Graag uw aandacht voor de volgende tekst:

'De zorg voor mensen met een licht verstandelijk handicap en (zware) gedragsproblemen blijven volledig onder de kern-AWBZ (LVG zzp 1 t/m 5 en zzp SG LVG1). Dit geldt ook voor gehandicapten met een verstandelijk handicap (VG zzp 3: verzachting van 50%) en VG zzp (verzachting van 100%). Ook de zwaardere zorg blijft voor lichamelijk, auditief en visueel gehandicapten onder de kern-AWBZ vallen3. Ten slotte zal het voornemen om GGZ zzp 3 te extramuraliseren geen doorgang vinden. Dit heeft als consequentie dat deze zorg ook overgaat naar de Zvw.'

Als je de berichtgeving in de media mag geloven is het slecht gesteld met hoe er in de publieke opinie over de jeugdzorg wordt gedacht. Een enkele keer verschijnen er reportages of documentaires die een meer evenwichtig en soms zelfs positief beeld laten zien, maar het overheersende beeld is toch vrij negatief. Geen prettig opinieklimaat om in te werken, al weet iedereen die in de jeugdzorg werkt, dat het er gewoon bij hoort.

Ik zat laatst aan bij een gezelschap van regio-raadsleden in gesprek met organisaties die iets met jeugdhulp doen.

De vraag in hoeverre de jeugdzorg aan waarheidsvinding doet en kan en moet doen brengt al jaren de nodige kritische tongen in beweging. Onlangs is ook vanuit de Tweede Kamer en de Kinderombudsman een initiatief ondernomen om dit vraagstuk nader in kaart te brengen. Ik constateer dat het debat met betrekking tot het thema waarheidsvinding top op heden weinig productief is.

Het is de cruciale vraag die veel Wmo-wethouders en -ambtenaren bezighoudt: waar zitten de mantelzorgers die ik niet wil missen? Niet wilt missen omdat zij kwetsbaar zijn, risico lopen op overbelasting en ontwrichting van het eigen zorgnetwerk.

In de voetbalsport is het een bekend verschijnsel: de wissel. Tijdens een wedstrijd, meestal in de tweede helft, wordt een speler vervangen door een andere speler. Deze laatste noemen we de wisselspeler. Een wissel vindt in het algemeen plaats om twee redenen. De ene reden...

Historici moeten het maar onafhankelijk bevestigen, maar ik durf de stelling aan dat de inmiddels breed gewenste transformatie van de jeugdzorg al jaren geleden is begonnen vanuit de gelederen van de jeugdzorg zelf. Als je daar nog eens goed over nadenkt, is dat ook niet zo vreemd.

15 jaar en140 kilo. Een kind met extreem overgewicht dat kampt met ernstige lichamelijke en psychische klachten. Ondanks het herhaaldelijk uiten van ernstige zorgen door verschillende partijen, waaronder de casemanager, wilde de kinderarts de lichamelijke klachten niet behandelen omdat hij vond dat eerst de (in zijn ogen) oorzaak van het overgewicht (trauma) aangepakt moest worden.

Je voelt je je al een tijdje vervelend en gaat naar de dokter. Die stuurt je naar de specalist. Deze doet onderzoek. En onderzoek. ’t Is huidkanker. Ai.

Leren we het dan nooit? Zijn we er dan toch weer ingetuind? Als de sociale partners zich maatschappelijk verantwoord presenteren weet je één ding zeker: dit gaat de belastingbetaler heel veel geld kosten. Het onlangs gesloten sociaal akkoord past in deze traditie.

Laat ik het maar eerlijk toegeven: het vergt meer dan een zonnig weekend om aan deze Haagse bocht te wennen. Veel meer. Je moet er het sociaal akkoord zelf voor gelezen hebben, want in de kranten staat het niet. Maar aan het voeteneind van het sociaal akkoord vindt een complete revolutie plaats. 

De afgelopen weken was er veel te doen over de voortgang van de transitie jeugdzorg en dat zal nog wel even zo blijven. In alle discussies over de risico’s van de transitie blijft één vraag ten onrechte onderbelicht. Hoe moet het met de dossiers? Als dat niet snel verandert, dan loopt de transitie grote kans om te struikelen op dit duivelse detail.