of 58959 LinkedIn

Ga actief aan de slag met radeloze ouders

De afgelopen weken ging ik op bezoek bij een aantal multiproblemgezinnen uit verschillende gemeenten. Deze gezinnen worden zo aangeduid omdat ze bijvoorbeeld kinderen met een stoornis of beperking hebben en worstelen met opvoedingsvraagstukken.

Daarnaast kan er sprake zijn van financiële problemen, relatieproblemen of hebben ouders moeite met het vinden van werk. Als bestuurder ben ik nieuwsgierig hoe het komt dat deze specifieke gezinnen ronduit ontevreden zijn, ondanks alle investeringen van de gemeente en alle geboden specialistische jeugdhulp en onderwijs.


Voor de duidelijkheid, we hebben het hier over gezinnen uit alle geledingen van de samenleving. Vaak hebben ouders een goede opleiding genoten, zijn ze slim en mondig en voelen ze zich zo verantwoordelijk als ouder dat ze zich heel actief met de hulpverlening bemoeien. In de gesprekken die ik voerde luisterde ik eerst naar het verhaal van de ouders en de kinderen. Om vervolgens de mensen te bevragen. ‘Hoe lang heeft de hulp geduurd? En waarom hield het op? Wat betekende dit voor u? En hoe reageerde u? Waarom? Wat heeft de hulp u uiteindelijk opgeleverd?’


Ik zie dat we in de praktijk vaak blijven steken in het bespreken van het probleem, in plaats van er een daadwerkelijke hulpvraag van te maken. Vaak willen we ouders overtuigen of direct een product aanbieden. Terwijl deze mensen meer gebaat zijn bij het actief doorvragen naar hun eigen rol in de hele situatie. Het gaat hier niet om de schuldvraag, maar of zij hun eigen aandeel herkennen in het hele proces. Als mensen zien dat ze zelf onderdeel zijn van het verhaal,  is de vervolgstap om te kijken of mensen bereid zijn te investeren. Om hun aandeel te pakken, zichzelf te zien als architect van deze oplossing.


Natuurlijk komt er meer bij kijken. Eén van de factoren die meespelen in waarom het ons niet lukt om ouders en kinderen weer in de actieve stand te krijgen, is de nationaal aanwezig verontwaardigende toon: heeft de leerkracht of de gezinscoach het nu nog niet voor ons opgelost? Of mensen hebben teveel last van het slachtoffervirus: waarom overkomt dit mij, niemand luistert naar mij, ik kan er toch ook niets aan doen?


Terwijl het wel gaat om hele essentiële, complexe problemen: kinderen kunnen niet terecht op een school en volgens soms al maanden geen onderwijs. Of er dreigt een uithuisplaatsing omdat hulpverleners geen andere mogelijkheden meer zien. We slagen er hier niet in om een aanvaardbare oplossing voor ouders en kinderen aan te dragen. Met als gevolgd dat ouders radeloos worden. Ze trekken de schooldirecteur over tafel of bedreigen de gezinscoach omdat ze willen dat er een oplossing komt voor het probleem. Om tenslotte alle middelen in te zetten om maar gehoord te worden, van Twitter tot Hart van Nederland.


Waarom zijn we niet in staat om deze mensen eerder te ondersteunen? Waarom duren sommige hulpverleningstrajecten ellenlang? Naar mijn idee gaat het erom dat we in eerste instantie een eerlijk beeld schetsen. Dat we ouders vooraf vertellen wat haalbaar is, in plaats van ouders in de illusie te laten dat hun wensen allemaal gehonoreerd kunnen worden. De ouders die ik sprak zijn een traject aangegaan. Waarin ze zelf medeverantwoordelijk zijn voor het bereiken van haalbare doelen.  Samen hebben gekeken wat ze hiervoor nodig hebben, van coaching tot een gezinsopname. En er zijn tussentijdse toetsmomenten afgesproken. Met de afspraak dat ze tussentijds niet opnieuw terugschieten in de strijd. En als ze dat wel doen, dat ze daarop aangesproken worden en dat daar consequenties aan hangen.


Door ouders eerst actief te bevragen, laten we als professionals zien dat we de inhoudelijke kennis hebben om ouders verder te helpen. Laten we het lef hebben om te benoemen wat er nodig is om samen tot een doorbraak te komen. Met al onze ervaring kunnen we ouders meenemen in een oplossing, ook al vinden ouders dit niet altijd leuk om te horen. Belangrijk is dat ouders ervaren dat ze dingen anders kunnen aanpakken. Het gaat er tenslotte om dat we ouders ondersteunen in hun verantwoordelijkheid om hun kinderen op te voeden, hen begeleiden en indien nodig aan te spreken met behoud van contact. 

Hans du Prie
Meer columns van Hans du Prie vindt u hier

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Martijn Klaassen op
Leuk en positief als hulp welkom is en gezinnen er blij mee zijn en dit ook echt willen ! Want daar is het uiteindelijk voor bedoeld !
Door Linda Heemskerk op
Beste Hans,

Een mooi stuk. Samenwerken en luisteren kan wel alleen degene die de beslissingen uiteindelijk maakt vind ik en blijft nog een lastig verhaal. Wij zijn als gezin blij hoe u dit aanpakt en vooral luistert en kijken naar de mogelijkheden en niet de onmogelijkheden
Door Bertus (Zorgprofessional) op
Jeugdprofessionals verlaten gemeenten.

