of 59045 LinkedIn

De plicht om te mishagen

Vader doodt kind. Het zal volgend jaar maar gebeuren. In jouw gemeente. Als gemeenteraad voel je je verantwoordelijk. Maar ook de burgemeester voelt zich geroepen. En de wethouder Zorg.

En wat te zeggen van de sociale wijkteams? En de - door dat team erbij gehaalde - zorgverleners? Of het Advies- en Meldpunt voor Huiselijk Geweld en Kindermishandeling (AMHK) dat de ‘niet-pluis’-melding binnen had gekregen? Of de buurvrouw die na lang aarzelen die melding had gedaan? De wijkagent, die het gezin kent? Ik kan zo meer betrokkenen noemen.
 

Gemeenteraden zoeken naar regels ‘hoe om te gaan met incidenten’. Je bent volksvertegenwoordiger of je bent het niet. En ook nog controleur van die wethouder Zorg. En je kunt je burgemeester ter verantwoording roepen. Je financiert de sociale teams, de jeugdhulpverleners én het AMHK, dus dat komt er nog bij. Het is goed na te denken over hoe hiermee om te gaan. En om je te realiseren dat gezin noch incident nevernooit hetzelfde zijn.
 

Tips: voorkom overtrokken aandacht, loslaten is moeilijk maar elke monitor is een stap naar meer bemoeizucht, geef je ambtenaren niet teveel zeggenschap, respecteer privacy. Niet alleen privacy van gezin, maar ook van zorgverleners. Die hebben al drie (!) Inspecties in hun nek en ze vallen ook nog eens onder het Tuchtrecht. Zorgaanbieders zijn bovendien verplicht om een onafhankelijke Klachtencommissie en een Vertrouwenspersoon aan te stellen (op eigen kosten.) De nieuwe Jeugdwet stelt ook nog eens een gemeentelijke/regionale Vertrouwenspersoon verplicht. Enne … er gaan stemmen op om overal een Meldpunt Sociaal Domein te openen. Gemeenten eisen in hun aanbestedingscontracten elke maand of kwartaal rapportage over ingekomen klachten en wat er aan is gedaan. En ook moet elke cliënt gevraagd worden wat ze van de zorg vinden. Die moeten al zoveel lijstjes invullen. Ziet u de bomen door het monitor- en toezichtbos nog?


Klachten komen vaak als de hulpverlener alleen verder kan met het kind als de ouders actief meewerken. Ouders zijn ook eerst-verantwoordelijken. Maar je hebt ouders die willen dat je (eindeloos) doorgaat met het kind ‘hou ons erbuiten!’ En ze worden boos, ‘het is jullie vak!’ Hup, een klacht, Of ze geven een slechte beoordeling en hop, naar een volgende hulpinstantie. En toch is dat de kern in de jeugdhulp: een beslissing nemen die in het belang van het kind is maar voor ouders soms moeilijk is. ‘De plicht om te mishagen.’ Zo duidt de afscheidnemende president van de Hoge Raad de kern van het rechter-schap aan. Dat geldt ook voor jeugdhulpverleners.

  
Mechtild Rietveld
Meer columns van Mechtild Rietveld leest u hier.
 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door mechtild rietveld op
Beste Amsterdammer,

Ik had mijn column dinsdag 11 november ingeleverd. Deze is donderdag 13 november op de site van BB gekomen. Ik had die dinsdag niet kunnen voorzien dat er de woensdag nu net een kind slachtoffer zou worden.
Dat verandert overigens niets aan de strekking van mijn column.
Door Bert op
Mechtild, uitstekend beeld van de werkelijkheid op de werkvloer. Als er een beslissing genomen wordt, door de rechter of anderszins, is er altijd een verliezer en die zal, soms, vol in de aanval gaan via de pers, het internet enz. Hij/zij zal alleen één kant van het verhaal laten horen, één waarheid. De andere kant en de andere waarheid worden niet gehoord dan wel gezien. Als een dergelijk verhaal met alle namen in de publiciteit komt, kun je je niet verdedigen, omdat je niet mag praten in verband met privacy. Dergelijke aanvallers hebben het alleen over de rechten van zichzelf en vinden dat zij alle rechten aan hun kant hebben. Ik zou ook graag de rechten van het kind, de rechten van de andere ouder, de rechten van de rechter en justitie en de rechten van de jeugdzorgwerkers willen zien en horen. Dat zal een geheel ander beeld geven.

