of 59236 LinkedIn

Opinie

  • Goede zorg start met mensen serieus nemen

    De hervorming van de langdurige zorg is een kleine drie jaar geleden ingezet. Vanaf het begin zijn er signalen geweest dat mensen met de wat complexere problemen niet goed worden geholpen. Om het Signaalrapport van de samenwerkende gehandicapten- en cliëntenorganisaties uit november 2015 te citeren: ‘De toegang tot zorg en ondersteuning verloopt stroef. Veel mensen zijn ontevreden over de manier waarop er met hun zorgvragen wordt omgegaan. Zij moeten lang wachten, ontvangen niet de zorg die zij nodig hebben en worden slecht te woord gestaan.’

  • Besturen is samenwerken

    Het kabinet is uit de startblokken en heeft aangegeven graag samen te werken met partijen binnen en buiten de coalitie en binnen en buiten de Tweede Kamer. Dat is een goed voornemen en de gemeenten, provincies en waterschappen nodigen het kabinet uit de handen ineen te slaan.

  • Opvoeding

    NRC heeft een aardige serie lopen over opvoeding. Het is een beetje taboe. Opvoeden doe je toch gewoon. En buren of vrienden mogen zich er absoluut niet mee bemoeien. De uitdrukking ‘it needs a village to raise a child’ gaat sinds de 60'er jaren van de vorige eeuw de mist in door de individualisering, zo stelt NRC.

  • Wie mag nog jeugdhulp?

    Van aanbesteding naar tarievenoorlog: de financiële discussie rondom jeugdhulp voert op dit moment de boventoon. Terwijl de discussie volgens mij op een ander niveau gevoerd moet worden. Heeft iedereen die nu een opvoedprobleem heeft, wel professionele jeugdhulp nodig? En wie bepaalt wie er in de toekomst nog een beroep mag doen op jeugdhulp?

  • That’s the Spirit!

    De nieuwe publiekslieveling voor organisatieontwikkeling is te vinden in Amsterdam Zuid. Daar bevindt zich namelijk de hoofdvestiging van een organisatie waar in veranderkundig opzicht zo’n beetje álles aan klopt. Spirit Jeugdzorg. Hun verhaal – zo zeggen ze er zelf gelukkig meteen bij – is er geen één van ‘copy paste en dan klopt het ook allemaal bij u in de toko’. Ze dóén gewoon dingen die heel erg passen bij de doelgroep waar hun werk zich op richt. De jeugd van tegenwoordig. En juist dát maakt deze organisatie zo effectief en hun verhaal zo aanstekelijk.

  • Scheiden is als verliefd zijn…

    ‘Je kunt woede in een situatie van echtscheiding vergelijken met verliefd zijn,’ zei een raadsonderzoeker laatst tegen me. Mijn verbaasde gezicht kon haar niet ontgaan, dus ze legde het onmiddellijk uit. ‘Als iemand verliefd is, ziet diegene de mindere kanten van haar geliefde helemaal niet. Hetzelfde geldt voor woede bij een echtscheiding jegens de partner. Alle positieve eigenschappen zijn onzichtbaar geworden, zelfs als je iemand op de goede kanten van zijn of haar ex-partner wijst. Nuchter nadenken lukt niet meer. Er is een zekere blindheid ontstaan.’

  • Het zwellende klaag- en bezwaarcircus in de zorg

    ‘Jullie moeten die ex van mij kapittelen, want hij doet het niet goed met mijn kinderen’. Aan het woord is een moeder die haar man de deur wees en nu in een vervelende scheiding ligt. Als klachtfunctionaris - recentelijk ingevoerd als verplichte figuur bij zorgorganisaties in het kader van de Wet kwaliteit, klachten en geschillen in de zorg - krijg ik klachten van bijvoorbeeld één van gescheiden ouders.

  • Koester uw Mickies

    In de gemeente Den Haag geldt een zogenaamd generatiepact. Ambtenaren kunnen na hun zestigste teruggaan naar 60 procent van hun uren, krijgen 80 procent uitbetaald en hun pensioenopbouw blijft 100 procent. Het biedt de gemeente Den Haag de ruimte om jonge mensen in dienst te nemen. De regeling wordt in Den Haag als een succes gezien en is tot 2019 verlengd. Maar loopt de gemeente Den Haag met het generatiepact nu voor of achter op maatschappelijke ontwikkelingen?

  • Tom Poes, verzin een list

    In 2015 is o.a. de jeugdhulp, in al haar facetten en complexiteit, haar kokers en schotten, overgedaan aan gemeenten. Die zijn hard bezig geweest met vallen en opstaan maar hopen ‘nu écht’ in 2018 het goed te gaan doen. Weg met al die zorgaanbieders, we moeten in zee met een aantal ‘hoofdaannemers’ en die zoeken verder uit wat nodig is. Wel zo overzichtelijk. En heeft een hoofdaanemer iets niet in huis? Dan contracteren ze specialistische ‘onderaannemers’. Maatwerk. Weg met de versnippering, verkokering. Het gaat om het resultaat en hoe dat behaald wordt, moet de hoofdaannemer zelf weten. Zij zijn de professionals.

    Zucht.

  • Geen cent teveel

    Gemeenten willen gerichter zorg inkopen, om zo beter het gezin te helpen. Een mooi streven. Toch vraag ik me hardop af of de aanbesteding het meest geschikte middel is. Ik vind het vreemd dat er vanuit de samenleving of gemeenteraden nog geen vraag is gesteld over wat de effecten zijn van een aanbesteding. En wat een aanbesteding kost, zowel aan de kant van de jeugdhulporganisaties als aan de kant van gemeenten.

  • Oog voor de uitvoering

    Het is alweer even geleden dat Tjeenk Willink als informateur zijn eindverslag presenteerde. Het verslag ging vergezeld van een bijlage, waarin hij expliciet ingaat op de uitvoeringsaspecten van nieuw beleid. Een interessant document, dat zeker aandacht verdient.

  • Doe Het Zelf Beweging is ambtenarenbeweging

    De Groene Amsterdammer muntte juni 2012 de naam van de beweging: Do it Ourselves. Een jaar later publiceerden Hilhorst en Van der Lans Sociaal doe-het-zelven (2013). We zijn nu weer zo’n vier jaar verder, de eerste kruitdampen van alle sociale-doe-het-zelf projecten zijn opgetrokken, en wie staat daar in het stralende middelpunt? Niet de bewierookte burger, maar de lang verguisde lokale ambtenaar, want als alle projecten één ding duidelijk hebben gemaakt, dan is het dat de rol van lokale ambtenaren onmisbaar blijkt te zijn.

  • Reddeloos onder Rutte

    Mijn moeder lijdt aan Alzheimer. Desondanks woont ze nog zelfstandig. Goed, ze kan niet zonder begeleiding haar huis verlaten, want ze zou het niet kunnen terugvinden. Koken kan ze ook niet meer, maar daar heeft ze de maaltijdvoorziening voor.