’t Is me een discussie, die ‘marktwerking in de zorg’. Je bent voor of tegen, elke nuance ontbreekt. SP en PvdA  zijn tegen want alles moet ‘in’ de overheid. De VVD is voor, want ‘markt’ werkt.

Met de aanstaande transitie en transformatie van de jeugdzorg worden de meeste elementen van een duurzame jeugdzorg in de grondverf gezet. De overgang naar één verantwoordelijke bestuurslaag en één ontschotte financiering betekent dat op landelijk systeemniveau perverse prikkels voor non samenwerking en bureaucratie worden weggenomen.

Het politiek breed gedragen besluit om de verantwoordelijkheid voor de jeugdzorg met ingang van 1 januari 2015 over te dragen aan de gemeenten heeft nu al een golf van positieve dynamiek op gang gebracht.

Vroeger namen de kompels in de mijnen vaak een vogeltje mee naar beneden. Vogeltjes zijn kwetsbaar en gaan als eerste van hun stokje als er in de mijnschacht onraad is: te weinig zuurstof of  gasvorming of te veel stof in de lucht.

De ambitie van de SVB is excellente dienstverlening. Callcenters zijn afgeschaft en de grens tussen back en front office is ook weg: je krijgt meteen één medewerker aan de lijn die je van A tot Z helpt, of het nou om de AOW-pensioen, de Kinderbijslag of een van de dertien andere wetten gaat.

In mijn kritische beschouwingen over de jeugdzorg praat ik graag over het fenomeen van “goede mensen in een slecht systeem”. Vaak leidt dat tot het verwijt dat ik daarmee ten onrechte de schuld voor falen in de jeugdzorg bij het “systeem” leg,...

Het kabinet is gevallen en de komende weken zal duidelijk worden welke beleid- en wetswijzigingen controversieel worden verklaard.

Stel, je hebt een probleem met je riolering. De rioolhersteller ontdekt dat je rioolbuis kapot gaat aan ingroei van boomwortels in je tuin  Hij verwijdert de boomwortelingroei en zorgt dat de buis genoeg wortelingroeivrij is voor de komende jaren. Herstelt de buis. Probleem opgelost.

Naar aanleiding van de uitzending van Zembla deed staatssecretaris van Veldhuijzen van Zanten tijdens het vragenuurtje van de Tweede Kamer de toezegging, dat zij het initiatief zal nemen voor een hoog geplaatst orgaan waar deskundigen de discussie over verplichte anticonceptie in bijzondere situaties, waarin onmachtige ouders aantoonbaar niet voor kinderen kunnen zorgen, opnieuw kunnen voeren. 

Bij het jongerenloket sprak ik een meisje van 19 dat zich door haar vriendjes vijf telefoonabonnementen had laten aansmeren. Nu had ze schulden. Ze was ten einde raad. 
Dom natuurlijk. Maar ze was ook niet slim.

Het debat over ongemakkelijke waarheden in de jeugdzorg kreeg afgelopen vrijdag 13 april een nieuwe impuls met de indrukwekkende uitzending van Zembla over kinderen van verslaafde, psychiatrische en licht verstandelijk beperkte ouders. 

Ik zit nog midden in de vrienden met kleinere kinderen. En dus midden ‘in de scholen’ met het gedoe over ‘vreselijke juffen’, ‘incompetente schoolhoofden’ en natuurlijk al die briljante kindertjes die ‘slachtoffer’ zijn van zoveel (on)’deskundigheid’. Vroeger (oma vertelt), was het andersom. 

Nederland is een groepenland. Het zit ons in het bloed. Nergens ter wereld is een samenleving zo verdeeld en opgedeeld in belangengroepen als bij ons. Het maakt van het landschap een overzichtelijke telefoongids. En we hebben er heel wat: nationaliteiten, hard core voetbal fans, kerkgenootschappen, gemeenten, coöperaties, verenigingen, partijen, bewegingen…

In mijn vorige column sprak ik de hoop uit dat het einde van de perverse prikkels in de jeugdzorg in zicht is. Hoop doet leven, maar dat perverse prikkels in de jeugdzorg weerbarstige fenomenen zijn blijkt uit het feit dat er helaas ook nog steeds nieuwe worden geïntroduceerd. 

Het is een spannende tijd voor de afdelingen Sociale Zaken in Nederland. Het wetsvoorstel Werken naar vermogen staat eind van de maand op de rol voor de plenaire behandeling in de Tweede Kamer. Gemeenten zijn zich inmiddels volop aan het voorbereiden.