of 59045 LinkedIn

Een wel heel bijzonder mens

Werken in de jeugdzorg is betekenisvol. Het start altijd bij zeer heftige en verdrietige situaties, maar wat is er mooier dan vervolgens alles op alles zetten om het verschil te maken voor kinderen in de knel. Werken in de jeugdzorg brengt ook vele ontmoetingen mee met bijzondere mensen.

In de eerste plaats natuurlijk de kwetsbare kinderen en onmachtige ouders die zich vanuit moeilijke zo niet onmogelijke omstandigheden met veel inzet proberen te ontworstelen aan de slechte hand met kaarten die ze toebedeeld hebben gekregen. Maar natuurlijk ook de bevlogen professionals die zich met hart en ziel inzetten voor het beschermen van de kinderen in de knel. En niet te vergeten de mensen uit het sociale netwerk, de vrijwilligers en pleegouders. Allemaal zijn ze onmisbaar, want alleen gezamenlijk lukt het om kwetsbare kinderen blijvend veilig te laten opgroeien. We moeten allemaal een beetje jeugdbeschermer zijn, zeg ik wel eens.

 

Je komt dus veel bijzondere mensen tegen als je in de jeugdzorg werkt. In mijn vorige column beschreef ik al mijn ontmoeting met Frank de la Bey. En soms kom je wel heel bijzondere mensen tegen. Onlangs viel me de eer te beurt om Roos Haase persoonlijk te leren kennen. Ik kende haar al van naam, vanwege haar actieve rol ten tijde van het onderzoek van de commissie Samson, als pleitbezorger namens de slachtoffers van seksueel misbruik in de jeugdzorg. De aanleiding om haar persoonlijk te leren kennen was ook nu weer een verdrietige. Er zijn naar aanleiding van het rapport van de commissie Samson weliswaar twee schaderegelingen in het leven geroepen, maar om daarvoor in aanmerking te komen is bewijslast nodig anders dan het verhaal van het slachtoffer zelf. Dit terwijl het probleem bij seksueel misbruik nu vaak is dat slachtoffers er hun mond over houden. Daarbij komt dat vooral bij oudere zaken het vinden van bewijslast in archieven vaak niet meer mogelijk is. Zo dreigt een groep slachtoffers buiten de boot van publieke erkenning en genoegdoening te vallen. Daarover is natuurlijk het laatste woord nog niet gezegd.

 

Zo leerde ik dus de nog altijd strijdbare Roos Haase kennen. Ze vertelde me iets over haar levensverhaal en ik las onlangs het door haar geschreven boek 'Crisiskinderen: dagboek van een opvangmoeder'. Zoals het op de achterflap van het boek te lezen is: 'Geen seconde van haar jeugd zou ze willen overdoen, maar tegelijk wist ze al heel vroeg dat ze haar ervaringen wilde omzetten in iets positiefs. Ze besloot pleegmoeder te worden en dat heel anders te doen dan haar eigen pleegmoeder. Samen met haar man ving Roos meer dan honderd kinderen op die om allerlei redenen uit huis werden geplaatst. Ze gaven ze tijdelijk een veilige plek in hun eigen gezin. De een kort, de ander wat langer, de een nog een baby, de ander al een tiener. Zonder uitzondering kinderen met een eigen, soms verschrikkelijk, verhaal. Vaak gaat het om kinderen van verslaafde, agressieve of verstandelijk beperkte ouders, soms om kinderen die geboren zijn met een verslaving of met een hersenbeschadiging door alcoholgebruik tijdens de zwangerschap.'

 

Als geen ander heeft Roos de verschrikkelijke ervaringen uit haar jeugd weten om te zetten in heel veel positiefs. Als geen ander heeft ze het verschil gemaakt voor kwetsbare kinderen in de knel. Ik maak een diepe buiging voor haar en neem tegelijk mijn pet voor haar af. Roos Haase is een wel heel bijzonder mens. Neem vooral eens een kijkje op haar website www.rooshaase.nl en steun haar Stichting Warme Jas voor uit huis geplaatste kinderen die door seksueel, drank- of drugsgebruik van hun ouders, uit huis zijn geplaatst. 

