sorry Divosa , alleen voor mensen met ernstige gezondsheidsproblemen is er geen baan, voor de rest wel, reken maar uit. Laat de gemeenten nog even hun best doen.

@Kroon:
- keuzes maken in tijden van een laagconjunctuur. Dat zal ongetwijfeld gebeuren maar de WWB is een taak die in medebewind wordt uitgevoerd. Dat betekent o.a. dat er voor wat betreft de WWB door gemeenten maar zeer beperkt keuzes gemaakt mogen worden. Bovendien zit de bijstandsverlening in strak regiem van geldende jurisprudentie. Dat maken van keuzes zal dus voor buiten de WWB moeten plaatsvinden en dus oefent het rijk via die route zware invloed uit op de autonomie van gemeenten.
- het verdeelmodel corrigeert zichzelf. Dat was de bedoeling maar is in dit geval niet relevant. Een macrobudget dat lager is dan de werkelijke totale lasten zal door het verdeelmodel niet worden gecorrigeerd. Het wordt gecorrigeerd doordat gemeenten zelf het rijksbudget aanvullen. Er gaat gewoon OZB-geld naar de bijstand.
- het voordeel tijdens de hoogconjunctuur in de groeigemeenten en de genoemde steden. Onjuist. Rotterdam heeft altijd een tekort gehad maar Amsterdam hield bakken met geld over. De Divosa heeft wel degelijk een geluid laten horen; een in mijn ogen onjuist geluid omdat ze het eens was met het bestuursakkoord.
- de nadeelgemeenten hebben idd hun beleid moeten aanpassen. Maar er zijn inmiddels zoveel correcties op het verdeelmodel dat er nauwelijks meer sprake is van een objectief model maar van een tombola. Wat hebben nadeel-gemeenten gedaan: wwb-ers met re-integratiegeld in gesubidieerde arbeid gestopt net zolang tot er WW-rechten ontstaan, afgewenteld op de Wajong en allerlei andere perverse maatregelen waarschijnlijk ingefluisterd door verandermanagers.
- eigen inkomsten; gemeenten moeten steeds meer financieel zeer riskante taken uitvoeren. Anders dan het rijk mogen ze geen tekort op de begroting hebben. Het rijk heeft dus het ventiel van een begrotingstekort. Gemeenten hebben niet een vergelijkbaar ventiel. Daarom staat ook in de wet op de Financiele Verhouding dat het rijk gemeenten van voldoende middelen moet voorzien om een aan haar opgedragen taak uit te voeren. Dat artikel wordt, mede door ondoordacht handelen van de gemeenten zelf, steeds geschonden. Gemeenten komen klem te zitten tussen een broodheer die én te weinig geeft én een baas die niet wil dat je zelf brood gaat bakken.

De tering zal naar de tering worden gezet. Het is belachelijk dat zoals in Den Haag ontiegelijk veel bijzondere bijstand verstrekt voor uitgaven di mensen die iets meer dan het minimum (tot plus 30%) zelf moet dragen. Tot voor kort kon men voor een brugklasser, naast de eventuele tegemoetkoming uit Groningen, euro 1.500 ontvangen...

Daarnaast dienen leidinggevenden die niet functioneren, en dat betreft ook op directienivo, gewoon vervangen te worden zonder gouden handdruk of wat dan ook. Niet functioneren is niet geschikt zijn voor de functie. Zo past de directeur van de sociale dienst managementtechnieken uit de Japanse automoblielindustrie toe. Leuk, want je kunt stellen dat een arbeider 10 dashboards kan plaatsen, maar de sociale dienst werkt met mensen. Daarnaast heeft een Europeaan een andere arbeidsmoraal. Dus een beetje dom, zou Maxima zeggen, om deze managementttechniek toe te willlen passen. En maar blijven reorganiseren en externe mensen en buro's naar binnenhalen. Een brevet van onvermogen, maar tevens geld over de balk smijterij. Hier valt heel wat te winnen,,,

Grijsgedraaid of niet maar hierdoor zorg je wel voor een landelijke ontwikkeling waarin gemeenten gedwongen worden om in tijden van laag conjuctuur keuzes te maken. De tijden van hoog conjuctuur liggen nu eenmaal achter ons en een lichtpuntje is dat het verdeelmodel zich uiteindelijk vanzelf weer corrigeert alleen is het effect daarvan pas jaren later zichtbaar. Deze “korting” doet in tijden van laag conjuctuur extra pijn bij alle gemeenten. Alleen in tijden van hoog conjuctuur heeft het verdeelmodel macro-technisch voor veel gemeenten een voordeel opgeleverd, vooral voor groeigemeenten zoals Rotterdam, Utrecht en Den Haag. In het verleden heb ik jammer genoeg de Divosa daar ook niet over gehoord dat veel voordeelgemeenten een te hoge WWB rijksuitkering kregen. Hoe hebben de nadeel gemeenten deze stucturele verlaging al die jaren dan opgevangen? Ik zal je het antwoord geven door mijn grijsgedraaide veranderprocessen te implementeren!

