of 59045 LinkedIn

Een mooie doorbraak thuiszitters, maar we zijn er nog niet.

De afgelopen maanden schreef ik vier columns over het thema doorbraak thuiszitters. Mijn conclusie was dat er geen wettelijke belemmeringen waren om, als het echt niet anders kan, maatwerk in de vorm van onderwijs op afstand (waaronder thuisonderwijs) mogelijk te maken. Tegelijkertijd constateerde ik dat de uitvoeringspraktijk weerbarstiger was, waardoor onnodig veel leerbare kinderen onderwijs werd onthouden. Ik sloot af met een oproep aan staatssecretaris Dekker om een helder signaal af te geven over de mogelijkheden tot maatwerk, omdat scholen zich regelmatig beroepen op veronderstelde regels vanuit OCW die maatwerk niet mogelijk zouden maken.

Afgelopen woensdagavond 22 april op NPO 2 zond Zembla haar reportage over de thuiszittersproblematiek uit. Een aanrader voor wie hem gemist heeft. Met als hoogtepunt de uitspraak van staatssecretaris Dekker dat thuisonderwijs (tijdelijk) gefaciliteerd en gefinancierd kan worden via het reguliere onderwijs als er geen passend onderwijs op school kan worden geboden. Ik heb niet de illusie dat die uitspraak te danken is aan mijn columns. Daarvoor kijk ik eerder naar de vele kinderen en ouders die, gesteund door onderwijsjuriste Katinka Slump en kinderombudsman Marc Dullaert, al jaren actie voeren voor meer maatwerk. Mijn columns zijn geheel aan hun schatplichtig.

 

Ik hoop van harte dat de scholen het duidelijke signaal van de staatssecretaris oppikken en tot concrete verbeteracties omzetten, in plaats van ouders dwingen tot langdurige bezwaar en geschillenprocedures die uiteindelijk niet verplichtend zijn, terwijl ondertussen kinderen van onderwijs verstoken blijven. Ik hoop ook van harte dat de gemeenten, vanuit hun verantwoordelijkheid voor jeugdhulp, hun steentje bijdragen aan het realiseren van maatwerk door vanuit het jeugdhulpbudget waar nodig wat mee te financieren. Voor complexe thuiszitters is het onderscheid tussen begeleiding, dagbesteding en onderwijs immers lastig te maken. Dit is ook financieel verstandig beleid, want anders worden de gemeenten met zekerheid geconfronteerd met hogere maatschappelijke kosten veroorzaakt door gemiste onderwijskansen.

 

Het signaal van de staatssecretaris is belangrijk, maar daarmee zijn we er dus nog niet. De uitvoeringspraktijk zal nu mee moeten bewegen. Ook de Inspectie onderwijs kan daarbij een handje helpen door niet alleen formalistisch naar scholen te communiceren dat financiering van particulier onderwijs met onderwijsgelden niet mogelijk is, maar door ook aan te geven dat dit wel mogelijk is als dat in de vorm van een beargumenteerd inkoopcontract voor maatwerk gebeurt.

 

Het is kortom, niet nodig dat er ook maar 1 leerbaar kind geen onderwijs geniet in Nederland. Waar dat nog wel het geval is, kunnen scholen en gemeenten zich niet meer verschuilen achter veronderstelde regels die niet meer zijn dan een geestelijke gevangenis waaruit ze zichzelf met gemak kunnen bevrijden. Dat niet doen is dan simpelweg een kwestie van onwil. Maar ik wil en kan niet geloven dat schoolbesturen en gemeentebesturen niet alle leerbare kinderen hun recht op onderwijs gunnen. Aan de slag dus!

