'Stuur ze maar een tijdje naar Marokko'
Overvallen
Het Parool schetste onlangs een angstaanjagend beeld van de Amsterdamse Diamantbuurt, een beruchte wijk. De broertjes van de huidige criminelen lijken klaargestoomd om ook het misdaadvak in te gaan. De hangjongeren van gisteren gaan vandaag het land in om overvallen te plegen.
Problematiek herhaalt zich
In Kanaleneiland is zijn de perspectieven voor Marokkaanse jongeren niet veel beter. Welzijnsorganisaties geven ruiterlijk toe dat jaren hulpverlening en letterlijk honderden projecten niets heeft veranderd aan de problematiek die zich elke generatie blijft herhalen.
Criminelen nemen toe
Het verbaast antropoloog-criminoloog Hans Werdmölder niets. De auteur van het boek Marokkaanse Lieverdjes concludeerde al eerder dat de huidige aanpak van criminele Marokkaanse jongeren niet werkt: 'Iedereen doet hard zijn best maar helaas moeten we concluderen dat de criminele groepen alleen maar toenemen.'
Naar Marokko sturen
Een pasklare oplossing heeft Werdmölder niet, maar wel wat suggesties. 'Taakstraffen zijn een lachertje. Straffen moeten anders ingericht worden. Als je ze dan een werksstraf wilt geven, laat ze het dan doen in een moskee, onder toezicht van de imam. Dan weet iedereen in de gemeenschap ervan. En de leiders van een criminele groep kun je best een tijdje naar Marokko sturen, als je een beetje creatief bent is dat zelfs mogelijk in ons huidige rechtsstelsel. Dat vinden ze echt niet leuk.'
Softe aanpak
In Zaandam en Zeist wordt nog een poging gedaan met de softe aanpak. De ouders van de Marokkanen die onlangs bij een brand in Zaandam de brandweer bekogelden, worden verplicht een gesprek met de politie te voeren. De burgemeester van Zeist wil met een aantal 'sleutelfiguren' uit de Vogelwijk spreken in de hoop dat die de jongeren kunnen beïnvloeden. Enkele weken geleden werd ook hier de brandweer tot twee keer toe bekogeld door Marokkanen.
Raken waar het pijn doet
'Een gesprek zet geen zoden aan de dijk,' benadrukt Hans Werdmölder, het maakt totaal geen indruk op ze. Je moet ze raken waar het pijn doet, kijken wat effect heeft. Voor de langere termijn moeten we de karakteristieken van deze groep in kaart brengen en achter de voordeur komen, desnoods met dwang en drang.'
Reactie op dit bericht
Plus 1 marokaan achter slot en grendel zetten en houden kost jaarlijks 30 tot 50 duizend euro... als je die 50.000 euro aan die marokaantje geeft om het land te verlaten zeggen ze vast geen nee tegen haha.
Want ik vrees dat ons bureucratisch stelsel en de politiek niet in staat zijn om dit probleem effectief aan te pakken. Inderdaad: met harde hand, vernederen en af en toe eens een flinke opdonder verkopen. Simpel en doeltreffend. Maar wee degene die de eerste corrigerende tik uitdeelt
Indien je als zusje een baas-speler als ouder- of jonger broertje gehad hebt, ga je toch als moeder (zou je verwachten) daarop letten en je zoon anders opvoeden. De vrouwen moeten via hun zonen aan hun eigen emancipatie gaan werken dus.
Mannen hebben een broertje dood aan ruzie en men zit hier in een westers land.
Hier kunnen ze collectief de omslag maken!
Als moeders chagrijnig is, is niemand happy, nietwaar?
I.p.v. je dochter het beter gunnen, lijkt hier in die cultuur wel een dynamiek te spelen van "ik geleden, jij dus ook" en dit passief voorbij laten gaan, ondertussen hun zonen als oogappels bejegenen. Wellicht min of meer ook nog als compensatie voor gevoeld gemis binnen eigen huwelijk? Kan dit niet verklaren anders.
Verbaas mij namelijk ook over de houding van vrouwen in documentaires, als een dochter slachtoffer wordt van die barbaarse vrouwenbesnijdenis. Het tart toch elke (normale) beschermingsdrang, die je als ouders hebt. Onbegrijpelijk daarom hoe zoiets ontstaan kan en inbedding kan krijgen in een cultuur.
De WW-uitkering en sociale voorzieningen kun je niet meenemen naar het buitenland dus dat lijkt me een goed plan water en brood en goede begeleiding na terugkeer.
in de cultuur zijn na de man de jongens de baas dus daarom hoor je niets van de meiden.
------------
Onmogelijk nu, naar mijn gevoel.
Verhuizing vanuit die cultuur naar een westerse cultuur, die nou net zelf na de jaren 60 naar een, indivdualistische en anti-gezag cultuur plots in omgeslagen, betekent voor dat collectief hetzelfde als de "los van de ketting" reactie die bij autochtonen hier is ontstaan helaas.
Moskee en ouders hebben het ook niet meer in de hand. Dit is een tweede golf, maar met cultuur- en integratiehandicaps ook nog eens.
De moeders van de jongens spelen een belangrijke rol, maar ontzien hun oogappeltjes teveel. Daar ligt een prioriteit. Waarom gaat het met de dochters wel goed?
Vroeg erbovenop zitten en ook aan ouders eisen gaan stellen onze taal te spreken, te lezen en te schrijven (eerste voorwaarde voor integratie) en woningtoewijzing anders gaan inrichten naar meer verspreiding.
Moet ik dit bureaucratische poldergeklooi nou echt nog serieus nemen ?
Ik ben benieuwd hoe lang het nu nog duurt voordat er werkelijk adequaat wordt opgetreden. Ik vrees dat "de professionals" eerste t20 jaar gaan vergaderen over een "andere" aanpak.
Dan gaan ze misschien wel inzien hoe goed hun kansen zijn in Nederland als ze zich aan de regels houden en meedoen op school.