik duidelijk kan opmaken uit dit artikel.
Door Reinier op
Wat een zwak stukje, weer van mensen die er geen donder verstand van hebben. Deze maatschappij is voor 80 procent niet eens in staat om ook maar 10 procent te begrijpen wat Autisme is en wat het inhoud. Laat staan dat ze dan bekwaam zijn om ook maar de begeleiding aan te bieden.

Je gaat kwetsbare mensen aan het lot van de maatschappij overlaten waarvan 40 procent denkt dat het een labeltje is wat gegeven wordt door een gebrekkige opvoeding en gooien Autisme onder een gedragsprobleem, alsof je je niet hebt leren te gedragen. Zeker meer dan 30 procent van de maatschappij wil de ggz opheffen omdat ze het maar onzin vinden.

Zeker meer dan 60 procent van de mensen denken als het fout gaat en iemand zegt dat het door zijn Autisme komt, dat ze zich verschuilen achter een label omdat de maatschappij veel te weinig over Autisme snappen. Vroeger heb ik veel van die opmerkingen gehad van mijn klasgenoten die ineens dachten dat ze een arts of deskundige waren geworden.

Zelfs professionelen mensen die niet voor Autisme hebben geleert snappen vaak maar een klein deel van wat Autisme inhoud.

Is wel weer typisch dat deze waanzinnige oplossingen alleen maar weer worden gebruikt voor ggz aandoeningen en uitzonderlijk een keer over verstandelijk gehandicapten. En daarna gaan we ineens over naar een ander probleem armoede. Ja, wij gaan er door deze idioterie nu ook daar last van krijgen. Maar zo wordt het niet bedoeld in de tekst.

Waarom wordt er altijd over ONZE doelgroep gesproken en altijd geoordeeld en de raarste conclusies getrokken? Waarom wordt ons nooit wat gevraagd bij dit soort discussies?
Is toch wel vreemd dat 90 procent van de mensen met Autisme over dit soort onderwerpen heel anders oordeelt dan de buitenstaanders dat gewoon een stelletje wijsneuzen zijn.
Lekker makkelijk praten over een groep waar je toch nooit zal inzitten.

Waarom flikken ze dit niet gewoon is een tijd bij mensen met een somatische aandoening. In het begin kan je ze helpen, maar daarna moet de maatschappij zelf de zorg van deze kinderen gaan overnemen. Kom op, ze moeten toch zo zelfstandig mogelijk worden? Geef hun lot dan ook maar lekker in de handen van de maatschappij.