Erik Gerritsen
Meer columns van Erik Gerritsen leest u hier

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door A.Vrijaart (bmw) op
Erik, houd deze uitspraak vast "Het is kortom, niet nodig dat er ook maar 1 leerbaar kind geen onderwijs geniet in Nederland." Wat een grote kluif heb je nu te pakken !! Je zal nog erger als in de jeugdzorg stuiten op onwil in deze sector vol met belangen en posities! Directie's en bovenschoolmanagement zal er alles aan doen om je te laten struikelen ! Met name po moet drastisch aangepakt worden. Ik pleit voor een openbare lijst met name en rugnummers van klassen en scholen waar oneigenlijk uitval en verlof wordt gecreëerd en geeffectueerd wordt. Te starten bij groep 5-6 tot en met einde 8. Met name Slump en Dullart steken al jaren hun nek uit maar po is zo hardnekkig, ze zijn niet instaat zelf cruciale veranderingen en verbeteringen door te voeren. Er zij heel wat casussen te leveren die er niet om liegen. Top down benadering richting schoolbesturen en directies van uit ocw is noodzakelijk, waar nodig met keiharde sancties. Tegelijkertijd onderwijzen, ondersteunen en coachen van de leerkracht in zijn dagelijkse uitvoering en positie. Er is geen tijd meer te verliezen op dit dossier, al tientallen jaren modderen we aan bij het po, nu moet het roer eens hard om. Durf je t echt aan, je zal alleen komen te staan en ze zullen je proberen te beschadigen. Namens alle kinderen vernieuw en verbeter het po onderwijs, 't is kwalitatief zo slecht met name voor de iets "andere"kinderen! Ben benieuwd hoe ver je je nek uit durft te steken, je kan t maar houd je het ook jaren vol... 't is een gifslangenkuil waar je in gaat begeven ! Veel erger dan jeugdzorg ben je dat bewust... Hier past geen geleidelijke verandering, zal verzanden en duurt veel te lang voor kinderen die nu zijn overgeleverd aan de goedwillendheid van een individuele leerkracht die in staat is zich te wapenen tegen de bij hen haar geldende schoolsysteem en tegelijkertijd werkgever. Ik volg je kritisch, dit is geen "hobby"hoofdstuk Erik, doe je uiterste best anders zul je sneuvelen en zijn we weer jaren en niets verder.
Door Erik Gerritsen (Auteur van deze column) op
Beste F Wijnands, scholen kunnen, mits goed beargumenteerd, onderwijs op afstand inkopen voor bij hun ingeschreven leerlingen die het op school niet trekken. Dat onderwijs op afstand kan op maat worden ingericht, thuis of bij daarvoor speciaal opgerichte maatschappelijke initiatieven.
Door F. Wijnands op
Beste Erik,

Wat bedoel je precies met 'een beargumenteerd inkoopcontract voor maatwerk'?
Door Erik Gerritsen (Auteur van deze column) op
Beste Petra veel dank voor je reactie in het bijzonder je suggestie over CLB
Sterkte met de tweeling
Door Erik Gerritsen (Auteur van deze column) op
Beste Harold zie ook de eerste vier columns.
Welke ketens bedoel je concreet?
Welke oplossingen zie jij zelf?
Door Harold van Garderen (Directeur) op
Het is fijn dat de staatssecretaris nog eens heeft uitgelegd dat er geen barrières zijn aan wetszijde.

Maar ja, wat koop je daarvoor. In NL zijn we koning op het gebied van "het is wettelijk geregeld, de minister zegt het op TV en dus is het geïmplementeerd". Onzin natuurlijk.

Scholen en andere instituties zijn terecht bang voor al die andere perverse prikkels die van het beleid uitgaan. Ze anticiperen op wat hen KAN overkomen, niet op wat er hen GEGARANDEERD wordt.

Ik lees hier geen enkele oplossingsrichting behalve het hebben van hoop. En "de uitvoeringspraktijk moet meebewegen". Dat is deze ambtenaren-taal die ik hierboven bedoel: we wachten tot het veld gaat bewegen.

Kortom. Allemaal heel leuk, maar het nog een keer uitleggen van de MOGELIJKHEDEN zal niet leiden tot beweging. De andere - veelal wat onzichtbaarder - KETENEN zijn daarvoor veel te talrijk en de sterk.

Die ketenen (en let wel: die zijn vaak NIET de schuld van de scholen: zij vertonen vaak (niet altijd) verstandig BESTUURLIJK gedrag) kennen veel ouders bij www.ouderkrachtvoortkind.nl helaas maar al te goed uit de praktijk.

