Kijk snel bij: Abonnementen Adverteren BB Magazine
Het leger in Mexico had vroeger meer generaals dan soldaten. Vandaar de uitdrukking ‘Mexicaans leger’ als je het bijvoorbeeld hebt over een bedrijf met veel managers in verhouding tot het primaire werk. In gemeenteland dreigt er nu een Mexicaans leger aan ‘regisseurs’ voor jeugdhulp te komen.
Om de samenwerking tussen gemeenten, UWV en de uitzendbranche een extra impuls te geven om werkzoekenden met een uitkering sneller aan het werk te helpen heeft de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Jetta Klijnsma een nieuw initiatief gelanceerd. Voor de 35 arbeidsmarktregio’s die ons land rijk is, heeft zij een budget van vijf miljoen euro beschikbaar gesteld.
Ik gooi de handdoek in de ring. Dit is mijn laatste column voor Binnenlands Bestuur. Ik heb genoten van de vele positieve en constructief kritische reacties die ik langs persoonlijke weg kreeg. Maar ik merk dat ik persoonlijk meer en meer last krijg van de paar anonieme “vaste brievenschrijvers” met hun repeterende geweervuur aan feitelijk onjuiste beschuldigingen.
Dat was een hele goeie en dappere uitspraak in het Parool van afgelopen dinsdag van mede-columnist Erik Gerritsen. Het ‘verdienmodel’ van Bureau Jeugdzaken (waar Erik baas van is in de regio Amsterdam) is gestoeld op uithuisplaatsingen en ondertoezichtstellingen.
Heel (zorg)professioneel Nederland werkt hard om mensen zoveel mogelijk binnen hun eigen woonomgeving en met hulp van hun eigen netwerk te laten participeren in de maatschappij. Vergroten van de belastbaarheid door eigen krachtconferenties, wijkgericht werken, meer mantelzorg, meer vrijwilligerswerk is het adagium. Naar mijn stellige overtuiging een heel goed streven, maar ik kan mij niet losmaken van de vraag: hoe draagkrachtig is een wijk eigenlijk?
Eerder ging ik in een reeks columns in op de wijze waarop we bij Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam (BJAA) proberen de kracht van onze professionals te ontketenen gericht op het waarmaken van onze ambitie “Ieder Kind Veilig”. Destijds waren er eerste kwalitatieve indicaties dat we op de goede weg waren met de invoering van generiek gezinsgericht werken (GGW). We zijn inmiddels weer wat verder op streek.
Of er een schokkende moord gepleegd is of er geruchten over seksueel misbruik rondgaan, bestuurders en hulpverleners roepen al snel dat er maatschappelijke onrust is. Voor een goede aanpak is het vaak beter eerst een pas op de plaats te maken.
Waarom denken we dat we ouders met een zorgenkind steeds maar moeten voorzien van een tombola aan verwijzingsorganen, indicatiebureaus, ‘sociale huisartsen’, ‘generalisten’, buurtteams, you name it ? Allemaal enorme drempels.
Sinds een aantal jaar is de jeugdzorg onderwerp van discussie; schrijnende incidenten, wachtlijsten, de bureaucratie rondom de indicatiestelling en extra geld passeren de revue. Wie zich in de materie verdiept ziet dat er natuurlijk ook veel wél goed gaat in de jeugdzorg, maar ook het beeld beklijft van een sector waar veel verbetering mogelijk is.
Het dominante gebruik van de begrippen jeugdbescherming en jeugdreclassering (JB/JR) in de discussies over transitie en transformatie van de jeugdzorg kan de gemeenten op het verkeerde been zetten bij de beslissingen die zij als toekomstige opdrachtgevers binnenkort gaan nemen over de nieuwe vormgeving.
Onlangs hoorde ik wethouder en stadsregionaal portefeuillehouder jeugdzorg Pieter Hilhorst, tijdens een inspiratiebijeenkomst voor wethouders en ambtenaren uit Gelderland over Eigen Kracht Conferenties, spreken in termen van wonderen. Een wonder is iets waarvan je denkt dat het niet mogelijk is, maar het gebeurt toch.
Staat een projectleider in een zaal vol ouders en kinderen: ‘U bent allemaal unieke multiprobleemgezinnen! Steekt een ouder zijn vinger op: ‘Wij niet!’
Vorige week verscheen de eerste voortgangsrapportage van de Transitiecommissie Stelselherziening Jeugd (TSJ) en de mijns inziens terechte conclusies liegen er niet om.
Een provinciaal gedeputeerde die werkgevers, vakbonden en lokale bestuurders de weg wijst uit de economische crisis. Bert Pauli doet het, bijna alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld is.
De decentralisatiebrief van minister Plasterk is een prototype van Haags systeemdenken. De leefwereld van burgers ontbreekt totaal. Lokaal ontstaat weer gevoel voor de ervaring dat een heel dorp nodig is om een kind op te voeden. Maar het Haagse systeemdenken kent geen dorpen. Het kent alleen structuren en losse individuen, die ofwel krachtig ofwel behoeftig zijn.
