Groningen wil permanente opvang straatprostituees
Groningen streeft naar een permanente opvang voor straatprostituees. Met een dak boven hun hoofd, is het idee, zijn ze een stap dichter bij stoppen met hun werk. Zorgwethouder Jannie Visscher (SP) onderzoekt de mogelijkheden op aandringen van de ChristenUnie. ‘Een plek om de ergste narigheid te lenigen; het begin van een geregeld bestaan.’
Uitbannen
Tien jaar geleden riepen ze in Groningen nog wel eens: in deze stad mag niemand op straat leven! Inmiddels zijn ze er sadder, but wiser. Ook wethouder Visscher. ‘ In de loop van de mensheid is het ons niet gelukt om prostitutie uit te bannen. En er zullen altijd mensen op straat komen.’
Tippelzone
De tippelzone op industrieterrein Eemskanaal bestaat nu zo’n tien jaar. Er werken op jaarbasis zo’n 130 vrouwen, schat Visscher, ongeveer twintig per nacht. Klandizie komt uit de wijde omtrek. ‘Die tippelzone hebben we omdat we ingesteld om de overlast te voorkomen’, licht Visscher uit. Bij de werkplekken is een huiskamer waar de prostituees voor gezondheidszorg en maatschappelijk werk terecht kunnen.
Lastig
De ChristenUnie wilde dat dat maatschappelijk werk werd uitgebreid. Maar de straatprostituees zijn een lastige doelgroep, zegt Visscher: ‘Het is niet zo dat er, hoe meer maatschappelijk werk je erop zet, een evenredig aantal vrouwen uit de prostitutie stapt. Als je op ze afstormt, raken ze opgejaagd en heb je het averechtse effect.’
Stabiel
De wethouder vertrouwt op de particuliere stichting Straatmadelief, die in nauw contact staat met de vrouwen. Op basis van hun behoeften wordt het stabiele onderkomen vormgegeven. Dit voorjaar moet duidelijk worden hoe en waar het gaat komen.
Tien jaar geleden riepen ze in Groningen nog wel eens: in deze stad mag niemand op straat leven! Inmiddels zijn ze er sadder, but wiser. Ook wethouder Visscher. ‘ In de loop van de mensheid is het ons niet gelukt om prostitutie uit te bannen. En er zullen altijd mensen op straat komen.’
Tippelzone
De tippelzone op industrieterrein Eemskanaal bestaat nu zo’n tien jaar. Er werken op jaarbasis zo’n 130 vrouwen, schat Visscher, ongeveer twintig per nacht. Klandizie komt uit de wijde omtrek. ‘Die tippelzone hebben we omdat we ingesteld om de overlast te voorkomen’, licht Visscher uit. Bij de werkplekken is een huiskamer waar de prostituees voor gezondheidszorg en maatschappelijk werk terecht kunnen.
Lastig
De ChristenUnie wilde dat dat maatschappelijk werk werd uitgebreid. Maar de straatprostituees zijn een lastige doelgroep, zegt Visscher: ‘Het is niet zo dat er, hoe meer maatschappelijk werk je erop zet, een evenredig aantal vrouwen uit de prostitutie stapt. Als je op ze afstormt, raken ze opgejaagd en heb je het averechtse effect.’
Stabiel
De wethouder vertrouwt op de particuliere stichting Straatmadelief, die in nauw contact staat met de vrouwen. Op basis van hun behoeften wordt het stabiele onderkomen vormgegeven. Dit voorjaar moet duidelijk worden hoe en waar het gaat komen.
