Een HEMA-bobo vertelde over de HEMA in Frankrijk. Ze doen daar niet zozeer aan verandering van het assortiment maar organiseren de boel anders. Ze gaan niet meer uit van aanbod van producten, per soort opgedeeld en verspreid over rekken waar de klant moet uitzoeken waar wat staat. Ze draaien het om en richten zich op de klant.

In mijn vorige column heb ik aandacht besteed aan het zogeheten sectorbeleid van werkgevers en werknemers. In de praktijk stelt dit weinig voor, maar financieel gezien is het bepaald geen klein bier.

It takes a village to raise a child. Dit van oorsprong Afrikaanse gezegde geeft aan dat ouders kinderen niet alleen kunnen opvoeden maar dat de gemeenschap waarin zij wonen ook een belangrijke rol speelt.

Deel 2 in de serie Jeugdzorg zonder dwang. 
In mijn vorige, honderdste, column schetste ik mijn droom en ambitie voor een jeugdzorg zonder dwang. Dat deed ik vanuit het perspectief van de doelgroep die na een zorgmelding bij Bureau Jeugdzorg in zorg komt. Dan is er nog wel sprake van wat we zijn gaan noemen “drang”. Een term om aan te duiden dat het om een doelgroep gaat ten aanzien waarvan al van alles is geprobeerd in een echt vrijwillig kader, zonder dat dit tot een voldoende veilige situatie voor de kinderen heeft geleid. 

Het is de belastingdienst al jaren een doorn in het oog, mensen die wel kunnen betalen, maar niet willen betalen. Speciaal voor deze groep gelden strenge regels. Gemeenten en waterschappen blijken deze regels echter ruim toe te passen, waardoor 'niet-kunners' de klos zijn.

Maar hoe? Dat was mijn eerste reactie na het lezen van de brief Herziening Langdurige Zorg van VWS-staatssecretaris Van Rijn. Met de ‘Ja’ bedoel ik dat Mezzo veel bereidheid ziet om voor elkaar te zorgen, dus daar sluit ik me bij aan. ‘Maar hoe?’ is vervolgens de allerbelangrijkste vraag die beantwoord moet worden als we dit voor elkaar willen krijgen.

Eerst dacht ik dat het een grap was. Hoe kun je nu serieus iets weer gaan invoeren dat aantoonbaar niet werkt. Ik bedoel dus de regionale werkbedrijven die een plekje hebben gekregen in het sociaal akkoord dat in april tussen kabinet en sociale partners is gesloten.

In mijn vorige column gaf ik aan waarom het een heilige plicht is voor de jeugdzorg om permanent te reflecteren op en te streven naar het verbeteren van de kwaliteit van de moeilijke afwegingen die dagelijks in grote onzekerheid gemaakt moeten worden. Ik betrok de stelling, dat hoe meer de jeugdzorgsector er in slaagt samen met gezinnen succes te boeken zonder dat sprake is van verplicht ingrijpen, hoe beter ze voldoet aan die heilige plicht.

Graag uw aandacht voor de volgende tekst:

'De zorg voor mensen met een licht verstandelijk handicap en (zware) gedragsproblemen blijven volledig onder de kern-AWBZ (LVG zzp 1 t/m 5 en zzp SG LVG1). Dit geldt ook voor gehandicapten met een verstandelijk handicap (VG zzp 3: verzachting van 50%) en VG zzp (verzachting van 100%). Ook de zwaardere zorg blijft voor lichamelijk, auditief en visueel gehandicapten onder de kern-AWBZ vallen3. Ten slotte zal het voornemen om GGZ zzp 3 te extramuraliseren geen doorgang vinden. Dit heeft als consequentie dat deze zorg ook overgaat naar de Zvw.'

Als je de berichtgeving in de media mag geloven is het slecht gesteld met hoe er in de publieke opinie over de jeugdzorg wordt gedacht. Een enkele keer verschijnen er reportages of documentaires die een meer evenwichtig en soms zelfs positief beeld laten zien, maar het overheersende beeld is toch vrij negatief. Geen prettig opinieklimaat om in te werken, al weet iedereen die in de jeugdzorg werkt, dat het er gewoon bij hoort.

Ik zat laatst aan bij een gezelschap van regio-raadsleden in gesprek met organisaties die iets met jeugdhulp doen.

De vraag in hoeverre de jeugdzorg aan waarheidsvinding doet en kan en moet doen brengt al jaren de nodige kritische tongen in beweging. Onlangs is ook vanuit de Tweede Kamer en de Kinderombudsman een initiatief ondernomen om dit vraagstuk nader in kaart te brengen. Ik constateer dat het debat met betrekking tot het thema waarheidsvinding top op heden weinig productief is.

Het is de cruciale vraag die veel Wmo-wethouders en -ambtenaren bezighoudt: waar zitten de mantelzorgers die ik niet wil missen? Niet wilt missen omdat zij kwetsbaar zijn, risico lopen op overbelasting en ontwrichting van het eigen zorgnetwerk.