Het bevreemd mij dat er veel onderstaande reacties zijn die enerzijds de aanval openen op mensen die zorgen melden en actief aan jeugdbescherming doen en anderzijds de aanval openen op jeugdzorg, omdat zij niets doen om kinderen te beschermen. Het lijkt erop dat hier een vorm van eigenbelang aanwezig is, zonder de andere kanten te belichten.
Bij geen van deze opmerkingen lees ik een oplossing om de veiligheid van het kind te waarborgen.
300.000 kinderen met hun ouders, verzorgers en onderwijzers worden jaarlijks door 30.000 jeugdzorgwerkers, over het algemeen goed geholpen.
Graag hoor ik van onderstaande critici een oplossing hoe opvoedproblemen op te lossen en de veiligheid van het kind te garanderen, voor zover dit mogelijk is.
Door @LeendeJong op
Er zijn nu eenmaal ouders (heel veel zelfs) waar kinderen zo ontzettend onveilig zijn dat er in Nederland elke week een kind wordt vermoord. Jeugdzorg gebruikt dat feit om te pas en te onpas gezinnen gek te maken zogenaamd omdat het nodig is. Anderzijds zijn er heel veel kinderen in echte nood, waar jeugdzorg niets aan doet omdat de hulpverleners denken dat zij er goed bovenop zitten. En daar bedoelen ze dan meestal mee dat ze ene goeie band met de ouders hebben volgens henzelf, waardoor het dus met de kinderen wel goed zal komen.

Ook uit onderzoek blijkt dat jeugdzorg de verkeerde kinderen ziet als onveilig en echt onveilige kinderen over het hoofd ziet. Ook is duidelijk dat als ouders dwars liggen, jeugdzorg dan alle registers open trekt.

De ouderzaak is belangrijk maar ik denk op het moment dat er zo'n drama is te betreuren als nu, er ook wel eens even bij stil gestaan mag worden dat ht voor kinderen die geen goeie ouders hebben en die dringend een goed functionerende jeugdzorg nodig zouden hebben nog veel en veel triester is.

Om nog maar niet te spreken van al die eenzame kinderen in instellingen. Ik vind soms dat de ouders veel te veel met zichzelf bezig zijn en veel te weinig onderkennen hoeveel mishandelde en bedreigde kinderen er zijn en dat jeugdorg voor hen nog veel erger is dan voor volwassene, en dat zij er nog veel meer onder lijden.

Ik vind het vreemd dat u niets over het dode jongetje zegt, en hoe jeugdzorg echt niet alleen bij sommige ouders faalt maar nog veel meer bij al die kinderen die aan hen zijn overgeleverd en die ze zouden moeten beschermen.

Ook u roept daarmee de verdenking af dat u politiek bedrijft en aandraagt wat u uitkomt. Alsof er in Amsterdam niet net een kind is vermoord en mensen niet gillen, huilen en krijsen van verdriet daarover in de wijk Westerpark. Zie alle berichtgeving in het Parool en ook via Blendle in de Telegraaf van afgelopen zaterdag.
Door Leen de Jong (Ouder) op
Zijn ouders en kinderen nog wel veilig in de jeugdhulpverlening? Of mag je eerst je burgerrechten inleveren voor je 'hulp' krijgt? En moet je die hakbijl gewoon incalculeren dat een 'uitgezorgde' hulpverlener uit onbegrip of onmacht of ondeskundigheid, of projecterende onderbuikgevoelens vind dat jij met je gezin maar eens over de schutting mag? Of dat gaat helpen?
Ik denk zelf dat het handiger is dat hulpverleners realistischer zijn over hun aanbod en dat het soms niet meevalt om situaties rondom een kind goed te krijgen. En dat een zorgmelding al helemaal niet bijdraagt aan de oplossing. Integendeel.
Als ouder frustreer je al enorm als er iets met je kind niet vanzelf gaat maar dat je het dan om je oren krijgt omdat de leerplichtambtenaar frustreert of de jeugdhulpverlener? Vergeet niet dat een kind niet meer geholpen wordt als zo'n circus op gang komt door jou toedoen.
Door Amsterdammer op
Schandalig, een dag voor het schrijven van deze column is er ECHT een kind door de vader vermoord in Amsterdam. Zie alle berichtgeving daarover in het Parool, De Telegraaf en AT5. Hoe bestaat het dat er geen woord over deze Ferdyan wordt geschreven in deze column?

