Kijk snel bij: Abonnementen Adverteren BB Magazine
Het is de belastingdienst al jaren een doorn in het oog, mensen die wel kunnen betalen, maar niet willen betalen. Speciaal voor deze groep gelden strenge regels. Gemeenten en waterschappen blijken deze regels echter ruim toe te passen.
Maar hoe? Dat was mijn eerste reactie na het lezen van de brief Herziening Langdurige Zorg van VWS-staatssecretaris Van Rijn. Met de ‘Ja’ bedoel ik dat Mezzo veel bereidheid ziet om voor elkaar te zorgen, dus daar sluit ik me bij aan. ‘Maar hoe?’ is vervolgens de allerbelangrijkste vraag die beantwoord moet worden als we dit voor elkaar willen krijgen.
Eerst dacht ik dat het een grap was. Hoe kun je nu serieus iets weer gaan invoeren dat aantoonbaar niet werkt. Ik bedoel dus de regionale werkbedrijven die een plekje hebben gekregen in het sociaal akkoord dat in april tussen kabinet en sociale partners is gesloten.
In mijn vorige column gaf ik aan waarom het een heilige plicht is voor de jeugdzorg om permanent te reflecteren op en te streven naar het verbeteren van de kwaliteit van de moeilijke afwegingen die dagelijks in grote onzekerheid gemaakt moeten worden. Ik betrok de stelling, dat hoe meer de jeugdzorgsector er in slaagt samen met gezinnen succes te boeken zonder dat sprake is van verplicht ingrijpen, hoe beter ze voldoet aan die heilige plicht.
Graag uw aandacht voor de volgende tekst:
'De zorg voor mensen met een licht verstandelijk handicap en (zware) gedragsproblemen blijven volledig onder de kern-AWBZ (LVG zzp 1 t/m 5 en zzp SG LVG1). Dit geldt ook voor gehandicapten met een verstandelijk handicap (VG zzp 3: verzachting van 50%) en VG zzp (verzachting van 100%). Ook de zwaardere zorg blijft voor lichamelijk, auditief en visueel gehandicapten onder de kern-AWBZ vallen3. Ten slotte zal het voornemen om GGZ zzp 3 te extramuraliseren geen doorgang vinden. Dit heeft als consequentie dat deze zorg ook overgaat naar de Zvw.'
Als je de berichtgeving in de media mag geloven is het slecht gesteld met hoe er in de publieke opinie over de jeugdzorg wordt gedacht. Een enkele keer verschijnen er reportages of documentaires die een meer evenwichtig en soms zelfs positief beeld laten zien, maar het overheersende beeld is toch vrij negatief. Geen prettig opinieklimaat om in te werken, al weet iedereen die in de jeugdzorg werkt, dat het er gewoon bij hoort.
Bij het verschijnen van het sociaal akkoord ging een golf van verwarring door gemeenteland en SW-land: de manier waarop we mensen aan het werk helpen, moet helemaal anders! Dat lazen we niet meteen in de kranten. Waarom niet? Een ingrijpende structuurwijziging is voor de gemiddelde burger niet interessant. Zou je denken…
De vraag in hoeverre de jeugdzorg aan waarheidsvinding doet en kan en moet doen brengt al jaren de nodige kritische tongen in beweging. Onlangs is ook vanuit de Tweede Kamer en de Kinderombudsman een initiatief ondernomen om dit vraagstuk nader in kaart te brengen. Ik constateer dat het debat met betrekking tot het thema waarheidsvinding top op heden weinig productief is.
Met het sluiten van het sociaal akkoord hebben werkgevers en werknemers elkaar gevonden over de ww, flexwerken en de nullijn in de zorg. Premier Rutte en minister Asscher van Sociale Zaken zijn trots op het feit dat de sociale partners het eindelijk weer met elkaar eens zijn en verdedigen het akkoord met verve. Maar in gemeenteland is er nog veel onduidelijk over de gevolgen van het akkoord. En onduidelijk is hier een understatement.
Het is de cruciale vraag die veel Wmo-wethouders en -ambtenaren bezighoudt: waar zitten de mantelzorgers die ik niet wil missen? Niet wilt missen omdat zij kwetsbaar zijn, risico lopen op overbelasting en ontwrichting van het eigen zorgnetwerk.
In de voetbalsport is het een bekend verschijnsel: de wissel. Tijdens een wedstrijd, meestal in de tweede helft, wordt een speler vervangen door een andere speler. Deze laatste noemen we de wisselspeler. Een wissel vindt in het algemeen plaats om twee redenen. De ene reden...
Historici moeten het maar onafhankelijk bevestigen, maar ik durf de stelling aan dat de inmiddels breed gewenste transformatie van de jeugdzorg al jaren geleden is begonnen vanuit de gelederen van de jeugdzorg zelf. Als je daar nog eens goed over nadenkt, is dat ook niet zo vreemd.
15 jaar en140 kilo. Een kind met extreem overgewicht dat kampt met ernstige lichamelijke en psychische klachten. Ondanks het herhaaldelijk uiten van ernstige zorgen door verschillende partijen, waaronder de casemanager, wilde de kinderarts de lichamelijke klachten niet behandelen omdat hij vond dat eerst de (in zijn ogen) oorzaak van het overgewicht (trauma) aangepakt moest worden.
Je voelt je je al een tijdje vervelend en gaat naar de dokter. Die stuurt je naar de specalist. Deze doet onderzoek. En onderzoek. ’t Is huidkanker. Ai.
Leren we het dan nooit? Zijn we er dan toch weer ingetuind? Als de sociale partners zich maatschappelijk verantwoord presenteren weet je één ding zeker: dit gaat de belastingbetaler heel veel geld kosten. Het onlangs gesloten sociaal akkoord past in deze traditie.