Bij een aantal gemeenten verlaten inmiddels ervaren jeugdprofessionals hun werkgever, door de dwang van gemeenten om een bepaalde werkwijze uit te moeten voeren die niet professioneel is, maar ingegeven door onkunde en angst voor ongelukken en klachten.
De professionals voelen zich niet serieus genomen in hun vakgebied.
Zij worden gedwongen tot een werkwijze die die niet strookt met hun kennis, kunde en ervaring en hun werkwijze die verplicht is door hun registratie, professionele standaard en de beroepscode die zij hebben moeten ondertekenen.
https://skjeugd.nl/tuchtrecht/professionele-stan …
Hierdoor zullen gemeenten achteruit gaan in hun ervaren krachten en zullen velen het wiel weer opnieuw uit moeten gaan vinden, met alle beginnersfouten en ongelukken van dien.
Door Bertus (Zorgprofessional) op
Hans du Prie: "Door ouders eerst actief te bevragen, laten we als professionals zien dat we de inhoudelijke kennis hebben om ouders verder te helpen."
" Naar mijn idee gaat het erom dat we in eerste instantie een eerlijk beeld schetsen."

En hier gaat het fout bij diverse gemeenten, ouders die klagen bij deze gemeenten, omdat ze te duidelijk worden benaderd en gemeenten die hierin meegaan.
Diverse gemeenten, managers en wethouders dreigen persoonlijk hun jeugdprofessionals en roepen ze en block bij zich om ze de mantel uit te vegen en dreigen met ontslag als ze niet snel minder onrust veroorzaken.

Hier gaan de managers, wethouders en beleidsmedewerkers hun boekje ver te buiten. De jeugdprofessional is diegene die, samen met andere professionals, kan beoordelen hoe de situatie is en de jeugdprofessional is persoonlijk verantwoordelijk voor de wijze van hulpverlening, niet de gemeenten. De professional is geregistreerd en komt voor de tuchtrechter als er iets fout gaat, niet de gemeente.

Het is gemeentemanagers, wethouders en beleidsmedewerkers zeer kwalijk te nemen dat zij zich, zonder kennis, kunde en ervaring bemoeien met een vakgebied wat inmiddels geprofessionaliseerd is in de laatste 20 jaar en verplichte registratie van de professional een feit is.
Deze managers, beleidsmedewerkers en wethouders zijn niet geregistreerd en hebben wel een idee over de jeugdzorg, maar geen enkele inhoudelijke kennis, kunde en ervaring in dit vakgebied, zij gebruiken enkel hun macht. Zij gaan hun boekje ver te buiten en handelen onrechtmatig.
Dit ontoelaatbaar gedrag veroorzaakt ongelukken als je als professional niet adequaat in mag grijpen. Ik zie gemeenten al wijzen naar de JP als er iets fout gaat, maar dat zij zelf de oorzaak zijn van niet adequaat ingrijpen zal je ze niet horen zeggen.

Gemeenten, die deze situatie laten bestaan binnen hun organisatie, handelen onrechtmatig alleen om met al hun bewoners vriendjes blijven.
De volgende verkiezingen komen er altijd weer aan. Over 4 jaar zit er weer een andere wethouder en gemeenteraad, dus wie dan leeft wie dan zorgt.
Jeugdzorg is geen korte termijn denken, jeugdzorg gaat over meerdere verkiezingen heen, is lange termijn denken, nu is het in de korte verkiezingstermijn terecht gekomen.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu gaat het fout, ouders die klagen bij gemeenten, omdat ze te duidelijk worden benaderd en gemeenten die hierin meegaan.
Diverse gemeenten roepen hun jeugdprofessionals bij zich om ze de mantel uit te vegen en dreigen met ontslag als ze niet minder onrust veroorzaken.

Hier gaan de gemeenten hun boekje ver te buiten. De jeugdprofessional is diegene die kan beoordelen hoe de situatie is en de jeugdprofessional is persoonlijk verantwoordelijk voor de wijze van hulpverlening, niet de gemeenten. De JP is geregistreerd en komt voor de tuchtrechter als er iets fout gaat, niet de gemeente.

Het is gemeenten, wethouders en beleidsmedewerkers zeer kwalijk te nemen dat zij zich, zonder kennis, kunde en ervaring bemoeien met een vakgebied wat geprofessionaliseerd is in de laatste 20 jaar.
Gemeenten gebruiken hun macht en dreigen, dit veroorzaakt ongelukken als je niet adequaat in mag grijpen. Ik zie gemeenten al wijzen naar jeugdprofessionals als er iets fout gaat, maar dat zij de oorzaak zijn daar wordt dan geen onderzoek naar gedaan.
Door Carla op
"Waarom zijn we niet in staat die mensen eerder te ondersteunen"?
Kom op, meneer du Prie, u weet het antwoord best.
Het is samen te vatten in 1 woord: Protocollen.