of 59250 LinkedIn

Koester uw Mickies

In de gemeente Den Haag geldt een zogenaamd generatiepact. Ambtenaren kunnen na hun zestigste teruggaan naar 60 procent van hun uren, krijgen 80 procent uitbetaald en hun pensioenopbouw blijft 100 procent. Het biedt de gemeente Den Haag de ruimte om jonge mensen in dienst te nemen. De regeling wordt in Den Haag als een succes gezien en is tot 2019 verlengd. Maar loopt de gemeente Den Haag met het generatiepact nu voor of achter op maatschappelijke ontwikkelingen?

Afgelopen juni publiceerde Platform31 in samenwerking met het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) het magazine Oud worden in Nederland. Ongeveer tegelijkertijd publiceerde The Economist het themanummer ‘The new Old’ (8 juli 2017). We worden anders oud worden dan onze ouders en voorouders. The Economist illustreert dat o.a. met een foto van The Rolling Stones. We worden ook veel ouder en blijven langer gezond. De categorie 100-jarigen is de snelt groeiende leeftijdscategorie in Nederland.


De Platform31/SCP-publicatie en de special van The Economist vullen elkaar naadloos aan. In Oud worden in Nederland ligt de nadruk op kwetsbare ouderen, terwijl The Economist de nadruk legt op  vitale ouderen en hun betekenis voor de economie. In ons leven, schrijft The Economist, is er een fase bijgekomen waarin we officieel oud zijn, maar ons niet oud voelen. Welke naam, vraagt de redactie, geef je aan iemand die over de 65 jaar is maar nog jong is? Gewezen wordt op de introductie van de ‘teenager’. Met het munten van deze naam werd een nieuwe profijtelijke industrie geopend. Dat zou ook voor de categorie ‘new old’ moeten gebeuren. Het tijdschrift doet een aantal voorzetten, zoals OWLS (Older, Working Less, Still earning) en Nyppies (Not Yet Past It).


Volgens The Economist is er een radicaal andere benadering nodig in het denken over ouderen. Nu worden ze als een maatschappelijke kostenpost gezien, maar de werkelijkheid is dat veel van hen nog werkzaam zijn, ze zeer ondernemend zijn, ze veel geld te besteden hebben en ze in bedrijven en organisaties een belangrijke rol vervullen. Multigenerationele teams zijn de toekomst. Vraag het maar aan de Deutsche Bank. Ouderen laten teams beter functioneren en maken minder fouten.

In Nederland ligt de pensioengerechtigde leeftijd op 67. Toch geven velen aan eerder te willen stoppen, het liefst tussen de 61 en 63 jaar. Tegelijkertijd geven anderen weer aan langer te willen blijven werken, zoals de 67-jarige Amsterdamse rechter Willem Korthals Altes die de Staat der Nederlanden heeft gedagvaard omdat hij tot na zijn zeventigste wilde doorwerken. Hijzelf bleek al een aantal jaren 3 dagen in de week te werken. Is hij de man van de toekomst? Iets minder gaan werken voor de pensionering en daarna ook een aantal dagen actief blijven? In de culturele sector, in de wetenschap en onder zzp-ers is dat heel gewoon. Zo kwam onlangs in NRC Handelsblad de 87-jarige pedicure Jenny de Jong-Fafiér aan het woord. Zij verzorgt nog altijd drie klanten per dag. Willem Korthals Altes verwees naar een rechter in de VS van 103 jaar die nog altijd actief was.  


Zou een eigentijds generatiepact ambtenaren van 67 jaar en ouder (die dat willen!) niet moeten stimuleren om een aantal dagen in de week te blijven doorwerken? Ze blijven productief en hebben daarnaast tijd voor maatschappelijke functies en rollen. Het zou het geheugenverlies in het gemeentelijk beleid kunnen stoppen. Heel veel zogenaamd nieuw beleid, weten oude rotten, bestaat uit verbale vernieuwing. Denk aan het slechte wijkenbeleid of het integratiebeleid. Laten we ze Mickies noemen naar Sir Mick Jagger. Bovendien: Micky is ook een vrouwennaam. Waar staat een Mick of Micky voor? Dat is nog even zoeken. Misschien ‘Mentoren In Coöperatieve Krachtenbundeling of ‘Meesters In Coalities van Krachtnetwerken, dan wel ‘Moderatoren Innovatieve, Communicatieve Klantvriendelijkheid’?


Radboud Engbersen

Meer columns van Radboud Engersen leest u hier.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Annemiek (ICmedewerker) op
Tja, wat doet de naam ertoe? Dat vroeg Shakespeare al. Het gaat om de werkelijkheid achter de naam. Gelukkig dat al die micks er zijn. Goed voor de economie en zo. Maar helaas, er zijn nog veel meer Niks. Die begonnen met werk op hun 15e, moeten nu door tot 67. Dus 52 jaar. En niet in de leukste banen. Vrijwel steeds lichamelijk zwaar, meestal perspectiefloos en altijd laagbetaald. Het is nu nog erger geworden: van de ene flex in de andere. En omdat de arbeidscontracten steeds korter duren, investeert geen enkele werkgever nog in deze groep. Voor hen tien anderen die het ook voor Niks willen doen. Met als gevolg dat de Niks op hun 50ste al ruimschoots over de houdbaarheidsdatum zijn. Mijn advies: laat die Micks maar schuiven, die redden zich wel. En die anderen? Die hebben dus heel wat meer nodig dan slecht beleid en nog slechtere faciliteiten. Het is tijd voor een echte en algehele bezinning op de positie van deze groep en hoe hun levenskwaliteit waar nodig verbeterd kan worden. Enige vraagjes: hoe komen die mensen nog op een geschikte plek als ze te oud zijn om nog in een huurhuisje met trap te wonen en er nergens aangepaste ouderenwoningen worden gebouwd? En moet deze groep straks ook nog de energie-transitie betalen omdat anders de subsidies voor warmtepompen en zonnepanelen voor de beter gesitueerden te duur worden? En gezond oud worden is er voor deze groep vaak ook niet bij. Laat staan dat ze honderd worden. Ze leven zes jaar korter en zeven jaar korter gezond dan de Micks. Gelukkig is ons nieuwe kabinet goed begonnen. De Niks betalen alle nieuwe faciliteiten voor de Micks en de overige goed gesitueerden. Vermogensbelasting omlaag, Laag tarief BTW omhoog. Hoera!
Door Sympathie op
De meesten kunnen beter stoppen rond hun zestigste zoals ze willen, ook beter voor de doorstroming.
Mick moet natuurlijk doorgaan, dat spreekt voor zich..