 

Erik Gerritsen

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Bert op
Door Kik de Jong: "Besef dat ouders en kinderen het uitstekend doen."
U lijkt een blinde vlek te hebben, ik wijs u op de nodige familiedrama's, kindermisbruik en kindermishandeling die uitgebreid in het nieuws zijn.
Het lijkt erop dat u jeugdbescherming weg wilt hebben?
Wat zijn uw motieven om de veiligheid van onze jeugd uit het zicht te willen houden?
Door Kik de Jong op
Erik Gerritsen is een meester in het ontkennen en verdraaien van de werkelijkheid, dit noemt men liegen.

´Het start altijd bij zeer heftige en verdrietige situaties´. Het internet staat niet voor niets bol van de verhalen, waaruit blijkt dat jeugdzorg juist een zeer negatieve en beschadigende rol speelt, gezinnen nodeloos uit elkaar rukt en als lachende derde de tonnen geld voor OTS en UHP opstrijkt, niet werkt aan terugplaatsing en de rechters misleidt met leugens over de ouders. Dit zijn niet alleen de ervaringen van ouders en kinderen, maar uit elk onderzoek blijkt, dat de dossiers van jeugdzorg niet kloppen en een negatief beeld van ouders schetsen, zodat de rechters meegaan met de eindeloze stroom verzoeken tot uithuisplaatsing.

De volgende uitspraak, ´de onmachtige ouders´, lijkt te slaan op de opvoedsituatie, maar slaat op het feit dat ouders tegenover jeugdzorg machteloos en rechteloos zijn. Machteloos moeten toekijken, hoe hun kind met politiegeweld, geïnitieerd door diezelfde fijne jeugdzorg, als een crimineel uit huis gehaald wordt, en naar een geheim adres gebracht wordt. Ouders mogen hun kind nauwelijks meer zien. Het komt terug als het 18 is, en er door jeugdzorg niet meer aan verdiend kan worden.

Wij konden ternauwernood aan deze zeer onverkwikkelijke situaties ontsnappen, door een vlucht naar het buitenland. Wij, zeer betrokken, hoog opgeleide ouders, die in het dossier lazen dat er ´vele risicofactoren waren, waardoor ons kind kans liep mishandeld of verwaarloosd te worden´. Geschreven door AMK-medewerkers, die duidelijk op OTS en UHP uit waren. Door een gezinsvoogd, die ons NOOIT gezien of gesproken heeft, maar aanstuurde op een spoed-UHP.

Ouders en kinderen: Houd jeugdzorg en aanverwante ´hulpverleners´ zoveel mogelijk buiten de deur. Ze hebben hun oordeel toch al bij voorbaat klaar, er valt niet mee te praten. Tegenwoordig moet de gemeente voor de kosten van OTS en UHP opdraaien. Informeer uw gemeente over het gebrek aan waarheidsvinding in de dossiers. Wijs ze op de schade, die deze maatregelen aanrichten.

Besef dat ouders en kinderen het uitstekend doen. Besef, dat het onderzoek, waaruit zou moeten blijken dat 120.000 kinderen per jaar mishandeld worden, is gebaseerd op diezelfde jeugdzorgdossiers vol leugens en dat dit onderzoek dus onbetrouwbaar is. Besef dat de meldcode kindermishandeling onbetrouwbaar is, en mishandeling ziet waar het niet is. En zo kan ik doorgaan.

Het gezin in Nederland doet het goed. Jeugdzorg NIET.
Door GJV op
Laat ik voorop stellen dat er heel veel bevlogen werkers in de (jeugd)zorg zijn, zowel professionals als vrijwilligers. Die er alles aan doen om kinderen in de knel te helpen en een veilig en warm thuis te geven. Kinderen met een rugzak, getraumatiseerd, die het overkomen is en die er ook niet om gevraagd hebben. Maar als betrokken pleegouder (en met mij velen) loop ik voortdurend aan tegen de bureaucratie, het sturen van kastje naar de muur en maar weer terug. Dat is er sinds 1 januari 2015 niet beter op geworden. Het vergt engelengeduld en een enorm doorzettingsvermogen om iets voor elkaar te krijgen in het belang van het kind. Ik krijg vaak de indruk dat regeltjes en geld belangrijker zijn dan het kind. Met als gevolg dat kinderen vaak niet de hulp krijgen die ze zo hard nodig hebben. Ik ben het eens met de stelling dat we allemaal een beetje jeugdbeschermer moeten zijn, maar mijn indruk is dat de liefde wel vaak van een kant moet komen. Pleegouders krijgen wel heel erg veel op hun bordje en moeten het vaak maar zelf uitzoeken. Maar je bent betrokken, je laat je kind ondanks alle tegenslag en zelfs tegenwerking niet barsten.