Over dit jongetje was heel vaak ana de bel getrokken bij de politie, en dus is jeugdzorg erbij betrokken zoals bij alle meldingen over huiselijk geweld in Amsterdam. Jeugdzorg ontkent, maar dat doet Erik Gerritsen altijd tot het onomstotelijk vast staat en dan heeft hij weer een nieuwe truc. Zo ging het ook bij het jongetje Swen waar jeugdzorg gewoon herhaalde signalen had genegeerd.

Nu wijst Gerritsen naar de politie en naar de GGD, straks zal uitkomen - en dat kan iedereen nu al bedenken natuurlijk - dat jeugdzorg samen met de politie en de GGD in het wijkteam zat en alle signalen heeft genegeerd.

Heel erg dat bestuurders uit de jeugdzorgwereld politiek bedrijven in hun columns en het hart niet eens meer hebben om respect te betuigen aan een dood kind. Waar zij met hun neus allemaal bovenop stonden maar waarvan ze dachten dat zij het beter wisten en het kind veilig noemden.

Door Van Geenen (ambtenaar) op
Precies vanuit dit perspectief moeten gemeenten nadenken over welke instanties nou welke verantwoordelijkheid hebben. Welke managers, directeuren en bestuurders zijn nou verantwoordelijk voor wat? Hoe richten gemeenten of regio's nou dit 'bestel' in? Extra complex is het feit dat wijkteams meervoudige functies vervullen: mensen helpen enondersteunen, maar ook als poortwachter/indicatie-steller waarbij verzoeken ook zullen worden afgewezen, en een functie, soms, als (jeugd)zorgmelder soms leidend tot OTS etc. Zullen burgers nog onbevreesd en met open vizier hun verhaal uitleggen aan mensen van zo'n team?
Door mechtild rietveld (vanalleskunner) op
Angelique
Ik begrijp dat je het met mijn betoog eens bent. Jouw reactie is een goeie aanvulling en versterking van mijn oproep om inderdaad los te laten en de hulpverleners meer ruimte te geven. En dat er altijd ouders zullen die die alle protocollen en monitoren mijden en (vaak uit onmacht) de mist in gaan met het opvoeden c.q. beschermen van hun kind.
Door Angelique (bmw) op
De zorg en aandacht zo inrichten en geven dat het kind de eerste overweging is van de zorg die wordt geleverd aan het gezin is de kunst. Accepteren dat er ouders bestaan die nooit in staat zullen komen hun kind op te voeden zoals zij wel verplicht zijn ten aanzien van hun kind. Dit noodzaakt om in vervelende situaties vervelende maar noodzakelijke beslissingen te nemen om het kind te beschermen. Helaas acht ik het overgrote deel van de 1e lijn zorg, gemeenten, niet in staat tijdig te stoppen met nutteloos doorzorgen gericht op de ouders die het niet kunnen. Focus op de noodzakelijke zorg die het kind behoeft zal niet adequaat op gang komen. Verdere frustratie neemt toe bij de ouder(s) omdat resultaat uitblijft en het kind komt verder in de verdrukking.. Optuigen van meldings-instrumenten om bureaucratisch te kunnen signaleren zullen nooit de afdoende oplossing geven, is altijd te laat met reageren en een zinloze administratieve ontwikkeling ten bate van management en bedrijfsvoering. De zorgwerkers zullen moeten handelen en beslissen in de uitvoering, of hun leidinggevende en superieuren dit toestaan en hun steunen in de vervelende beslissingen is maar zeer de vraag. Doorzorgen is inkomsten, melden is indekken, registreren is afschuiven. Leidinggevende en superieuren hebben een ander belang. Ik zie het niet zomaar opgelost door regels te ontwikkelen die vormen van registreren noodzaken . Accepteren we dat de zorgmarkt zwaarder weegt dan het individueel kind belang en kijken we weg of nemen we noodzakelijke vervelende beslissingen in vervelende situaties?