En ook scholen kennen ze. Dat geeft veel spanning tussen de bestuursrealiteit van de directie en de professionele praktijk van de docenten. Ook dat wordt veel te weinig benadrukt in menig discussie.
Door Petra Krabman (Moeder van tweeling met dyslexie en dyscalculie en hoog iq) op
Erik, ik heb met belangstelling je artikels hieromtrent gelezen. 1 dochter heb ik al thuis zitten, de ander dreigt ook thuis te komen zitten. En ook bij ons sprake van onbekwame directeur van een po in Reusel die er alles aan doet om mijn dochters eruit te werken terwijl we alleen spreken over dyscalculie en dyslexiezorg. Niks fundamenteels ligt er waarop hij zich terecht kan beroepen om tot verwijdering over te gaan, integendeel. Maar meneer is boos omdat wij vo advies hebben laten corrigeren en dochter een eigen laptop met kurzweil hebben meegegeven omdat hij het niet kon faciliteren. Docher was boos op docent vanwege absurd te laag vo advies en wilde niet meer meewerken hetgeen resulteerde in vrij banaal iets zoals een gemaakte toetst niet willen inleveren. Zowel docent als directie hebben de zaak enorm laten escaleren. Het college van bestuur stelt zich handelingsverlegen op. Kind thuis en mag van arts alleen terug als ze bij andere docent komt. Let op: we spreken over 9 weken po alvorens naar vo te gaan dus waar hebben we het over. Docent valt psychologische mishandeling te verwijten en directie heeft mentaal geweld gebruikt omdat mijn dochter hem niet recht in de ogen kon kijken. Bestuur en directie hebben ons via mediation en dus binnen geheimhouding afspraken tot isolatie en verwijdering door de strot proberen te duwen. Na een week bezinning en ons protest kwamen ze tot de conclusie dat ze terug in de klas kon met schone lei. Dus alle argumenten van tafel. Omdat dochter al 4 weken thuis zit bood directie aan om bij ons thuis instructiemoment te verzorgen. Pure provocatie wetende dat hij zelf mentaal geweld heeft gebruikt en kind als gevolg daarvan mentaal ziek thuis zit op advies arts. Er is mij haarfijn uitgelegd dat ik beter school de wind uit de zeilen hou vanwege mijn andere dochter die nog op school zit. Wel is uitdrukkelijk gevraagd onze dochters van school te wisselen. Doen we niet, we blijven in het proces. Woon wel uit voorzorg 1 km over de grens in Belgie zodat ik eventuee legaal thuisonderwijs kan geven. Ook ik heb deze zaak van meet van aan gemeld bij inspectie en OCW, advocaat er op etc. Inspectie en OCW bemoeien zich er wel mee en adviseren goed, ondanks dat ze wel vermelden niet op individuele zaken in te gaan nemen ze toch contact op met CvB. Klagen is inderdaad achteraf als schade al is geleden en uitspraken zijn niet bindend. Directie, docent, IB en CvB komen er ongestraft vanaf en mee weg. Daar moet verandering in komen. Ik pleit voor invoering van een CLB naar Belgisch model. Een centrum leelringdossier begeleiding met artsen, psychiaters, psychologen en orthopedagogen etc. Als volstrekt onafhankelijk orgaan dat in hiërarchie boven scholen en besturen staan. Die dus gerespecteerd dienen te worden. Dit orgaan stelt diagnoses, stelt handelingsplannen op en stuurt IB en docent aan. Dit orgaan neemt de communicstie over van ouders richting school zodat ouders niet meer als lastig gezien worden en ook handig voor de minder mondige en verbaal kwetsbare ouders. Zo blijven ouders ouders en wordt de boosheid en frsutratie eruit gefilterd. Ouders worden ontzorgt en ontlast dus geen burn out meer en ouders kunnen bkijven werken. In mijn geval: directie en docent ontkennen de diagnose dyscalculie. Omdat mijn kind zo goed scoort. Tja, dat heb je bij hoogbegaafdheid, gebruik van rekenmachine en ouders die twee uur externe rekenspecialist voor eigen rekening inschakelen. Ze stellen openlijk de wettelijk gestelde diagnose in twijfel. Puur gebrek aan kennis. Temeer mijn dochter nog altijd minimaal een jaar onder niveau scoort. Zo'n CLB naar Belgisch model zou alles oplossen. Nu maakt een IB een handslingerplan maar wordt beperkt door directeur met bezuinigsplan en geen zin in meewerken of om zich in te spannen. Immers, het ontbreekt gewoon aan goede wil, beetje inspanning en goede docenten. De kosten voor invoering van CLB zijn gegarandeerd lager dan de kosten die gemeente en overheid nu moeten maken voor psychologische herstelschade kind, uitkering ouders, externe remedial teachers voor inhalen van onnodig opgelopen leerachterstanden, inzet psychologen of dyselexiespelcialisten die de taken van een te zwakke IB moet overnemen en zwakke docent moet aansturen. Ik heb ook sterk de indruk dat deze directeur bewust geen rustige en private ruimte beschikbaar stelt voor technisch lezen, rustige plek voor maken van Cito, extra ondersteunign en het voeren van precaire gesprekken omdat meneer tot nu toe tevergeefs bij gemeente aanklopt voor groter gebouw. Er is echter ruime genoeg als hij zich een beetje inspant, goede wil toont en de ruimte goed plant. Toch maar briefje naar gemeente sturen hierover. Kunt u het nut van zo'n CLB naar Belgisch voorbeeld eens bespreekbaar maken en vooral onder de aandacht brengen van Sander Dekker? Werkt oplossingsgericht en kostenbesparend. Dan zou toch zijn interesse gewekt moeten kunnen worden? Het wiel hoeft hij ook niet uit te vinden, dat hebben zijn Belgische collegea al gedaan. En ik stel voor dat hij een makkelijkere ontslagregeling in het leven roept voor slechte docenten, slechte IB, slechte directies en slechte colleges van bestuur. Vriendelijke groet, petra