Ik vind het jammer dat bosma stelt dat gemeenten slechts in zeer beperkte mate beschikken om de inkomsten te verhogen. Dat is wel een heel makkelijk uitgangspunt. Je zal hierin keuzes moeten maken alleen doet dat pijn. Dat in de financieringssystematiek een prikkel is ingebouwd zegt nog niets over de wijze waarop gemeenten dit tot uitvoer brengen.

De reactie van Kroon is er ééntje die een beetje grijsgedraaid is. Voor het bestuursakkoord was het uitgangspunt dat op macro-niveau er een budget beschikbaar is voor de bijstand dat toereikend is. De verdeling van de budget gebeurt op basis van een verdeelmodel. In dat model wordt normatief bepaald hoeveel bijstandsgerechtigden een gemeente mag hebben op basis van allerlei indicatoren en variabelen. Wat niet meetelt is het werkelijke aantal wwb-ers in een gemeente. Dat model rammelt aan alle kanten maar had als voordeel dat je je beleid ergens op kon richten: de objectief bepaalde norm. Zat je daarboven, dan moest je uit eigen middelen aanvullen. Het gaat nu om wat anders: het bestuursakkoord heeft het mogelijk gemaakt dat het macrobudget lager is dan de werkelijke bijstandslasten op macroniveau. De WWB wordt daarmee dus een voorziening die uit rijks- en gemeentelijke middelen gefinancierd moet worden waarbij één partij (het rijk) eenzijdig kan vaststellen op macroniveau wat de andere (de gemeenten) moet bijdragen. Dat is een onevenwichtigheid temeer omdat de gemeenten slechts in zeer beperkte mate de polisvoorwaarden van de WWB kunnen bepalen en nauwelijks over mogelijkheden beschikken om de inkomsten te verhogen. De grijsgedraaide langspeelplaat van een stringenter wwb-beleid is een dooddoener en bovendien miskenning van het feit dat in de financieringssystematiek al lang een prikkel is ingebouwd om een stringent beleid te voeren.

Ondanks dat het CPB een ander beeld voorspieglt (stijging v/d werkloosheid) is het niet meer dan logisch dat het Rijk een “korting” toepast. Dat Divosa stelt dat het geld ergens vandaan moet komen is logisch. Naar mijn mening kan het merendeel van de gemeenten dit tekort ook nog zelf ophoesten door biivoorbeeld een stringent wwb beleid te hanteren waardoor structureel geld vrijkomt. Daarom was ik ook verheugd te lezen dat minister Donner gaat onderzoeken wat het effect is van de inzet van reintegratiegelden door gemeenten want dit is voor veel gemeenten het “kip” met de gouden eieren. En dan heb ik het nog niet eens over andere wwb beleidsterreinen zoals bijvoorbeeld de BBZ , minimabeleid of het debiteurenbeleid (zgn. om-niet verstrekkingen).
Ik zou als Divosa niet al te hard van de toren blazen maar eerst eens afwachten of de verwachting zoals aangegeven inderdaad werkelijkheid wordt. Indien de verwachting uitkomt dan kan een gemeente ook nog altijd een meerjarig aanvullende uitkering aanvragen. Alleen zijn de meeste gemeenten daar niet zo’n voorstander van omdat ze dan enigszins met de billen bloot moeten op allerlei beleidsterreinen en dan zou het maar zo kunnen zijn dat gemeenten veel gemeenschapsgeld laten liggen.

De Divosa heeft gelijk maar zal het niet krijgen. De gemeenten hebben onder aanvoering van de G4 voor vier een bestuurakkoord gesloten waarin het macrobudget niet meer gekoppeld is aan de werkelijke bijstandslasten. Het rijk bepaalt weliswaar op basis van een raming van het CPB maar wel eenzijdig de omvang van het macrobudget. Net als bij de WMO vindt het rijk altijd wel een gaatje in de afspraken die met de VNG zijn gemaakt om te doen wat ze wil. En als dat gaatje er niet is, dan gaat het gewoon op de macht; wie op de centen is zit is en blijft de baas. Als het rijk een gat heeft dan worden de afspraken met de VNG over financiering van gedecentraliseerde taken doorgaans gebruikt om dat te dichten resp. mee af te vegen. Er is maar één remedie, een paardenmiddel, en dat is inderdaad op houden uitkeringen te versterekken als het rijksgeld op is. Welke gemeente durft?